Brief aan het verleden: Ruud schrijft Ruud

Gisteren kwam in een TV programma de vraag voorbij wat je jezelf zou schrijven als je een brief naar het verleden kon schrijven. Ik ga mezelf een brief schrijven, precies 10 jaar geleden. Ik was toen 17 en was net bezig met m’n tentamens. Als je de brief goed leest kun je hem ook zien als een brief aan alle 17 jarigen van nu.

7 maart 2000.

Groeten Ruud

Waar een klein land groot in kan zijn

Kom ik gisteren thuis van het werken ik voelde gewoon dat er wat aan de hand was! Nu had ik voor die tijd al op Twitter erover gelezen en het internet stond er al vol van, maar toch, het hakte er toch behoorlijk in. Tja, zo’n belangrijk nieuwsfeit houd mensen natuurlijk bezig en dan is het natuurlijk begrijpelijk dat er zoveel aandacht besteed wordt. Daarnaast was het ook wel een wereldschokkende gebeurtenis die veel mensen raakt. Waar ik het over heb? Tja, het ligt nogal gevoelig en het is eigenlijk best lastig erover te schrijven… Maar goed, speciaal voor jullie zal ik het onhullen: Balkende heeft wat doms geroepen!

Ja, je leest het goed, Balkenende heeft wat doms gezegd! Dat doet ie natuurlijk anders nooit. Ik bedoel, onze grote leider zal natuurlijk nooit zomaar wat roepen of liegen, tuurlijk niet! Hij is zo begaan met ons land dat ie zelfs Jan Smit SMS’ed als die z’n relatie met Yolanthe Kabenke Kabonke uit heeft gemaakt. Die zal toch niet zomaar wat roepen?

Maar ja, het lag nogal gevoelig blijkbaar. Alle zenders hadden het erover, de Nederlandse TV stond er bol van. De journaal en nieuwsrubrieken rolde over elkaar heen… Het NOS Journaal opende er groots mee en bleef er ellenlang over doorgaan. ‘s avonds zou er een debat volgen dat live uitgezonden zou worden en er stond toch zeker wel dreiging dat het kabinet zou vallen. Mensen, we gaan kapot, help! riepen ze zo ongeveer…

Toen kwam het tweede item in het journaal. Ja, er was een aardbeving geweest in Haiti. En owh ja, de president had het over mogelijk 100.000 doden, maar dat was nog niet zeker. En owh ja, er was vanalles kapot. Er waren ook nederlanders trouwens, maar verder niets ernstig hoor mensen…. WTF! Wij in onze koude kikkerland maken ons druk om een premier die wat doms roept (wat niet geheel ongebruikelijk is) terwijl er elders op de wereld zich een ramp aan het voltrekken is. Honderdduizenden mensen dakloos, paniek, chaos, drama, ellende. Het was een ramp! Honderduizenden, zelfs miljoenen, mensen dakloos. Vele doden, mensen die niet weten waar ze moeten slapen de komende nacht. Ontreddering, de zoveelste ramp voor Haiti en wij Nederlanders zitten verdomme te emmeren over Balkenende. Wat kan ik me daar kwaad over maken zeg! En owh ja, als klap op de vuurpijl sturen we nog anderhalve man en een paardekop die kant op, als mosterd na de maaltijd komen die nog even kijken hoe erg het wel niet was….

Ondertussen was het internet natuurlijk al lang wakker. Twitter stroomde over van berichten waarin mensen vroegen of iemand iets wist over familieleden of de situatie ter plaatse. Flickr dat volstroomde met foto’s, hoezo geen samenhorigheidsgevoel via internet koningin? Nee, wij maken ons drukker om Balkenende…, moeten we niet ons stoepje vegen Jan-Peter? Misschien moet je ze dat daar in Haiti eens vertellen…

Tja, daarin kan een klein land als nederland dus heel groot zijn…. Fijn he?

Brief aan de koningin

Majesteit,

Nadat ik uw kersttoespraak heb gelezen op het internet en heb gezien dat er de nodige commotie over ontstaan is, voel ik de behoefte om ook mijn visie op dit alles te geven.

In uw toespraak verwijst u naar het gevaar dat zit in de nieuwe technische mogelijkheden die er zijn om mensen met elkaar in contact te laten treden. U spreekt over een afstand en afvlakking van emoties die daardoor zouden ontstaan. U uit uw zorgen over deze ontwikkeling, waar ik liever zou willen kijken naar de kansen die deze technische mogelijkheden ons bieden.

Tot op zekere hoogte ben ik het zeker met u eens. Als u kijkt naar diverse fora, chatboxen en weblogs op internet kunt u inderdaad stellen dat mensen vaak grof, beledigend en zelfs kwetsend op elkaar kunnen reageren. Mensen kunnen kapot gemaakt worden door anderen via het internet. Het internet maakt dit makkelijker, omdat het de veilige anonimiteit bied waar u ook aan refereert. Ook het spelen van online spellen door kinderen en de frustraties en agressie die dat kan opleveren keur ik af en toch ben ik van mening dat de mogelijkheden die het internet en social media ons bieden goed zijn voor onze samenleving mits goed gebruikt. Ik zal u uitleggen waarom:

Het internet brengt mensen bij elkaar, waar vroeger het dorpshuis, het cafe of de kermis voor dit doel geschikt waren is dat nu steeds vaker de virtuele online wereld. Zeker jongeren maken hier veel gebruik van. Mensen komen bij elkaar op fora, via Twitter, Hyves, MSN of nog anders. Waar je vroeger vaak dezelfde beperkte groep mensen sprak geeft het internet je de mogelijkheid om verder te kijken over stads- en landgrenzen heen. Het geeft de mogelijkheid om nieuwe mensen te leren kennen, die je dan mogelijk later in “de echte wereld” weer kunt ontmoeten. Voorbeelden hiervan zijn Tworrels (borrels georganiseerd via Twitter), couchsurfing, geocaching, etc. Bovendien zijn er zoals u weet diverse vrienden en dating-sites en zijn er vele mensen die elkaar via het internet leren kennen.

U verwijst in uw toespraak ook naar medegevoel bij grote rampspoed, waarbij u doelt op mensen die elkaar steunen op momenten dat dat echt nodig is. Het voordeel van contacten via het internet is dat hier zowel bij groot als bij kleiner leed veel mensen voor je klaar kunnen staan. Ik kan me nog voorbeelden herinneren waarbij een hele online gemeenschap op kwam voor het onrecht dat een individu was aangedaan. Verder kan ik zo talrijke hele kleine voorbeeldjes bedenken waarbij mensen elkaar een stapje op weg geholpen hebben door een hele kleine handeling via het internet. Bovendien zijn er ook problemen te bedenken die men liever in de relatieve anonimiteit van het internet bespreekt dan in de echte wereld. Online anonieme hulpdiensten zoals bijvoorbeeld de kindertelefoon ook heeft zijn hier goede voorbeelden van. Zeker voor ouderen liggen hier verschrikkelijk veel mogelijkheden. Wat is er nu mooier dan dat bejaarden elkaar en de kinderen via het internet kunnen spreken, als aanvulling op de echte contacten die ze hebben?

Al met al denk ik dat we vooral naar de mogelijkheden moeten kijken en niet naar de problemen en nadelen die dit met zich meebrengt. Die nieuwe techniek is er nu eenmaal en is ook niet te stoppen. Ik denk dat de kracht ligt in het bekend maken van mensen hiermee en het leren omgaan ermee. Als eenvoudige vuistregel is te nemen dat men via internet geen dingen moet uiten die men normaliter ook niet zou uiten en dat er altijd met respect naar de ander gehandeld moet worden. Daarnaast denk ik dat een ieder zich moet realiseren dat het internet een andere wereld is dan de echte wereld, die ook zeker niet te serieus genomen moet worden, juist omdat de bedoelde emotie van de ander niet altijd duidelijk is.

Voor mij persoonlijk geld dat ik de digitale contacten die ik heb niet zou willen missen. Het is voor mij een welkome aanvulling. Ik ken mensen via internet die ik in het normale leven nooit zou hebben leren kennen en ik leer elke dag vanalles bij, juist via het internet en de contacten die dat bied.

Met vriendelijke groeten,

Ruud Greven

http://www.vanruud.nl

Update 04-01-2010: Ik heb hem geprint, in een envelop gestopt en morgen gaat hij op de bus.

Update 19-01-2010: En we hebben na 2 weken al een reactie terug! Zie hier

Iets wat is verzonnen kan ineens bestaan

Gisteravond heb ik Herman Finkers z’n nieuwe show “Na de pauze” bewonderd. Ja echt bewonderd. Ik vond hem erg goed! Zelf heeft hij ooit gezegd: “Met mijn voorstellingen wil ik naast mensen aan het lachen maken, ze ook aan het denken zetten…. Zo heb ik mensen al dikwijls aan het denken gezet over vrijwillige euthanasie”. Ja, en het was inderdaad lachen, maar aan het denken zetten deed ie ook zeker. En deze blogpost zet jullie misschien wel weer aan het denken, met hopelijk ook een beetje grappige ondertoon.

In de show kwam de zin “Iets wat verzonnen is kan ineens bestaan” voorbij. Een mooie zin, zeker als je er even over nadenkt. Iemand heeft ooit bedacht dat het wel aardig was om een verhaal te schrijven over de geboorte van Jezus, en sindsdien bestaat dat voor miljoenen mensen. Zo kwam er ook iemand op het idee dat het wel leuk was om dan een boom in huis te zetten, met heel veel lampjes en ballen. En zie daar: Elk jaar doen we dat weer!, het bestaat!

Verder heeft Herman Finkers ooit een aantal jaren geleden bedacht om weer te gaan optreden. Hij bedacht een show en ineens bestaat die ook daadwerkelijk. Of neem mijn weblog, een jaar of 3 a 4 geleden bedacht en zie daar: Hij bestaat! En hoe…. Eigenlijk is dat best een grappige zin die je op heel veel dingen los kunt laten. Het plaatje hieronder is ook ooit verzonnen, ooit dacht iemand een mooie foto van een kerkje te maken, deze te bewerken en vervolgens onder een Creative Commons License online te gooien en nu staat ie ineens hier, midden in een blogpost…

Maar goed, het kan ook anders. Iets wat je niet had kunnen verzinnen bestaat ineens. Daar zien we ook genoeg voorbeelden van. Wie verzint het nu dat er een gek met explosief poeder op zijn been getapped in een vliegtuig stapt en dit op wil blazen? of dat je met een paar vliegtuigen het World Trade Center binnen vliegt? Of dat je als 14-jarige jochie een ander jochie met een knuppel doodslaat?

Toch ligt dat heel dicht bij elkaar… want dat ik het niet kan verzinnen wil niet zeggen dat iemand het anders het ook niet kan verzinnen. Ik kan heel veel dingen niet bedenken die anderen wel bij elkaar fantaseren. Gelukkig is het andersom ook zo en kan ik (en jullie ongetwijfeld ook) ook wel iets verzinnen wat niemand anders ooit had bedacht en daar zit dan ook de uitdaging. De kunst is om mooie, goeie dingen te verzinnen.

Wees creatief en maak er wat moois van en laat je inspireren door mensen als Herman Finkers, Randy Pausch, of heel iemand anders…

Leuke ideetje van de onderwijsraad

De onderwijsraad had van de week weer eens een leuk ideetje! Laten we leraren laten beoordelen door hun leerlingen (of in ons geval, studenten). Ook hadden ze bedacht dat vooral tijdschrijven toch ook wel heel belangrijk was. Immers, die docenten doen natuurlijk ook verder de hele dag niks…, dus die kunnen best wat harder werken. Dat willen ze bereiken door de hoogte van het salaris te koppelen aan je tijdsbesteding en de beoordeling van je leerlingen. Nou, als dat geen goed idee is!

Geweldig toch? Zeker dat tijdschrijven is van essentieel belang. Menig docent heeft gewoon een lesrooster waarop staat waar hij of zij op elk moment te vinden is en welk vak hij daar geeft. Bovendien krijg hij meestal al een vaste standaard hoeveelheid voorbereidingstijd (als ie die al krijgt) en die maakt hij ook meestal netjes. Maar uiteraard vind de onderwijsraad het zinvol om onze goeie tijd aan tijdschrijven te besteden, in plaats van eens te kijken waar iedereen nou eigenlijk zijn tijd aan kwijt is.

Het tweede punt is zowaar nog absurder: Het beoordelen van je functioneren door leerlingen (of studenten). Nu doen ze dat bij mij op het werk ook al in grote mate en op zich vind ik dat ook goed, maar om nou rechtstreeks mijn salaris te koppelen aan hoe lief, leuk en aardig studenten mij wel niet vinden gaat wel wat ver. Hele leuke, lieve, fijne, gezellige en prettige leraren die weinig presteren kunnen dan een vorstelijk salaris binnenslepen. Bovendien krijg je natuurlijk gegarandeerd een geheel objectief oordeel over het functioneren van een docent. Scholieren of studenten zullen uiteraard niet zomaar iemand die ze toevallig aardig vinden een hoger oordeel geven.

Ik dacht, kom laten we het eens proberen en gooide de volgende zin op Twitter (waarbij aangenomen mag worden dat ik op de hoogte ben van het feit dat studenten mijn berichten lezen):

Onderwijsraad heeft weer eens een ideetje: Goede leraren meer geld geven dan slechte. Juist ja en hoe gaan we dat meten?

En als antwoord kreeg ik vrijwel gelijk:

je mag ons voor wp wel hogere cijfers geven, krijg je vanzelf een hoger gemiddelde als andere leraren

Waarop ik dan weer zeg: (En ja, het was al laat en Twitter moet je ook weer niet al te serieus nemen)

Als mijn salaris recht evenredig was met de cijfers die ik gaf hadden jullie allemaal een 10

En hij antwoord vervolgens:

haha, ik bedoel maar, we willen je best helpen “Goede leraar” te worden, is een win win situatie

Kortom, kat-in-het-bakkie! Ik wordt een goede leraar! Gaan we doen…. Of zou een goede leraar misschien toch iets meer eisen moeten voldoen dan aan het geven van tienen? Zou ie misschien ook nog enigszins fatsoenlijk les moeten kunnen geven? Oooh wacht, natuurlijk niet, dat is tegenwoordig helemaal niet meer belangrijk. Of toch?

Doodgeknuppeld

We hobbelen in deze blog zo van de ene emotie naar de andere. Waren we gisteren nog bezig met onzichtbare honden en trappiano’s, vandaag wordt het allemaal een stuk serieuzer.

Met afschuw las ik zonet het verhaal van de moord op een 14-jarige jongen in Urk. Het verhaal is al een paar dagen oud, maar er wordt steeds meer duidelijk over het hoe en waarom van de moord op Dirk Post. Het verhaal is nu dat hij is doodgeknuppeld door een “vriendje”. Dirk was een tijdje daarvoor uit geweest met een meisje wat de vriendin was van deze dader. Ja, dat mag natuurlijk ook niet zomaar….

Maar hoe kom je er als 15-jarig jochie op om een ander dood te knuppelen? Dat je boos bent ok, dat je er een keer een vechtpartijtje aan waagt, ach dat moet ook kunnen. Maar met een knuppel het bos in gaan om hem vervolgens dood te knuppelen? Waar is het dan misgegaan in de jeugd van dat joch?

Door deze actie heeft ie in 1 klap (letterlijk….) vele levens kapot gemaakt, voorop natuurlijk dat van het slachtoffer, Dirk, en uiteraard ook dat van diens ouders en familie. Maar daarnaast natuurlijk ook het leven van z’n eigen ouders en familie. Hoe moet je als ouders in vredesnaam verder als je weet dat zoonlief een ander heeft doodgeknuppeld? Bovendien ben ik bang dat de ouders van dader en slachtoffer elkaar ook nog kennen, gezien het feit dat het vriendjes waren en Urk een vrij kleine gemeenschap is. Hoe gaat dat nu op zondagochtend in de kerk? Of als die elkaar tegen komen op straat? Hoe moet dat in vredesnaam, dat kan toch helemaal niet?

En dan is er ook nog het betreffende vriendinnetje. Volgens het Telegraaf-verhaal hebben ze die vrijdag al van school weggestuurd omdat ze emotioneel helemaal de weg kwijt was. Ja, wat wil je? Je ex-vriendje slaat je nieuwe vriendje dood, wat moet je daar nou mee? Ook die zal een moeilijke tijd tegemoet gaan.

En zoals dat tegenwoordig gaat bij dit soort dingen wordt er vanalles gezegt en geschreven op internet. De telegraaf heeft een heel spectaculair verhaal, maar ook Hyves staat er vol mee, een nieuwe manier van herdenken zie je bij dit soort dingen gelijk. Een heel directe manier overigens, dat wel. Je ziet gewoon klasgenoten, vriendjes, en dergelijke reageren op die Hyves. Bovendien hadden de dader, slachtoffer en vriendinnetje ook zelf een Hyves pagina(al zullen die wel op non-actief zijn gezet door Hyves). Op internet leeft iedereen mee en ook ik doe via deze weg mijn duit in het zakje…

Het verhaal van Peter

Peter Fechter was een 18 jarige jongen, jong, fris, fruitig en klaar voor het leven! Hij werd in 1944 geboren en groeide op in het Berlijn dat nogal bij moest komen van 5 jaar tweede wereldoorlog. De stad werd na die oorlog verdeeld tussen de vier bezetters, Amerika, Engeland, Frankrijk en Rusland. De eerste drie waren het in grote lijnen helemaal met elkaar eens, maar de laatste week nog wel een beetje af. De rest is geschiedenis zal ik maar zeggen…

Terug naar Peter. Peter groeide op in het oosten en had verder eigenlijk niet zoveel te maken met de strubbelingen die er waren tussen west en oost. Hij ging naar school, deed z’n ding en eigenlijk was het leven helemaal zo slecht nog niet. Maar op een zekere zondagochtend werd hij wakker en gonsde het ineens van de geruchten: De grens was gesloten! Waar je vroeger nog gewoon van Oost naar West kon lopen en omgekeerd, was dat nu ineens afgelopen. Men had bedacht om, geheel onverwacht voor de meeste mensen, op de nacht tussen 12 en 13 augustus 1961 een provisorische muur tussen Oost en West te bouwen. De eerste dagen was dit vooral veel prikkeldraad, bewakers en tanks. Wel iets waar je toch echt niet zomaar meer doorheen kwam. De weken erna werd er een betonnen bouwwerk neergezet dat later bekend werd als “de Berlijnse muur”. Waar Peter vroeger nog gewoon naar het westen kon om te winkelen, eventueel te gaan studeren of uit te gaan, was dat nu ineens helemaal afgelopen! Volslagen idioot natuurlijk.

Peter wilde dit niet accepteren en wilde naar het westen. Hij heeft op een middag (17 augustus 1962, hij was 18) samen met een vriend besloten dat hij wilde vluchten. Deze daad was vrij impulsief en vrij onvoorbereid en zo gingen ze op pad. Eenmaal aangekomen zijn ze langs de bewakers geslopen. Deze hadden overigens de instructie om met scherp te schieten op alles wat richting grens bewoog. Was je echter over de muur heen, dan was je op westers grondgebied en dus veilig. Nu moet er wel bij gezegd worden dat de muur laten we zeggen een tiental meters op oosters grondgebied stond. Zij hadden hem immers gebouwd en moesten er toch van beide kanten bij kunnen. Als je over de muur was moest je dus nog een meter of 10 en dan was je in het veilige westen.

Peter heeft het er samen met een vriend dus toch op gegokt (Hoe wanhopig ben je dan?) en ze renden als gekken door de omheiningen en prikkeldraad richting de muur. Daar aangekomen nam zijn vriend een grote sprong en hij kon zich vastklampen, tegen de muur op klimmen en naar de vrijheid springen! Peter kwam erachteraan, sprong tegen de muur aan en probeerde erop te klimmen. Op dat moment zagen bewakers hem en schoten op hem. Hij werd geraakt, maar klom nog net over de muur heen. Daar viel hij gewond neer op een stukje dat nog net oosters grondgebied was.

Mensen uit West-Berlijn stroomden toe, maar hadden geen toestemming oosters grondgebied te betreden en konden hem dus niet helpen. Nu ontstond er dus een hele rare situatie…, op westers grondgebied stonden mensen die Peter wilden helpen. Politie, ambulance, alles kwam eraan te pas. Op oosters grondgebied hadden ze wat minder haast en de bewakers hadden in het begin helemaal niet gezien dat ze hem geraakt hadden. Iets later wisten ze dat wel, maar deden ze simpelweg niets. Ruim een halfuur lang heeft hij er gelegen, hij bloedde hevig en is daar overleden aan zijn verwondingen onder toeziend oog van een boel West-Berlijners.

Na zijn dood waren er in West-Berlijn de nodige rellen en demonstraties, allemaal tegen het absurde oosterse bewind. In het oosten gebeurde nauwelijks iets, omdat iedereen die enigszins tegen het bewind was werd opgepakt en op andere gedachten werd gebracht. In het westen werd men steeds bewuster van het feit dat mensen uit het oosten bevrijd moesten worden. Diverse groeperingen (veel studenten!) zijn bezig geweest zo veel mogelijk mensen weg te smokkelen. Via grensovergangen werden mensen weggesmokkeld in auto’s (onder de achterbank enzo), maar ook via tunnels of via het water werden mensen geholpen. Er zijn ook veel Oost-duiters geweest die op eigen houtje probeerde te vluchten, velen kwamen veilig aan, maar velen overleefden de tocht niet. Waaronder Peter dus…

Ik was meteen onder de indruk van dit verhaal toen ik het las in een boek. Het geeft wel aan hoe absurd de situatie eigenlijk was en wat een bijzonder regime er in de DDR heerste. In het begin was er veel verzet (vooral vanuit het westen), maar dit werd op een gegeven moment minder. Men ging het accepteren en dat is eigenlijk nog wel het raarste. De muur heeft er 28 jaar gestaan, dat is dus langer dan ik rondloop op aarde!

Mensen zijn door die muur 28 jaar gescheiden geweest van familie en vrienden en des te groter was de ontlading toen hij op 9 November 1989 (precies 20 jaar geleden!) ineens “viel”. De sovjet unie had bedoeld aan te kondigen dat de muur weer open zou gaan voor mensen met een uitreisvisum (wat eigenlijk een loze belofte was, want bijna niemand kreeg zo’n visum), maar degene die het aankondigde op de persconferentie was niet goed geïnformeerd en las een slordig geschreven briefje voor. Hij wekte de indruk dat de muur voor iedereen open ging en dat dat dan ook wel meteen zou gebeuren. Diezelfde avond kwamen erg veel mensen uit Oost en West samen bij de muur. Zij schreeuwden om opening van de muur, maar de grenswachten wisten van niets. Op een gegeven moment was er geen houden meer aan en hebben een paar grenswachten op eigen houtje de boel maar geopend. Gelijk stroomden duizenden mensen het westen in, zich verwonderend over de luxe en welstand die daar was. Binnen no-time volgden andere grenswachten en de opening was een feit! En dat allemaal gebaseerd op een fout briefje…. Wat kan het toch raar lopen.

Bovenstaande video geeft een mooi overzicht van de gebeurtenissen die avond en nacht.

Zware beroepen

Gisteren vlak voordat ik naar bed ging nog net even een stukje van de discussie tussen Agnes Jongerius en Diederik Samson meegekregen bij Pauw en Witteman. Ze hadden het uiteraard weer eens over de AOW leeftijd en er is me precies 1 zinnetje bijgebleven van Diederik Samson: “Mensen die zware beroepen, zoals bijvoorbeeld buschauffeur, uitoefenen…. blabla”. Nou kun je me veel wijsmaken, maar als zelfs buschauffeur als zwaar beroep wordt gekenmerkt, waar gaan we dan heen met dit land?

Zelf vind ik docent ook een zwaar beroep. De hele dag lastig studenten om je heen en dan ook nog eens tussendoor vergaderen, lessen voorbereiden. Echt vreselijk zwaar.

En neem schoonmaker, dat is ook een zwaar beroep. Mag je elke dag de rotzooi die anderen maken weer opruimen. Iedereen gooit z’n zooi te pas en te onpas overal neer en jij mag het opruimen. Ook zwaar.

En stel je nu eens voor dat je TV Presentator bent en Diederik Samson en Agnes Jongerius aan 1 tafel hebt zitten, nee, dan ben je klaar!

Of wat te denken van TV regisseur: Dat je vooraf Agnes Jongerius en Diederik Samson moet bellen om te vragen of ze willen komen praten over de AOW leeftijd. En dat ze dan zeggen “Tuurlijk! Hoe meer we erover praten hoe beter”. Daar word je gelukkig van…

En als je nu Kantine jufvrouw bent…, dan krijg je Pauw, Witteman, Jongerius en Samson bij je die nog even gezellig gesamenlijk een kopje koffie willen drinken voor de uitzending. En dat ze dan vragen wat jij vind van de AOW discussie…

Of, erger nog: Je bent de barman die ‘s avonds laat nog moet werken, omdat Pauw, Witteman, Jongerius en Samson nog even een biertje willen komen drinken zo na de uitzending, om vervolgens nog even lekker verder te discussieren. En dat moet jij dan aanhoren…, ‘t is toch verschrikkelijk?

Of neem Taxichauffeur of Prive Chauffeur. Dan krijg je ‘s avonds laat een lichtelijk beschonken Jeroen Pauw achterin, die tegen je aan gaat zitten kletsen over hoe leuk de uitzending wel niet was vanavond. En dat je dan denkt…, gelukkig heb ik dat niet gezien!

Of je bent die Hotel medewerker die ‘s avonds nog Diederik Samson mag ontvangen die geen zin meer had helemaal naar huis te gaan na zo’n verhitte discussie over de AOW leeftijd. En dat hij jou dan nog even gaat vertellen hoe ver Jongerius er wel niet naast zat.

Ja, dat is allemaal erg zwaar. Kortom, eigenlijk is elk beroep wel zwaar. Wie gaat nu bepalen wat een zwaar beroep is en waarom? Die hele discussie gaat natuurlijk helemaal nergens over! Kortom, ga nou geen discussie over het al dan niet zwaar zijn van een beroep aanslingeren, want dan is het einde zoek.

Ik ben weg, ajuus!

Derde woensdag van September

Vandaag was een gedenkwaardige dag! Nou ja, gedenkwaardig… Elk jaar is het weer een keer de derde woensdag van September en dat is elk jaar weer feest! Wat is er dan zo bijzonder op de derde woensdag in september? Nou, het eerste belangrijke punt is dat ie komt na de derde dinsdag in September en die staat weer bekend als Prinsjesdag. Dat is een dag waarop de koningin een verhaal afsteekt wat iedereen al lang kent. Ook is dat de dag waarop iedereen kijkt naar de hoedjes die alle genodigden op hebben bij de bijeenkomst.

De dag erna, de bewuste woensdag dus, is standaard gereserveerd door politiek nederland om kansloos te zwatelen over de wederom dramatisch mislukte begroting. Ik dacht vandaag nog wat gemist te hebben, maar helaas, het ging weer nergens over:

De oppositie zeurt weer over een gebrek aan daadkracht (nee zelf doen we lekker wat jongens!). De VVD vind weer dat Nederland helemaal niet geregeerd wordt en de SP vind dat het allemaal weer veel teveel op de schouders van de gewone man, Jan Modaal, of hoe je hem noemen wilt komt. Halsema zit te drammen dat Balkenende onzichtbaar is en tja, hij is onzichtbaarder dan haar de laatste dagen inderdaad. Ik kan geen tv aanzetten of ik zie Femke Halsema alweer in beeld. Zit je ‘s ochtends lekker te ontbijten, zet je “Goedemorgen Nederland” aan en wat denk je? Femke Halsema, kijk je ‘s avonds onder het eten naar het Journaal en wat denk je? Femke Halsema. En neem van mij aan dat dat geen goede invloed heeft op de eetlust. Ik heb dus nu nog steeds honger….

Maar goed, de absolute topheld van vandaag is natuurlijk Geert Wilders. Hoe hij het toch voor elkaar krijgt om bij elk probleem de moslims te betrekken vind ik echt bewonderenswaardig. Overal hebben de moslims het weer gedaan en ook vandaag was dat weer het geval. Nu wilde hij graag een hoofddoekjes-tax invoeren…. Wanneer komt de baard-tax? De fout-kapsel-tax? De Tjonge-Geert-lul-niet-zo-dom-tax en de pvv-olee-olee tax?

Speciaal voor Geert: (even de eerste 30 seconden voor lief nemen, dan begint het!)

Leve de privatisering!

Jaren geleden toen je geld nog met een lange E schreef heeft men ons doen laten geloven dat privatisering DE toekomst was. De ziekenhuizen moesten worden geprivatiseerd, de zorgverzekeraars, de taxibranche en eigenlijk alles wat destijds prima functioneerde moest veranderen. Dat privatiseren was namelijk goed voor ons, alles zou een stuk goedkoper worden en we zouden er allemaal groot voordeel bij hebben. “Change we need” riepen ze allemaal(waar kennen we die toch van?)! Nee, we hadden het lang niet slecht, maar het kon altijd beter…

Vroeger, toen we hier in Twente nog op koeien reden kon je nog gewoon veilig in een taxi stappen. Dat was toen luxe, want tja, alles rijd beter dan een koe. Je stapte in, maakte een leuk praatje met de chauffeur en een halfuurtje later stapte je uit. Je betaalde de beste man, gaf hem een ferme handdruk, een kleine fooi en verliet tevreden de taxi. Tegenwoordig gaat dat iets anders: Stel je zoekt een taxi, je loopt wat rond en ziet op de dam in Amsterdam een rij taxi’s staan. Je loopt er langs en vanuit elke taxi roept iemand nogal dreigend dat je toch echt met hem mee moet gaan. Vervolgens stap je in en je zegt waar je naar toe moet. De kerel achter het stuur schreeuwt “Zo dichtbij? Dan ga je maar lopen!” naar je en smijt je de taxi uit. Als je weer op straat staat ga je op zoek naar een volgende taxi en uiteindelijk vind je er eentje. Die brengt je naar huis, je betaald je helemaal scheel, krijgt een vloek naar je hoofd geslingerd omdat je te weinig fooi geeft en al scheldend rijd de chauffeur weg en blijf je verbouweert achter. Had je nog geluk dat je niet op het Leidseplein stond….

En waar danken we dat allemaal aan? Juist ja, de privatisering! Alles moet goedkoper, iedere randdebiel mag taxichauffeur worden en we concureren met elkaar tot we er letterlijk dood bij neervallen. Misschien moeten ze overwegen om taxibedrijven te laten fusereren met begrafenisondernemingen. Kun je in ieder geval na het doodmeppen van je klant nog een ritje innen….

Mocht je dan het geluk hebben dat je zo’n slag van een botte taxichauffeur overleeft dan kom je in een instelling dat “het ziekenhuis” wordt genoemd. Nou ja, zo heette het vroeger. Tegenwoordig hebben ze allemaal hippe namen als “Medisch Spectrum Twente”, “Slingeland ziekenhuis” of iets dergelijks. Je word binnen gebracht en allereerst vraagt de dokter hoe je verzekerd bent en vooral bij wie. Oh, bij “Ziekelijke Zorgverzekeringen”? Nee, dan moet u helaas naar het ziekenhuis 100 kilometer verder op, wij hebben geen contract met hen. Het moet toch verdorie niet gekker worden? Het ziekenhuis moet een contract hebben met een of andere onbetrouwbare club (in de volksmond ziektekosten verzekeraar genoemd) om jou te mogen helpen. Gezellig! Vervolgens kom je bij de apotheek en die heeft eenzelfde verhaal. Maanden later krijg je nog eens de rekening thuis en ziet er vervolgens allemaal behandelingen op staan die je nooit gehad hebt. Je word er bijna nog zieker van dan voor die tijd en legt je er maar bij neer en betaald netjes de boel. Leve de privatisering, wordt het een stuk goedkoper en makkelijker van!

Maanden later komt er een brief van de verzekeraar binnen. Je maakt hem open en je ziet dat hij al 2 maand daarvoor op de bus gedaan is. Even denk je hoe dat nu toch kan, de PTT was toch best betrouwbaar? En dan realiseer je je dat de overheid tegenwoordig ook de postmarkt al aan het verprutsen is. Laten we die privatiseren! Het gevolg? Geen enkel postkantoor meer over, 11.000 postbodes minder en slecht presterende postbedrijven.

Ik stel voor dat we ook de scholen gaan privatiseren. Dan geven we gewoon de student die het meeste betaald de meeste begeleiding. Voor een bescheiden bedrag kun je ook je tentamencijfer een puntje hoger krijgen en een envelop met (vorstelijke) inhoud bij het inleveren van je stageverslag doet ook wonderen! Laten we ook gelijk de energie en de watertoevoer privatiseren (owh dat deden we al?). Dat ik alleen nog water krijg als ik me bij de “Waterkoninkjes” aansluit en niet als ik kies voor “waterbedrijf de Druppel”. En dat er vervolgens een paar mensen van het waterbedrijf elkaar te lijf gaan bij mijn watermeter. We kunnen ook wel de brandweer privatiseren, dat als ik 112 bel dat ik dan eerst moet zeggen of ik wel bij de juiste brandweerclub ben aangesloten. “Owh, u zit bij de blusmannetjes? Nee sorry, dan kunnen wij u niet helpen. Moet u bij hen zijn”, “Maar de blusmannetjes zijn failliet, wat nu?”, “Tja, weinig keus he? Voor 10x het normale bedrag willen we er wel over nadenken”. En tot slot kunnen we dan ook wel de politie privatiseren. Bel ik op dat ik in elkaar geslagen wordt door een taxichauffeur (puur hypothetisch) en vragen ze “Wat is u klantnummer?” en “Wilt u daar zegeltjes bij? Als u die opspaart komen we de 10e keer gratis langs!”. Ja, leve de privatisering!