Als La Tribu De Dana van Manau voorbij komt zit ik in gedachten ineens in een bus. Een bus die vol zit met opgewonden HAVO 4 scholieren die op weg zijn naar Engeland. De muziek in de bus mochten we zelf kiezen en zo kwam er toentertijd blijkbaar een CDtje te voorschijn zoals degene die ik deze avond heb (een soort top 40 achtig ding ofzo). Toen La Tribu de Dana inzette begon iedereen spontaan mee te swingen. Handjes de lucht in en vooral bij het refrein (“oooh lalalaalalaalaldielalaaaaa”, niemand weet wat ze daar zingen ) ging het helemaal los. Die bus was dezelfde bus waarmee we later bij het incheck punt van de kanaaltunnel kwamen en vlak daarvoor had 1 van de docenten Sinterklaasliedjes opgezocht. Leek ‘m wel leuk om met een bus vol pubers en kinderliedjes bij de grensovergang te komen. Lachen!

Bij Scatman van Scatman John kom ik ineens bij mijn ouders thuis op de bank terecht in een huis waar ze al jaren niet meer wonen. Vroeger woonden we op de Staverdenhoek in Enschede en daar zat ik dan regelmatig op zondag samen met m’n vader en broer op de bank de Top 40 op TMF te kijken. Meestal deden we dat alleen op de avonden dat mijn moeder moest werken, want als die er was kwam het er meestal niet van. Met het bord op schoot zaten we dan van, naar ik meen, 16 tot 18 uur te kijken naar Jeroen Post die allerlei plaatjes aankondigde. Jeugdsentiment! Bij vele andere nummers komt een soortgelijke herinnering los

Maar als dan ineens tettert Mockin’ Bird Hill van Roots Syndicate uit mijn speakers. Ineens denk ik aan diezelfde TV, maar dan een reclame voor (volgens mij) Sisi waarin een mannetje in een driewielig autootje rondscheurende die heel vrolijk “Tralalalaaa Twidelididiiiii” zong. Hilarisch! Elke keer weer een feest als die reclame voorbij kwam op televisie (en dat kwam ie vaak!).

En als dan ineens I Wanna be Hippy van Technohead door mijn speakers schalt, stuiter ik de woonkamer door. Ik kom in hogere sferen en beland op de slaapkamer van mijn neef. Daar kwamen we niet zo vaak, maar als we kwamen dan draaide ie altijd zulk soort muziek daar op zijn slaapkamertje. En dan ook nog op een volume waar mijn ouders boos van zouden worden, maar zijn ouders niet. Traditionele takkeherrie. Ook wel eens leuk!

Bij Cotton Eye Joe van Rednex vind ik mezelf terug op een groot mooi grasveld ergens op het Rutbeek., samen met een paar honderd andere elf a twaalfjarigen. Hier hadden we toen ik in de hoogste klassen van de basisschool zat elk jaar sportdag. Op die dag gebeurde er altijd vanalles, behalve sporten. De legendarisch junglebaan met touwen, matten, trampolines enzo, gelegen in een mooi bos, staat nog steeds goed in mijn geheugen gegrift. Cotton Eye Joe kwam daar een keer voorbij bij de warming up. Een soort ochtendgymnastiekdansje waar we dan met z’n allen uit onze plaat gingen. Lekker gek en onbezonnen springen. Heerlijk! En we voelden ons natuurlijk gelijk de helden van de school, als achtste groepers.

En dan als laatste komt ineens de Liefde voor muziek van Raymond van het Groenewoud voorbij. Vond ik als klein Ruudje altijd een gek liedje, maar wel grappig. Werd door christelijk Nederland ook niet echt gewaardeerd geloof ik. En veel klasgenootjes van mij gingen nog al eens naar de kerk en de echte die-hards konden er dan ook niet om lachen, omdat het neergezet werd als kerkliedje. Terwijl je natuurlijk nog veel foutere liedjes had in die tijd (Denk eens aan Robert Long enzo….). Nooit begrepen hoe dat zo bekend kon zijn, maar toch hoorde je dat toen regelmatig. Althans, in mijn beleving. Nu ik het weer hoor kan ik er eigenlijk nog wel om lachen. Grappige tekst.

En zo zit je dus ineens enkele uren in de jaren 90. Van de ene herinnering naar de andere. Gaan we vaker doen!

Het eerste ding wat ik uit mijn koelkast haalde waren kantklare appel pannenkoeken van de Appie Happie. Niet de lekkerste pannenkoeken die je ooit gehad hebt, maar wel lekker makkelijk. Ik frommelde ze in de magnetron en terwijl ik kijk hoelang ze gemagnetront moeten worden valt mijn oog op de rest van de verpakking:

Het betreft hier volgens de verpakking 4 (lees vier) appel pannenkoeken en niet zomaar pannenkoeken, nee, ambachtelijke pannenkoeken met een frisse smaak. Nu dacht ik altijd dat ambachtelijk betekende dat er veel moeite ingestopt was. Dat je kon voelen, proeven en ruiken dat er iemand met alle liefde en moeite aan gewerkt had. Ook Wikipedia schrijft zoiets, dus zo gek was mijn gedachte niet. Nou, ik vermoed dat er aan deze pannenkoek weinig liefde en moeite te pas is gekomen. Als dat wel het geval is hoop ik dat de betreffende pannenkoekbakker een andere roeping gevonden heeft… Of zich op z’n minst enorm zit te schamen in een hoekje van de pannenkoekfabriek.

Nou, oke…, ik ben te lui om zelf pannenkoeken te bakken, betaal een paar centen en krijg daarvoor iets wat lijkt op een pannenkoek. Vooruit, kan ik mee leven…. Dan bekijk je de achterkant van de verpakking en daar valt uiteraard mijn oog op het lijstje ingrediënten. Ook mooi!

Er zitten verdorie appelstukjes in de appel pannenkoek! Er gaat een wereld voor me open! Erachter staat dan wel heel subtiel dat het maarliefst 25% is. Nou, je kunt mij veel wijsmaken, maar niet dat de pannenkoek voor 25% uit appelstukjes bestond. Of bedoelen ze dat er 25% van een stukje appel terug te vinden zou moeten zijn? Zelfs dat was even zoeken, maar het zou kunnen kloppen.

En dan als laatste viel mijn oog op de “AH Kwaliteitsgarantie” die op elk product van Albert Heijn staat. Als ik niet tevreden ben mag ik met het product terug naar de winkel en krijg ik m’n geld terug. Maar ja, ik weet pas of ik tevreden ben als ik de appelpannenkoek heb gegeten en hem fatsoenlijk binnen weet te houden, toch?
Nou vooruit, als ik een halve op heb weet ik ook wel of ik de andere drie en een half ook wil hebben. Zouden ze bij de AH gek staan te kijken als ik m’n geld terug kom eisen met een open pakje AH appelpannenkoeken met daarin een afgekloven pannenkoek?

Nou en dan ben je toe aan het toetje. Het toetje was dit keer uitzonderlijk feestelijk, want ik had Yoghurt met daarin verse aardbeien. Nou ja, vers… Ik had een bakje aardbeien gekocht en ik was van plan er een aantal in de yoghurt te drapperen. Maar ja, dan komt de grote vraag he: Wat moet je nou met zo’n aardbei? Ja, dat lijkt een simpele vraag, maar het AH aardbeien-team heeft blijkbaar gemeend dat dit voor de gemiddelde klant toch lastig is, dus tja, wat doe je dan he?

Dus nu weten jullie allemaal hoe je een aardbei bereid. Het is even werk, maar dan heb je ook wat. Eet smakelijk! En onthoud: Terugbrengen mag altijd, schroom dus niet om met je halflege bakje aardbeien naar de klantenservice te gaan…

In onderwijsland is het gebruikelijk dat je je conformeert aan allerlei regeltjes en standaarden. Begrijpelijk, want anders doet iedereen maar wat. Nu is het goed om te weten dat basisscholen en middelbare scholen verplicht via een vastgestelde methode werken, bij het HBO ligt dit iets anders. Waar middelbare scholen vaak helemaal vast zitten aan wat “de methode” voorschrijft hebben wij als HBO docenten wat meer vrijheid…

Nou ja, vrijheid. Binnen bepaalde regels natuurlijk. Er is voor informatica opleidingen een groep mensen die zich druk maakt over het informatica onderwijs. Dat is het zogenaamde HBO-i platform, altijd gezellig. Daar komt elke twee jaar een boekje uitrollen met daarin allerlei prachtig mooie competentiebouwstenen enzo. Klinkt allemaal helemaal mooi. Het enige wat wij even moeten doen is ons daaraan conformeren. Makkelijk toch?

Maar dan, dan komt de hele santenkraam. Toetsmatrijsen, competentie’s, POP’s, studieplannen, en weet ik wat allemaal nog meer. Kan ik me altijd uren mee vermaken met dat soort dingen. Dikke pret. Maar wat hebben we er nu effectief aan? Ik begrijp het idee, maar vraag of we bij veel dingen tegenwoordig niet enorm het doel voorbij schieten. Volgens mij is het doel van een HBO opleiding heel simpel: Studenten fatsoenlijke lessen geven op HBO waardig niveau, waar ze mee aan de slag kunnen bij bedrijven van tegenwoordig. Wat mij betreft mag het onderwijs zelfs ook nog een beetje leuk zijn. Ik bedoel, saaie lessen zijn ook saai. Een beetje leven in de brouwerij doet zowel studenten als docenten goed!

En weet je wat zo grappig is? Ik geef nu een minor op het gebied van Web-Presence. Helemaal mijn ding… We gaan daar volop met studenten aan de slag (technische en niet-technische) en beleven er ook als docenten een boel lol aan. Vandaag (de 2e dag van de minor) hebben we enorm leuke presentatietjes gezien van de studenten die ons vertelden waarom ze voor de minor hebben gekozen. Daarnaast hebben ze allemaal vandaag al een eerste HTML pagina gemaakt. Voor mensen die niet direct in die techniek zitten is dat een hele overwinning. Prachtig toch? Iedereen blij!
En oh ja, daarvoor hebben we niet uren aan colleges nodig gehad. Een enigszins inspirerend aftrappraatje (althans, dat was de intentie), een stuk achtergrondinformatie en een aantal goede links deden het ‘m. Dat klinkt goedkoop en dat is het ook… Maar ja, onderwijs moet tegenwoordig vaak een stuk goedkoper. Als het dan toch moet, dan graag op deze manier

En volgens mij is het in de basis ook gewoon zo simpel: Laat een docent lessen geven op een vakgebied waar zijn passie ligt. Dat straalt ie uit en studenten pikken dat op. Een soort O-factor (De O van Onderwijs). Bij Web-Presence durf ik wel te beweren dat ik daar de O-Factor heb. Ik geloof er heilig in en daarbij de studenten ook. Hoppa, die hebben we in de pocket!

Het algehele resultaat van de avond is dat de brandweer enorm druk is met het wegpompen van het water. De A1 is afgesloten omdat er hele vijvers ontstaan onder de bruggen. Er schijnen mensen vast te staan tussen 2 bruggen en rijkswaterstaat haalt nu vluchtstroken eruit om mensen op de een of andere manier thuis te krijgen. Daarnaast staan in Enschede nagenoeg alle tunnels blank en er is nog 1 plek waar je onder het spoor door kunt komen.

Ik ben bij de Parkweg, Tromplaan, Hoedemakersplein, Oude Markt, Oldenzaalsestraat en het centrum geweest om foto’s te maken. Ik kwam volledig doorweekt thuis, maar dan heb je ook wat! Ik heb ook nog een filmpjes gecomponeerd:

Het filmpje

De foto’s

En een leuk detail, op het moment van dit schrijven (20:45, 3 na de 2e zondvloed) ziet de buienradar er zo uit: Er komt dus nog veel meer…. Drama!

De site zelf is eenvoudig gehouden en het draait vooral om de 14 pagina tellende brochure die er te downloaden is. Deze geeft op een eenvoudige weer hoe Twitter werkt en waarom jij het zou moeten gaan gebruiken.

Doe maar eens gauw kijken dus!

En toch ben ik me er nog niet zo van bewust dat er vanavond een stukje geschiedenis geschreven wordt. Ik heb in m’n hele leven al diverse verhalen gehoord over 1974 en 1978, hoe geweldig het Nederlandselftal toen wel niet was en dat ze ook nog eens europees kampioen zijn geworden. Het suffe is dat ik ze nu eigenlijk helemaal niet zo geweldig vind, maar ze halen er toch de finale mee. Is de rest dan zo slecht? Of zijn “wij” zo goed, maar zie ik dat gewoon niet?

Op de een of andere manier leeft het bij mij niet echt, ik keek elke wedstrijd (ook die van andere landen regelmatig), maar toch lijkt het anders dan jaren geleden. Toen stond ik nog eens in de kelder van het oude V&D gebouw (in die discotheek die daar destijds zat) voetbal te kijken. Gekkenhuis was het…, en dat was maar een simpele achtste finale ofzo (verder kwamen ze ook niet)…

En nu ineens staan “we” in de finale! Het is eigenlijk niet echt te bevatten… Als we die winnen schrijven we helemaal een stuk Nederlandse geschiedenis (zal de eerste keer worden dat we een WK winnen), dan kan het volksfeest losbarsten! Op dit moment is het in Enschede nog betrekkelijk rustig, hoe anders zal dat vanavond zijn? Er zullen minder mensen op de been zijn dan bij het kampioensschap van Twente destijds, maar ik bij winst zal het enorme straatfeest wel losbarsten! Dan kan ik hier, midden in het centrum van Enschede, voorlopig nog niet slapen. Ja, ik ben er klaar voor! Kom maar op Spanje!

Goed, laten we eens even terug gaan naar half mei. Uw favoriete blogger zat in zijn nederig stulpje aan de Oldenzaalsestraat heerlijk te chillen en eens te fantaseren over verleden, heden en toekomst. Op de achtergrond denderde het verkeer voorbij en in het portiekje stond ‘t kind van de buurvrouw een stuiterbal alle hoeken van het portiekje te laten zien. Op zich natuurlijk leuk allemaal en zeker geen reden om te vertrekken, maar toch…

Ik had in de tijd daarvoor al eens wat huisjes zitten bekijken en me ook ingeschreven bij een woningstichting met het idee dat er mogelijk ooit eens iets voorbij zou komen wat ik wel wat zou vinden. In die maanden daarvoor stond ik ook een keer met een collega op het dakterras van Saxion aan de van Galenstraat te genieten. We keken de horizon af naar allerlei appartementen complexen die boven Enschede uit staken. Hoe zou dat zijn om daar te wonen? Is dat niet hoog? Wat een geweldig uitzicht zul je dan hebben, zeg! Die Hermestoren bovenop de bijenkorf was toch wel de topper. Prachtig gebouw, midden in het centrum en een goddelijk uitzicht, zo hadden we bedacht. Moest je alleen wel wat hoger zitten, want als je onderin zou zitten keek je alleen maar tegen het casino aan.

Een weekje later browsde ik eens wat op internet de woningsites af. Ineens viel mij oog op een appartement in de bewuste Hermestoren en verdorie, hij was ook nog op de elfde verdieping! Ik die verhuurder gelijk opgebeld en na het invullen van mijn gegevens kwam er uit het systeem gerold dat ik niet in aanmerking kwam vanwege de inkomenseis die ze stelde. Teleurgesteld droop ik af en een paar uurtjes later ben ik maar eens in de mail gedoken en heb een mailtje gestuurd met daarin uitgelegd dat ik die inkomenseis wat bijzonder vond. Er werd gekeken naar je maandsalaris, vakantiegeld en dertiende maand e.d. hadden ze geen boodschap aan. Bovendien heb ik ze verteld dat ik de komende tijd als het goed is alleen maar meer ga verdienen (Periodieken, hoera!). Een dag later ging de telefoon en de mevrouw aan de andere kant vertelde me dat het dan toch wel zou kunnen. En zo was er ineens een bezichtiging gepland. Leuk!

Nou, op de grote dag stond ik daar voor de deur met m’n vader. De mevrouw die ons rondleidde had wat hoogtevrees en was duidelijk niet helemaal op d’r gemak. Ik vond het ook wel een beetje hoog, maar het viel me alleszins mee. Na een kwartiertje had ik zoiets van: Dit word ‘m: De nieuwe villa Ruud!

Er lag nog vloerbedekking op de slaapkamers en laminaat in de woonkamer en gang van de vorige bewoner. Als ik dat wilde hebben moest ik maar even contact opnemen met de vorige bewoner en dan kon het geregeld worden. Nou, niet dus. Ze dachten er nog een slaatje uit te slaan, maar ja, dat dacht ik dus niet. Begonnen te dreigen het behang van de muren af te trekken en allemaal dat soort geintjes. Nou, leuk! Ik heb ze uiteindelijk maar succes gewenst met de boel eruithalen en de boel de boel gelaten. 4 dagen voor ik de sleutel zou krijgen ontving ik nog een SMSje over iets met een botte bijl door het huis en betalen enzo. Heerlijk ja, nog chanteren ook! Haal de boel er maar uit. Zo gezegd zo gedaan….

De dag dat ik de sleutel kreeg bonkte ‘t hart me ergens bovenin de keel. Hoe zou het huis erbij staan? Zouden ze de hele boel veruineerd hebben? Zouden ze zo gek zijn? Nee, dat zal toch niet? En gelukkig, het viel inderdaad mee. Ze hadden wat kwaaiigheid even wat behang van de muur getrokken op een paar plekken, maar dat was met een rol van hetzelfde behang en een beetje plaksel zo weer gefixt.

Daarna kwam de rest dus. Verhuizen… Dan denk je: Dat is slepen met rotzooi van A naar B en daar blijft het wel bij. Fout! Het gezeur er omheen is meer werk dan het hele verhuizen. Een Essent die me een voorschot van 8.000 euro voorrekent en dat na geklaag van mij nog ophoogt naar 20.000 kwam voorbij. Ook moest er nog even een timmerman, loodgieter, schilder en whatever langskomen omdat er een aantal dingen gewoon niet goed waren(op kosten van de verhuurder). Maar ja, toen woonde ik er al en dat gaf dus wel even wat gedoe. Nou, dan krijg je nog een Online internetverbinding die niet online te krijgen is. “Nee meneer, er moet een mannetje naar de centrale…. Hebben ze u beloofd dat die vandaag zou gaan? Nee hoor, gaat pas over een week. Succes ermee he!”. Nou, met dat soort dingen ben je dan lekker weken bezig. Genieten!

En dan ondertussen is er nog een fusie aangekondigd op het werk met een andere afdeling, is er nog een potje voetbal gaande en zijn er nog de nodige andere verplichtingen. Kortom: Hier, daar, zus, zo, links, rechts, omhoog, omlaag, ik weet het allemaal ook niet. Ik werd geleefd… Pas vanaf nu kom ik in een wat rustiger vaarwater. Nog een week of twee werken, dan vakantie. Een ding weet ik zeker: Ik ga genieten! Heerlijk met m’n cocktailtje op ‘t balkon! Master!

Degenen die mij de laatste weken een beetje gevolgd hebben wisten het al wel: Ik ga verhuizen! Van mijn nederige appartementje aan de Oldenzaalsestraat (boven Timing uitzendbureau) verkas ik naar de Hermestoren. Nu hoor ik jullie denken “De wat?”… H-e-r-m-e-s-toren. En die staat dan weer bovenop de bijenkorf en het casino in Enschede. Kortom: Midden in de stad en hoog! Als ik in de woonkamer sta kan ik via het balkon richting west kijken en via de ramen in de woonkamer naar noord. Daardoor heb ik dus een enorme kijkhoek over de stad. Ik zie een stukje Van Heekplein, maar ook bijvoorbeeld het stadskantoor, dishhotel, ziekenhuis en alles daarachter. Ik kan zelfs Hengelo zien en zag van de week de rookwolken zelfs van een brand in Almelo! Kortom: Mooi uitzicht!

Tja en verder is het huis ook helemaal prima! Mooi nieuw, mooi rustig, oogt allemaal erg luxe en is ietsjes groter als wat ik nu heb. Daar hangt dan ook een prijskaartje aan, maar ja, moet ik maar wat minder gadgets kopen enzo. De ligging is natuurlijk ook helemaal super, want ik kan nu zo de voordeur uitrollen naar de patatkraam waar ik m’n wekelijkse patatje haal! Ideaal toch?

Maar ja, voordat het zover is moet er nog even wat gebeuren: Kleinigheidje maar hoor: Verhuizen! Wat een gedoe, het verhuizen op zich is nog niet eens zo erg, maar het geregel eromheen is zowaar nog erger. Bergen post stromen er binnen en uiteraard gaat er vanalles mis. Zo kwam Essent vandaag met het blijde nieuws dat z’n m’n nieuwe voorschot berekend hadden en dat dat uitkwam op 9800 euro per maand…. Dus ik heb ze maar even gebeld dat me dat wat hoog leek. Leek de medewerker toch ook wel, dus die zou wel eens even kijken. Nou ja en verder is het de bedoeling dat het internet in een keer goed overgaat op 13 juni, maar ik heb me al ingesteld op enkele internetloze weken, dan kan het alleen maar meevallen

Maar goed, ik ben dus druk, druk, druk. Over een paar weekjes zit ik er met de beentjes omhoog op de bank of op het balkon, vanaf zijn mensen uiteraard welkom te komen kijken (Mensen die ik persoonlijk ken dan, ik ga niet het hele internet uitnodigen). Dus, tot dan allemaal fijne blog- en twittervriendjes!