Die Welle

Gisteren heb ik eindelijk eens tijd vrijgemaakt om weer eens een film te kijken. Ik had de film “Die Welle” al heel lang op de lijst staan om nog een bekeken te worden en gisteravond was die dus aan de beurt.

Het verhaal van Die Welle is gebaseerd op het waargebeurde Third Wave experiment. Dit experiment vond plaats op een middelbare school in California in 1967 en moest studenten bewust maken van de manier waarop Hitlers derde rijk ontstaan is. Het oorspronkelijke experiment is echter niet echt fatsoenlijk gedocumenteerd (waar kennen we dat toch van?) en dus is het niet helemaal goed terug te herleiden hoe dat destijds gegaan is. Wel was het verhaal spannend genoeg om maarliefst 2 films over te maken.

Ik heb dus gisteren “Die Welle” bekeken, de nieuwste van de twee. Hierin zien we een middelbare school in Duitsland waarbij de scholieren op een gegeven moment een projectweek hebben, waarin ze lessen krijgen in het kader van een of ander onderwerp. Een van de onderwerpen is het ontsaan van het nazisme in Duitsland. De docent begint op maandag bij de eerste les een verhaal daarover te houden, waarop de leerlingen allemaal zoiets hebben van “Leuk, maar zover komt het natuurlijk nooit meer”. De docent begint dan met het experiment. Een volgend lesuur op maandag als de scholieren het lokaal binnen komen staan alle tafels netjes geordend en hebben ze allemaal een vaste plek gekregen. De docent verteld dat dit is om zo de sociale binding zoals die nu in de klas is te doorbreken en hij heeft zorgvuldig goede en minder goede scholieren naast elkaar gezet. Dit was het begin van experiment wat volledig uit de hand loopt.

Al snel gaat de docent verder met wat lichamelijke oefeningen om het lichaam een beetje los te maken en vraagt scholieren om te gaan staan als ze praten. Dit ontwikkeld zich en op een gegeven moment staan ze met z’n allen te marcheren in klas. De klas heeft in twee dagen tijd een collectief “Wij” gevoel ontwikkelt. Ze hebben een naam voor hun groepje bedacht (Die Welle) en andere scholieren willen graag bij deze groep horen.

De dagen daarop bedenkt iemand dat ze een schooluniform en logo moeten hebben. Ze nemen een wit overhemd als uniform en het logo wordt door 1 van de scholieren gemaakt. Nog diezelfde avond besluit nagenoeg de hele klas op pad te gaan om te pas en te onpas overal het logo op te spuiten. Zelfs op een behoorlijk hoog gebouw. De ochtend daarna heeft de docent voor het eerst door dat hij de controle kwijtraakt en vraagt wie dat logo op het hoge gebouw gespoten had. Hij vraagt om het experiment te eindigen, maar dit willen de leerlingen niet. Bovendien staat er diezelfde middag een belangrijke waterpolo wedstrijd op het programma waarbij het waterpolo team van de klas (dus van Die Welle) het opneemt tegen een ander team. Hier worden selectief alleen scholieren op de tribune toegelaten die een wit overhemd aanhebben. Ondertussen was een dag eerder ook de eerste tegenbeweging op gang gekomen en bij deze wedstrijd gooien zij ineens flyers rond over de tribune van Die Welle. Er ontstaat een collectieve woede en zelfs de waterpolo’ers in het water gaan elkaar te lijf, waarbij er bijna 1 verdrinkt.

Diezelfde avond bedenkt de docent dat hij iets moet doen om het te stoppen. Hij besluit een SMS berichtje te sturen dat er zaterdag om 12 uur een bijeenkomst is met belangrijke informatie voor leden van Die Welle en verzoekt dit aan iedere sympatisant door te sturen. Dit gebeurd en op zaterdag zit de aula van de school tot de nok toe vol. Hier eindigt Die Welle op een dramatische wijze (en die verklap ik lekker niet…).

Ik was het na kijken van de film wel even stil. Uiteraard is het allemaal een tikkeltje overkill en gedramatiseerd, maar de essentie van de film is toch wel hoe makkelijk mensen beinvloedbaar zijn. En ja, dat is helaas in de echte wereld ook zo. Mijns inziens is dit een film die iedereen een keer gezien moet hebben!

Hoera, RuudGreven.nl is 2 jaar!

Morgen (31 augustus) is het feest! Feest omdat deze weblog dan precies 2 jaar bestaat. Een mooi moment om wat feitjes, hoogte- en dieptepunten op een rij te zetten:

Feitjes

• De domeinnaam ruudgreven.nl is op 24 augustus 2007 aangevraagd speciaal voor deze weblog. ik had hiervoor al diverse domeinnamen en sites, maar niet gewoon ruudgreven.nl, wat eigenlijk best wel vreemd is.




• De eerste post was op 31 augustus 2007 om 18:24:08.




• Deze weblog was de eerste maanden te vinden onder de naam weblog.ruudgreven.nl, op www.ruudgreven.nl stond alleen een witte pagina met een verwijzing naar weblog.ruudgreven.nl. De reden was dat ik op www.ruudgreven.nl een algemene site over mijzelf wilde maken. Uiteindelijk kwam ik tot het inzicht dat het weblog compleet genoeg was en sindsdien is hij bereikbaar onder beide namen.




• De bezoekersaantallen zitten de laatste tijd enorm in de lift. Had ik in de laatste week van juli 2008 slechts 15 unieke bezoekers (in 7 dagen tijd dus), in dezelfde periode in 2009 waren dat er 355! Kijken we naar een langere periode (2 mei – 2 augustus) dan had ik in 2008 daar 544 unieke bezoekers en in 2009 2578. Dat nuanceert het beeld dus wel iets. Maar toch een groei van 374%. Qua pageviews is de groei soortgelijk.




• We hebben sinds de telling begon op 25 december 2007 al een kleine 6000 unieke bezoekers verwelkomt, die samen 13.000 pageviews hebben gegenereert.




• Ruudgreven.nl heeft diverse layouts gekent. Van het standaard WordPress theme ben ik over gegaan naar een blauw groenig theme, daarna na een rood theme en sinds een weekje heeft de site de layout zoals je hem nu ziet.




• Op 12 juli 2009 heb ik de lifestream geintroduceerd. Deze is uitgegroeid tot een populair onderdeel van de site. Hij is in de eerste 2 weken 112 keer bekeken door 45 unieke bezoekers.

Hoogtepunten

• Op 30 april 2009 had mijn weblog het zwaar te verduren met maarliefst 620 unieke bezoekers en 986 page views. En waar keken al die mensen dan naar? Nou, naar mijn post over de aanslag op konginnedag gemaakt op 30 april om 11:58:15, slechts een kwartiertje na de aanslag ofzo. Google heeft het blijkbaar snel geindexeerd en zo komen de meeste bezoekers die dag via Google in aanraking met mijn blog.




• We gaan deze maand opnieuw een doorbraak meemaken in de pageviews, op het momente van dit schrijven staat de teller al op 2215, door 950 unieke bezoekers!

Dieptepunten

• In het begin draaide deze weblog bij servage.net, dit leek een hele mooie oplossing, maar bleek erg traag te werken en het was weinig flexibel. Rond eind december heb ik de boel over gezet naar Strato, alleen ben ik toen de plaatjes en bijlages vergeten (kwestie van wel de database kopieren, maar niet de uploads). Daarom hebben posts tot die tijd geen plaatjes en dergelijke meer.




• Het aantal (schriftelijke) reacties op mijn blog is om te huilen. Ik krijg regelmatig mondeling een reactie van bekenden, maar er zijn er maar weinig die comments geven op mijn blogposts. Slechts 44 in al die 2 jaar, waarvan er 16 van mezelf zijn (als reactie op een reactie). En ja, dat is jullie schuld! Ga jullie schamen!

Felicitaties, kadootjes en donaties zijn welkom

D-Day

Vandaag is het precies 65 jaar geleden dat het D-Day was. D-Day was het begin van het einde van Hitlers derde rijk en 1 van de grootste militaire operaties ooit. Ik heb vandaag naar Obama gekeken die een praatje hield bij de D-Day herdenking in frankrijk. Ik vind dat ie wel lekker kan speechen, beter dan uncle Bush.

Door die TV uitzending werd ik getriggerd om eens even te zoeken wat er zoal over D-Day te vinden is op internet. Uiteraard staat er vanalles op Wikipedia en daaruit leer ik dat het om maarliefst 160.000 soldaten ging en waar het precies allemaal gebeurde (uiteraard weten we een aantal locaties wel van de filmtitels enzo). Zelfs Geenstijl heeft er aandacht aan besteed met een mooie fotoserie en ik vond diverse websites erover (hier en hier).

Ook op youtube zijn er genoeg filmpjes over te vinden, onderandere deze:

Soms vraag ik me wel eens af hoe dat nou was in zo’n oorlog. Stel je voor dat je in Nederland zit en je hoort op 6 juni 1944 dat de geallierden geland zijn in Normandie. Dagenlang zit je te wachten of er ook in Nederland wat staat te gebeuren, maar er komt maar niets. Je hoort iets over tegenslagen en vraagt je af of ze uberhaupt nog wel eens zouden komen. Of zouden ze Nederland gewoon even vergeten? Ik zal nooit weten hoe het was in de 2e wereldoorlog, hooguit wat horen uit verhalen en films. En dan roept iedereen dat we nu in zo’n rare wereld leven, ik vermoed dat de wereld 65 jaar geleden raarder was. Overal oorlog en ellende.

En trouwens, hoe zou het zij als we nu in dezelfde situatie zouden zitten? Stel dat D-Day niet 6 juni 1944, maar 6 juni 2009 was. Hoe hoorden we er dan van? Stonden de camera’s al klaar op de duinen bij Omaha beach? Konden we via de Twitter accounts van amerikaanse soldaten lezen hoe het ging? Konden we via Google Maps direct zien waar men zich bevond en hoe de opmars verliep? Zou Rutger van Geenstijl vooraan staan om de amerikaanse soldaten met een of andere domme vraag te verwelkomen? Of zouden we via internet bestookt worden met duitse propaganda? Zouden we helemaal geen internet meer hebben? Of misschien beperkt tot .de domeinen in het bezit van Nazi duitsland… Ja hoe zou D-Day er in 2009 uit hebben gezien? Dat zullen we (gelukkig) nooit weten.