Als je me echt zou kennen zou je weten dat…

Dat was de zin die centraal staat bij een Amerikaans concept dat nu ook Nederland gaat veroveren. Het klinkt als een wat zweverig zinnetje uit weer een of andere managementtraining of teambuildingsactiviteit. Maar diegenen die gisteren Over De Streep hebben gezien weten precies waar het over gaat en dat er een heel verhaal achter dit zinnetje schuil kan gaan. Degenen die dat niet gezien hebben kunnen het nog terugkijken, het is zeker de moeite waard.

Over De Streep heet in Amerika Cross The Line en is onderdeel van het concept Challenge Day. Op een Challenge Day worden jongeren uitgedaagd om verbinding met elkaar te zoeken, elkaar te leren begrijpen en te leren en accepteren dat iedereen is zoals ie is en dat wederzijds respect een groot goed is. Het is een programma van een dag, maar het is absoluut na die ene dag niet afgelopen. Die dag is slechts het begin. De bedenkers hebben een heel goed doordacht programma voor die dag neergezet die aanzet tot een vervolg. Klinkt nog steeds zweverig? Mooi! Vond ik ook voor ik van dit concept gehoord had. Lees vooral verder!

In de eerste aflevering werd er een klas van het Alkmaarse Petrus Canisius College gevolgd op een Challenge Day. Alleen de naam van de school al en het feit dat het een VWO klas betrof roept bij veel mensen (ook bij mij) al allerlei vooroordelen op. Ik gooi ze er maar gelijk even uit: Ze hebben allemaal 2 voornamen, zitten op hockey, hebben ouders met teveel geld en zijn gruwelijk verwend. Ze zijn bijdehand en denken dat ze de hele wereld aan kunnen. Nou, dat bleek dus niet het geval.

In het begin van de uitzending zou je ook haast denken dat het die kant op ging. De scholieren werden juichend binnengehaald door enkele docenten en andere volwassen vrijwilligers die mee deden. Er werd een overdreven welkomstfeestje gebouwd waardoor al snel vele scholieren zich afvroegen waar ze in godsnaam beland waren. Ze voelden zich wat ongemakkelijk door al deze aandacht en hadden geen flauw benul wat er zou gaan gebeuren. Al snel kwamen de 2 amerikaanse cursusleiders op en begonnen direct heel open en eerlijk over zichzelf te vertellen. Gek genoeg zaten alle scholieren ademloos te luisteren en vloeiden gelijk al tranen vanwege de heftige verhalen van de cursusleiders. Je kon bijna zien dat bij de scholieren begon door te dringen dat dit een dag zou worden om nooit vergeten. Ik zat al even ademloos op de bank te kijken, inmiddels met een leeg glas drinken, omdat ik me niet de tijd gunde even naar de koelkast te lopen.

En dan volgen er groepsgesprekken. In kleine groepjes gaan 4 scholieren en een volwassene met elkaar in gesprek met die ene simpele vraag: “Als je me echt zou kennen zou je weten dat…”. Ineens zit je te kijken naar een jongen die hevig geëmotioneerd vertelt over het feit dat hij de dood van zijn oma nog niet verwerkt heeft en een andere jongen die vertelt dat ie z’n vader nooit meer ziet, maar dat dat ‘m eigenlijk helemaal niets doet. De manier waarop deze gesprekken lopen is zo open en eerlijk dat ik er bijna achterdochtig van word. Waarom gooien jongeren ineens nu wel hun verhaal eruit? Verderop in de uitzending volgt nog het onderdeel “over de streep”. Waarbij de scholieren aan de hand van stellingen van de cursusleiders al dan niet letterlijk over de streep lopen. Deze stellingen zijn niet mals en gaan vaak over hele persoonlijke dingen. Dit alles gebeurd bijna in stilte en is een nogal emotioneel gebeuren. De jongen die zijn vader nooit meer zag staat bijna alleen aan de overkant als de stelling “Loop naar de overkant als je het gevoel hebt dat je nooit kind hebt kunnen zijn” voorbij komt. De klas kijkt ademloos toe en toont als snel het vooraf afgesproken “respect” teken. Het is een zichtbaar emotionele gebeurtenis en ik zit ondertussen met tranen in m’n ogen op de bank en voordat ik het weet is het alweer afgelopen. Ik blijf in een soort droevige, maar ook euforische stemming achter. Wat is dit mooi, eerlijk en puur!

En dan langzaam komen er ineens allerlei vragen naar boven. Soms hele botte en banale vragen waarbij ik me afvraag waarom ik daar uberhaupt over nadenk. Ik heb alle respect voor het Challenge Day concept en ben er inmiddels ook achter dat het een zeer zorgvuldig neergezet concept is dat ook alleen uitgevoerd mag worden door gecertificeerde mensen en daar zit ook gelijk het antwoord van een van mijn vragen: Waarom werkt dit concept? Hoe krijgen ze het voor elkaar dat jongeren nu ineens wel zichzelf bloot geven en even hun “rol” in de klas vergeten. Dat ineens die stoere jongen wel vertelt over zijn overleden oma en dat dat zeker overkomende meisje vertelt over het feit dat zij veelal bezig is met de opvoeding van haar zusjes. En hoe gaat het dan verder na zo’n dag? De dag erop is er weer een gewone schooldag, pesten ze elkaar dan weer de tent uit? En over een maand?

Het vreemde is dat ik er heel dubbel in sta. Ik heb zelf een keer een soort teambuildings activiteit meegemaakt waarbij men ook meende zo’n “over de streep” spel in te moeten zetten. Waarbij we als laatste in 1 keer met z’n allen over de streep moesten, om zo aan te geven dat we het allemaal nog wel zagen zitten met elkaar. Ik vond het zo’n vreselijk gemaakte exercitie. Zo van: Kijk ons het eens leuk hebben met elkaar en zie vooral eens hoe goed die cursusleiders ons bij elkaar gebracht hebben. Bwegh! Ik ging er al bevooroordeeld heen en kwam nog veel bevooroordeelder terug. Zo’n teambuildingsdag is niet aan mij besteed. Ik kan er niets mee.

Maar waarom werkt iets ogenschijnlijks dan bij deze jongeren wel?, geen 1 uitgezonderd. Worden we bedonderd door de camera’s en de programmamakers? Ben ik gewoon zo’n botte eikel die niet gemaakt is om mee te doen aan dit soort dingen (maar er wel naar te kijken) of houden de jongeren ons gewoon lekker voor de gek en gaan ze volgende dag elkaar weer lekker bot af zitten zeiken zoals ze altijd deden? Dat laatste geloof ik niet. Ik ben er inmiddels van overtuigd dat het staat of valt met de opzet van het geheel. Het is denk ik iets dat heel specifiek past bij een schoolklas, niet bij een team collega’s. Het juichend opwachten van de jongeren heeft ook een specifieke, vooraf goed doordachte rol: Ze moeten zich welkom voelen en losgeweekt worden uit de zorgvuldig gebouwde muurtjes die ze om zich heen hebben gebouwd. De rol van cursusleider is cruciaal en dat kun je denk ik alleen als je zelf ook de nodige “bagage” bij je hebt. Challenge Day leider worden is ook een “way of life”, dat doe je niet zomaar even. Je moet er heilig in geloven. Ook dat maakt het concept ontzettend krachtig.

Ik heb in ieder geval met verbazing gekeken en hoop dat het idee snel rond gaat bij meerdere scholen. Of daar altijd camera’s bij moeten zijn vraag ik me af, maar het is in ieder geval een goede manier om in beeld te brengen wat zo’n dag behelst. Ik ga in ieder geval kijken of ik een keer mee kan doen als vrijwilliger als het hier in de buurt is, lijkt me duizend keer beter dan zo’n teambuildingsdag van mensen die het net niet begrepen hebben. Ik hou wel van dit soort dingen en ik vind jongeren nou eenmaal leuk om mee te werken (je bent docent of je bent het niet he…)

Laat maar komen die Day Of Change, ik ben er klaar voor! En jullie?

De tragedie van Utoya

Disclaimer: Onderstaande is een half fictief verhaal over de gebeurtenissen in Noorwegen en is gebaseerd op getuigenverslagen die ik gehoord en gelezen heb. Bedoeld om deze dag te omschrijven en het gevoel erbij voor eens en voor altijd vast te leggen op deze blog. Misschien lijkt het smakeloos of grof, maar het is helaas harde werkelijkheid, dat realiseer ik me maar al te best.

Badend in het zweet, met zijn hart kloppend in z’n keel wordt hij wakker. Hij kijkt naar zijn wekker die ‘m vertelt dat het nog maar 5 uur ‘d ochtends is. Shit, nog 3 uur wachten tot zijn ouders hem eindelijk wegbrengen naar het eiland Utoya waar hij een week op kamp gaat met bijna 600 gelijkgestemden.

Ineens moet het glimlachen. Zijn ouders grapten gisteren nog dat ze blij waren een weekje van ‘m af te zijn met al z’n ideologische geneuzel. Tja, andere 15 jarigen verdeden hun tijd achter hun computer met het doen van schietspelletjes of het kijken van series ofzo. Hij niet, daar had ie helemaal niets mee. Hij vond het veel intressanter om boeken te lezen of met vrienden te praten over waar het volgens hen naar toe moest met Noorwegen en hoe zij, als jonge Noorse burgers, konden zorgen dat ook over 30 jaar Noorwegen nog net zo veilig zou zijn als nu. Hij had gelezen dat zij zo’n beetje het enige land ter wereld waren waar de politie nog zonders wapens rondliep. Hij mijmerde wat verder, zich niet realiserend dat een week later zijn land er heel anders uit zou zien.

Een paar uur later vind hij zichzelf zwaaiend naar zijn ouders bij het verzamelpunt vanwaar de groep zou vertrekken naar het eiland. Zijn ouders hadden gezegd dat ze ‘m zouden missen, waarop hij ze op het hart heeft gedrukt dat ze echt niet elke avond hoefde te bellen, hij zou zich wel redden.

Hij was nog nooit meegeweest. Ook nog nooit zo lang alleen van huis geweest, maar als het er dan toch van kwam dan was dit toch wel de beste optie: Een prachtig eiland, met daarop 600 even zo prachtige jongeren. Ze hadden met zijn groepje al bedacht dat ze eiland wilden omdopen tot Utopia. Zo mooi was het er! De dagen vlogen voorbij!

Opnieuw schrok hij wakker, net als 5 dagen terug thuis gebeurde. Dit keer doordat de leiding van het kamp met trommels en vuvuzela’s binnen kwam stormen om weer een nieuwe dag in te luiden. Verdorie, het was nog veel te vroeg! Althans, zo voelde het, het was laat geworden gisteren. Het was inmiddels vrijdag en vanavond zouden zijn ouders hem weer ophalen. Stiekem mistte hij ze wel en ook veel van zijn nieuwe vrienden op het kamp mistte hun ouders, al zouden ze dat nooit zeggen.

Vroeg in de middag ontstond er wat rumoer in het kamp. Er was een aanslag gepleegd in Oslo. Wie komt er nou aan hun hoofdstad? Een gestoorde gek had een bom laten ontploffen en er was nog veel onduidelijkheid en speculatie, maar daar deed hij niet aan mee. Ze gingen ietwat bedremmeld verder met dat potje voetbal waar ze mee bezig waren.

Rond een uur of 3, hij weet het niet meer precies. Worden ze bij elkaar geroepen door de leiding. Er is een politie agent op het eiland om een controle te doen op het eiland naar aanleiding van de aanslag in Oslo. Vreemd denkt hij: “Waarom juist hier?”. Ze lopen met lichte tegenzin mee, maar balen wel, ze waren net aan het winnen met voetballen. Ze zijn melig. Zijn vrienden duwen elkaar steeds omver en ouwehoeren wat. Hij irriteert zich eraan. Het zal de combinatie van slaaptekort en verveling wel zijn, denkt hij. Na 5 dagen op zo’n kamp heb je het ook wel gezien en eigenlijk verheugt ie zich er bijna op om naar huis te gaan

Ze staan allemaal bij elkaar op het veldje bij het hoofdgebouw en in zijn ooghoek ziet hij de agent aan komen lopen. Eigenlijk heeft hij helemaal geen zin in dit verhaal en kijkt wat om zich heen. Hij ziet een paar van zijn nieuwe vrienden een eindje verderop staan en die lijken al net zo ongeïnteresseerd als hij. Wat moet de leiding wel niet van ze denken lacht hij. Hij gebaard zijn vrienden dat ze wel op moeten letten.

Dan ineens slaat de stemming om. Het gaat heel snel. Hij hoort knallen en in een reflex rent hij weg. Kinderen gillen en schreeuwen en rennen uit elkaar. Weer zo’n flauwe grap van de leiding zeker? Verdorie, hij schrok zich wezenloos en is spontaan ontwaakt uit zijn mijmerende, ietwat flauwige toestand waarin hij verkeerde. Zijn hart bonkt in zijn keel. Hij vind zichzelf rennend terug op het paadje richting het strandje, waar ie al zo vaak gelopen had.

Een paar van zijn voetbalvrienden wenken hem. Ze zitten weggedoken achter een bosje. Hij kijkt hen in de ogen en ziet doodsangst. Zo had ie ze nog nooit gezien. Wat is hier aan de hand? Hij loopt er heen en gaat ook achter het bosje zitten. “Hij heeft geschoten” stamelt de jongen die een kwartier geleden nog in het doel stond. “Waarom?”, “Geen idee”. Als ze achter het bosje vandaan kijken zien ze daar enkele meiden op de grond liggen. Ze zijn verbijsterd. In de verte horen ze meer schoten. WAT IS ER IN GODSNAAM AAN DE HAND?

Af en toe zien ze andere jongeren rennen. Op een gegeven moment zagen ze heel in de verte iemand lopen die leek op een politieman. Deze man riep de jongeren in de buurt bij zich. Korte tijd daarna hoorde ze schoten en veel geschreeuw. Zou het echt? Nee, dat kan toch niet?
Op een gegeven moment besluiten ze, als de schoten dichterbij lijken te komen, ook maar weg te rennen, maar waarheen? Ze rennen via het strandje naar een soort grot en kruipen daar in. Soms is het doodstil, soms horen ze geschreeuw en tussendoor schoten, heel veel schoten.

Na ruim een uur horen ze een helikopter en zien ze boten varen. Ze besluiten naar het strandje te lopen en zien daar huilende leeftijdsgenoten, compleet verslagen, sommige bebloed. Wat heeft zich hier in godsnaam afgespeeld? Hij weet het niet, maar realiseert zich dat hij nog maar een paar bekenden om zich heen heeft. De rest van zijn voetbalmaten zijn weg… Gewoon weg! Hoe kon hij dat laten gebeuren?

Dan gaat alles als een film. Hij stapt samen met zijn drie voetbalkameraden op een boot die ogenschijnlijk toevallig aanmeert. In de verte zien ze politieboten, ze zijn bang. Gaan die ons ook neerschieten? Ze weten het niet. Totaal verslagen laten ze zich zakken op het bankje in de boot.

Eenmaal aan land zien ze vele ambulances, politiewagens en lijkwagens. Ze worden door een mevrouw in een geel hesje weggeleid. Om hen heen schreeuwen allerlei mensen met camera’s en microfoons of ze kunnen vertellen wat er aan de hand was op het eiland. Hij krijgt het allemaal amper mee. Hij kijkt even later op zijn telefoon. Tientallen gemiste oproepen. Zijn ouders, zijn opa en oma en allerlei vrienden. Waarom bellen al deze mensen hem vraagt hij zich af. Hij is zich nauwelijks bewust van de tragedie die zich heeft afgespeeld…

En dan schrikt hij weer wakker. Badend in het zweet. Heeft hij dit allemaal gedroomd? Hij begint te huilen. Zijn moeder ligt op een stretcher naast zijn bed en troost hem, al weet ze niet goed hoe. Hij voelt de pleister aan zijn been en dan weet hij het weer, hij heeft het niet gedroomd. Het was de harde wekelijkheid. Hij had de avond ervoor tot 1 uur ‘s nachts voor de tv gezeten met zijn ouders. 8 doden, verschrikkelijk! In gedachten gaat hij terug naar die middag en bedenkt zich dat hij toch veel meer schoten heeft gehoord. Hij hoopt maar dat hij het zich verbeeld heeft… Een paar uur later slaapt hij weer in, om een halfuur daarna weer gillend wakker te worden.

Als hij ‘s ochtends wil gaan ontbijten krijgt hij geen hap door zijn keel. Op de achtergrond staat de tv weer aan en vaag hoort hij iets over 80 slachtoffers. Hij hoopte het verkeerde te verstaan, maar volgens zijn vader klopte het helaas wel. Hij brak… Zijn Noorwegen, zijn Utopia, zijn vrienden! Zo wreed kapotgemaakt. Hij voelde tranen branden, de grond zakte onder zijn voeten weg en hij zakte in elkaar…

Vanaf die dag zal zijn leven nooit meer hetzelfde zijn. Op 1 dag verloor hij enkele oude bekenden en klasgenoten. Ook zijn enkele van zijn nieuwe vrienden op brute wijze vermoord. Hij had ze graag beter leren kennen, maar dat werd hem niet gegund door die ene gek. Hij kon nauwelijks normaal over straat. Bij elke knal dook hij weg en bij het zien van politie mensen brak het zweet hem uit. Hij zou nooit meer dezelfde zijn… Zijn zorgeloze leven van voor 22 juli 2011 was voorbij en dat realiseerde hij zich maar al te best. Hij plofte neer op een bankje in het park en begon te huilen…

Het einde van de commerciële self-fulfilling prophecy

Ja mensen, het is zover. De commerciële self-fulfilling prophecy is voorbij! De wat? Heerlijk ingewikkeld woord is dat toch. Ik zal toelichten waar ik het nu weer over heb:

Vroeger, toen de wereld nog eenvoudig in elkaar zat en we de sociale media nog niet uitgevonden hadden was er een fenomeen wat ik gedoopt heb als commerciële self-fulfilling prophecy. Dat klinkt moeilijk maar is het niet. Het is een vrij eenvoudig psychologisch principe wat nu door de komst van sociale media op wonderbaarlijke wijze de nek om wordt gedraaid. Over een paar jaar zijn we er definitief vanaf! Daar ben ik heilig van overtuigd. self-fulfilling prophecy is volgens de definitie op wikipedia een voorspelling die zichzelf direct of indirect waar maakt. Ik heb het woord commercieel ervoor geplakt omdat juist op dat gebied dit fenomeen niet meer kan bestaan in de toekomst. Ik zal het uitleggen:

Stel je bent een banketbakker in een grote stad en je bakt de hele dag gebakjes, maar er is 1 probleem: De mensen vinden je gebak niet te eten. Iedereen die ooit een gebakje van je heeft gehad heeft al braakneigingen als ie je naam hoort. Dan doe je ergens iets fout, toch? Maar je houd zelf vol dat je gebakjes lekker zijn… Erg lekker zelfs! Dan doe je nog iets veel meer fout. Je houd namelijk jezelf en je klanten voor de gek. Dat kan niet goed gaan zou je zeggen? De grap is dat de wereld vol zat (en helaas nog zit) met dit soort bedrijven en dat velen het al jaren volhouden, maar dat het einde in zicht is….

Vroeger kon je namelijk als je als bakker smerige gebakjes maakte gewoon stug blijven roepen dat je lekkere gebakjes had. Niet zomaar lekker: Nee extreem lekker! Zelfs eet ze dagelijks! Je liet dat in de bladen zetten. Hing posters op en riep vooral zelf aan iedereen die het maar horen wilde hoe goed je wel niet was. Die klanten van je woonden in een grote stad en de kans dat ze elkaar zouden kennen en vertellen dat ze weer eens braakneigingen hadden gehad van jou gebak was niet zo groot. Die BN-er zag de advertenties toch niet, dus daar had je geen last van. Punt is dat mensen die ooit geweest waren wellicht niet terugkwamen, maar dan nog kon je het lang volhouden. Bovendien begonnen mensen na een maand toch te twijfelen of jouw gebakjes nou echt zo smerig waren, omdat ze toch overal lazen dat ze goddelijk zouden moeten smaken. Nog maar eens proberen dus…. Ik ben er van overtuigd dat je het zo als slechte banketbakker redelijk lang en financieel succesvol uit zou kunnen zingen. De self-fulfilling prophecy zit hem in het feit dat je als je maar lang genoeg riep dat je goed was je ook goed gevonden werd. Dat was een heerlijke gedachte waar menig ondernemer op leefde. Vooral grote bedrijven, zoals telecomproviders (goh, waarom noem ik die toch?)

En nu komt ie: Dat werkt niet meer! Waarom niet? Simpel: We hebben sociale media (het antwoord op al uw vragen! Nou ja…). Als je nu (en in de toekomst alleen maar meer) smerige gebakjes verkoopt lees je dat direct terug op Twitter en Facebook. Berichten als “Shit, ik heb weer boven de wc gehangen door gebak van piet” gaan snel rond. Als je pech hebt verzint iemand een hilarische oneliner (“Eet gebak van piet en je hebt geheid de uren er na groot verdriet”) en gaat ie vrij snel rond. Heel Nederland weet ineens dat je gebak maakt die niet binnen te houden is. Gevolg: Er komt niemand meer, geen inkomsten meer, tent dicht: Is de wereld weer verlost van een smerige banketbakker!

Nu klinkt bovenstaande heel ongenuanceerd en kinderlijk eenvoudig. De werkelijkheid is wellicht iets complexer, maar ik ben er van overtuigd dat de tijd voorbij is waarin bedrijven die roepen dat ze zo leuk, lief, aardig en klantvriendelijk zijn succesvol zijn. In tegendeel zelfs: Als je vanalles roept wat je niet bent krijg je het dubbel zo hard terug. De community is snoeihard! We hebben al vele voorbeelden gezien (denk aan T-Mobile en Youp van ‘t Hek) en er zullen er nog vele volgen. Ik ben er klaar voor! Kom maar op: Gooi de beerput maar open!

Conclusie en dus ook wel bottom-line van het hele verhaal: Roepen dat je leuk bent als je het niet bent werkt niet meer, daar ga je zeker aan kapot (vroeg of laat). Dus, inderdaad: commerciële self-fulfilling prophecy bestaat niet meer! Jippie!

Jippie, we zijn vrij!

Het is 4 Mei. De dag dat we de doden herdenken die in de 2e wereldoorlog zijn gevallen en alle oorlogen daarna. Op 5 mei vieren we de vrijheid door met z’n allen bijelkaar op grote bevrijdingsfestivals te gaan staan. Maar ja, 4 Mei is ook de dag waarop vorig jaar pijnlijk duidelijk werd hoe vrij we ons wel niet voelen . En ja, dat was ironisch. Duizenden mensen renden in blinde paniek over de dam nadat 1 idioot wat had staan schreeuwen. Als je de beelden bekijkt ziet het er wat surrealistisch uit. We zijn met z’n allen zo bang geworden dat 1 schreeuwlelijk al een menigte van duizenden mensen in blinde paniek kan laten rondrennen. En maar roepen hoe lekker vrij we ons voelen!

Die vrijheid klinkt mooi. We doen met z’n allen ook de hele dag net alsof we heel vrij zijn. Ondertussen zitten we wel met z’n allen vast een soort keurslijf waar ik de vorige keer al over schreef. Onderdeel daarvan is dat je regelmatig geacht wordt even stil te staan bij de vrijheid die je wel niet hebt. Maar wat is vrijheid? We zijn inmiddels met z’n allen lekker doorgeslagen in angst, paniek en allerlei ander onheil. Zouden we ons niet vrijer voelen in een wereld zonder krant, tv, radio en internet? Het onheil komt zo je woonkamer binnen als je een van deze media aanslingerd… En ja, dat noemen we ook vrijheid: Persvrijheid. Mooi he?

Maandagochtend 2 Mei werd Nederland wakker met heugelijke nieuws dat de amerikanen Osama Bin Laden gedood zouden hebben. Omdat iedereen weet dat Amerikanen altijd goudeerlijk zijn over dit soort dingen, geloven we dit met z’n allen gelijk en begint het hele mediacircus. Het nieuws “Osama is dood” ontaarde al gauw in allerlei discussies: Hadden ze hem niet beter kunnen arresteren? Waarom hebben ze z’n lijk gelijk in zee gekieperd? En meer van dat soort vragen waar we toch nooit antwoord op krijgen. Ook roepen we met z’n allen om het hardst om de foto’s. We willen wel graag een bloederige Osama zien die door z’n hoofd is geschoten. daar smullen we van! Lekker genietend van onze vrijheid kijken naar een dooie. Heerlijk!

En is de wereld er nou zoveel mee opgeschoten? De Amerikanen roepen van wel. Ze moeten natuurlijk ook wel, ze kunnen nu moeilijk roepen dat ‘t niets geholpen heeft. Hebben we minder terrorisme vanaf nu? Is iedereen ineens een stuk liever voor elkaar nu hij dood is? Ik geloof er niet in. Osama Bin Laden is echter het “gezicht” geworden van het terrorisme en daarom lijkt het ook zo’n enorme verbetering van de wereld nu ie dood is. Ik moet het nog zien… Sterker nog, ik geloof er niet in. Maar het is weer een mooi “event” om de komende weken, maanden, jaren diverse keren terug te laten keren. Menig talkshow zal het nog over Osama hebben en uiteraard moet ook iedereen er wat van vinden. Tot aan foute Nederlandse B-artiesten aan toe.

Het begon al toen het nieuws nog niet eens tot iedereen doorgedrongen was. De BBC meldde al snel dat het verstandig was om de komende tijd drukke plaatsen te mijden, want we konden eigenlijk wel wachten op vergeldingsacties. We kunnen dus beter met z’n allen thuis blijven zitten met de deur op slot. Dezelfde dag was er in Nederland nog ergens een bommelding. Ik weet al niet eens meer waar… Ik word er imuun voor: Alsof Al-Quada zich gaat wraken op de boerenmarkt in Schubbekutteveen…

Nou en vanavond staan er weer duizenden mensen op de dam in Amsterdam. De beveiliging was nog nooit zo enorm: We stellen alles in het werk om damschreeuwers en ander gespuis buiten de deur te houden en weer wordt ook dit uitgebreid uitgemeten in de media. Ik las voor Osama-dag al hoe streng de boel toch wel niet beveiligd zou zijn. overigens net als tijdens koninginnedag, nog zo’n geweldige uiting van onze vrijheid. We laten de koningin door een compleet van de buitenwereld afgesloten dorp lopen en doen net of we het allemaal heel gezellig hebben. Hou toch op!

Er zullen de komende jaren ongetwijfeld nog de meest verschrikkelijke dingen gebeuren. Ontploffingen, moord en doodslag, oorlogen, alles! Je krijgt het allemaal volautomatisch over je heen gestort, of je nou wilt of niet. De kunst is het leren te filteren van het leuke nieuws. Maar dat is nogal een uitdaging. Dus het devies luid: Wen er maar aan…

En oh ja, geniet morgen lekker van je vrijheid!

Disclaimer: Nee, ik heb niets tegen dodenherdenking en bevrijdingsdag. Maar sta dan ook eens stil bij de vraag hoe vrij we eigenlijk echt zijn?

Leve het leven! Maar hoe?

Hij zat me al een tijdje dwars, deze blogpost. Hij zit vol met ironie, je kunt me een dromer noemen, of een zwartkijker, of hoe je ook maar wilt. Het verhaal bevat geen hapklare oplossing voor bovenstaande vraag. De bedoeling is vooral dat het je aan het denken zet. Ik ben benieuwd, reageer vooral!

Deel 1: Het leven in ruim 700 woorden samengevat
Op een dag word je zomaar ineens geboren. Een heugelijke dag, want dat is het moment waarop je begint met leven! Althans, in de letterlijke zin van het woord. De eerste jaren gaan eigenlijk vanzelf. Je bent volledig afhankelijk van je ouders en zij hebben wel ergens geleerd hoe ze met zo’n klein hoopje mens om moeten gaan. Tenminste, meestal wel…

Dan ben je ineens kleuter en ga je de wereld verkennen. Je hangt in de zandbak, ontmoet andere kleuters en de wereld zit nog gruwelijk simpel in elkaar in jouw beleving. Als je een ander kind stom vind dan zeg je dat gewoon. Maar dat vind de maatschappij niet zo leuk en dus wordt je dat afgeleerd, je moet praten, uitleggen waarom je dat andere kind stom vind. Dat lukt nog niet zo erg op die leeftijd en dus besluit je er later maar gewoon bovenop te slaan als je een ander kind stom vind. Ook dat mag niet en je houd je in vervolg in…
Nou en dan ineens kom je de pubertijd. De bedoeling is dan dat je je afzet tegen je ouders en allerlei gekke dingen gaat doen. Als je dat niet doet wordt menig ouder bezorgd en voor je het weet kom je in een traject terecht omdat je “niet mee kunt komen” ofzo.

Tijdens bovenstaande traject is er nog een ander fenomeen wat vooral erg veel tijd kost en wat je in het begin nog wel even leuk vind. School! Dat leuk vinden houd overigens bij de meeste kinderen op een gegeven moment vanzelf op. Dat naar school gaan is overigens heel belangrijk. Het is natuurlijk van levensbelang dat je de exacte ligging van Hoogezand-Sappemeer weet en dat je weet wanneer de slag bij Nieuwpoort was. Ook is gym enorm belangrijk, omdat dat scholieren die toch sport toch al leuk vinden stimuleert en andere kinderen even goed doet inwrijven dat ze maar beter nooit kunnen gaan sporten. Zo zijn er veel meer dingen enorm belangrijk daar op school. School is bedoeld om je te vormen tot wat je later gaat worden…
En dan ben je ineens klaar op de middelbaar school, krijg je een handje en een papiertje en vinden ze het op school eigenlijk oprecht jammer dat je weer weg gaat. Je begon net zo’n leuke, fijne, aardige jongen/meisje te worden. En dan mag je verder leren. Jippie! Alles wordt anders, je gaat nu namelijk echt dingen doen die je leuk vind. Mwah, dat zeggen ze…

Nou en na een X aantal jaren is ‘t gebeurd. Je bent ergens tussen de 20 en 25 en het leven kan beginnen. Je mag gaan werken! Alweer zo’n feest! De wereld ligt aan je voeten….., maar het is uiteindelijk wel de bedoeling dat je gewoon van 9 tot 17 uur bij een bedrijf gaat zitten doen alsof je werkt. Je kunt natuurlijk ook bij de overheid gaan werken of zelfs in het onderwijs, maar normale mensen doen dat niet, die gaan liever voor het grote geld en de auto van de zaak.

Dat werken mag je tegenwoordig lekker lang doen, zodat je er optimaal van kunt genieten. De bedoeling is toch wel dat je het een jaar of 40 volhoud. Ook is het is de bedoeling dat je zo snel mogelijk gaat hokken en precies 2 kinderen op de wereld zet. Overigens hoef je daar geen tijd in te stoppen om ze op te voeden, dat gaat gewoon vanzelf tegenwoordig. Je carriere gaat voor… En als je dan eenmaal 60 bent is de sjoege er wel een beetje af. Je kakt een beetje in en zit eigenlijk te wachten tot je pensioen. Het moment waarop je vrij bent!

En dan ineens is het moment daar, je pensioen! De wereld ligt opnieuw aan je voeten! Althans, dat dacht je. Je vind jezelf terug met vier jankende kleine kinderen om je heen in de zandbak, dat zijn je kleinkinderen die zijn gedropt bij opa en oma, omdat pa en ma carrière moeten maken. Dat hoort nou eenmaal zo…

Langzaam wordt je ouder en takel je af. Je kinderen zie je steeds minder, want die hebben niet zoveel zin aan al die pijntjes van opa en oma en ze zijn te druk met zichzelf. Uiteindelijk ga je dan dood en leest men in de rouwadvertentie dat je een mooi leven hebt gehad. Nou ja, mooi, eigenlijk wordt bedoeld dat je volgens het boekje hebt geleefd en dat noemen we dan mooi.

Deel 2: De overwegingen
En, werd je al verdrietig van bovenstaande verhaal? Herkende je jezelf erin? Dan is het tijd om verder te lezen!

Bovenstaande verhaal gaat uit van “het leven volgens het boekje”. Dat je geacht wordt bepaalde dingen te doen, omdat dat nou eenmaal zo hoort en dat het niet zo handig is om af te wijken, want je hoort al vrij snel vreemd gevonden. De mens is de afgelopen jaren uitstekend in staat gebleken zichzelf te programmeren en een samenleving neer te zetten waarin iedereen als een soort lemming rondloopt. Het wordt er ook nog niet echt beter op. We roepen dat we in Nederland (in Europa, en eigenlijk in alle westerse landen) zo lekker vrij zijn, maar eigenlijk worden we vanaf onze jeugd al in een keurslijf gedrukt. Je moet naar school, want dat hoort zo. Je moet werken, liefst op een suf kantoor, want dat hoort zo. Waarom doen wij alles omdat het zo hoort? En wie bepaalt eigenlijk wat normaal is en waarom? Waarom is het normaal dat kinderen vanaf hun vierde tot hun elfde naar een basisschool gaan en daarna naar een andere school? Waarom is het normaal dat je (naast ook enkele nuttige dingen) volgepropt wordt met nutteloze feitjes?

Het antwoord is denk ik even simpel als de vraag: Gewenning en niet beter weten. We weten niet beter dan dat we leven zoals we leven. We hebben geleerd dat mensen die het anders doen maar vreemd zijn en dat we ons daar verre van moeten houden. We geven van generatie op generatie allerlei gewoontes door, maar vergeten daarbij dat we ondertussen zelf de wereld om ons heen ook veranderen. We bedenken nieuwe technieken, radio, televisie, internet, mobiele telefoons, vanalles. Maar ondertussen zit in ons gedachtenpatroon nog steeds een wereld zonder deze middelen. Ga maar na, op welke school wordt er nou goed gebruik gemaakt van nieuwe technieken? Menig school staat nog met een schoolbord en een krijtje. De echt hippe scholen hebben een zogenaamd smartboard, maar gebruiken het ding vervolgens op dezelfde manier als een gewoon schoolbord. Waarom? Tja, dat zijn ze zo gewend…

De ontwikkelingen gaan eigenlijk ook veel te snel. We ontwikkelen zo snel allerlei nieuwe producten en technologieën met z’n allen en we hebben een soort natuurlijk drang om maar door te gaan. Terwijl het misschien wel beter is eens even te stoppen en te kijken wat we nu allemaal hebben en hoe we daarmee om moeten gaan. We wisten nog amper met z’n allen hoe een televisie werkte en er kwam alweer een nieuw medium aan. Het internet heeft de wereld doen opschudden, maar dat begrijpen we zelf nog niet helemaal. Ik vermoed dat het nog jaren/decenia gaat duren voordat we eens echt begrijpen wat we te weeg hebben gebracht! We hebben goud in handen, maar weten niet wat we ermee moeten. Een somber beeld? Och….

Deel 3: De oplossing
Tja, die heb ik niet. Nou ja, niet voor de hele wereld. Wel een beetje voor mezelf en voor jullie, nu de rest van de wereld nog

De kern van de oplossing zit hem misschien wel in het denken buiten gebaande paden. Vraag je dagelijks af waarom je dingen doet zoals je ze doet. Til er niet te zwaar aan, maar doe het gewoon. Praat er eens met anderen over. Een avondje filosoferen over een concreet onderwerp (zoals het fenomeen school) kan geen kwaad. Ik heb er laatst nog tijd voor vrij gemaakt. Dat is niet alleen leuk, maar kan ook heel verhelderend zijn. Misschien valt er voor jou wel een heleboel op z’n plek.

Daarnaast moet je niet de illusie hebben dat jij de hele wereld kunt verbeteren. Dat klinkt natuurlijk wel heel leuk, maar is gewoon niet mogelijk. Je kunt niet in een week tijd even miljarden mensen anders laten denken en doen. Wel kun je hele kleine dingen in je eigen leven doen, bijvoorbeeld eens echt je eigen ding doen en anderen inspireren en motiveren. Waag je eens buiten de gebaande paden en durf te genieten van het leven. Laat je vooral niet tegenhouden door de norm en houd alles wat je doet dicht bij jezelf. Maak je vooral niet druk om wat anderen van je vinden, hoe minder druk je je daarover maakt, hoe plezierig het voor jezelf is en hoe inspirerender anderen je vaak vinden.

Ik ben in het onderwijs gegaan met een missie: Studenten nieuwe dingen leren en motiveren. Inmiddels ben ik er wel uit dat het niet alleen de studenten zijn die dingen leren, maar vooral ikzelf. Het werken met jongeren (zei de 27-jarige) geeft inzicht in hun leven en maakt duidelijk zichtbaar dat het fenomeen generatiekloof niet verzonnen is. Als ik de verschillende belevingswerelden van collega’s en studenten bekijk staan die mijlenver van elkaar af en mijn nieuwe uitdaging is om dat inzichtelijk te krijgen en te proberen te verkleinen. Al vraag ik me af of dat een realistisch doel is. Generaties veranderen keer op keer en de afgelopen tijd sneller dan ooit door onze eigen technologische vooruitgang.

Ik zit inmiddels met plannen in m’n hoofd om eens wat nieuwe initiatieven te ontplooien om mezelf en anderen te inspireren, daar horen jullie nog wel over als ik de tijd daarvoor rijp vind (ik weet zelf nog niet hoe en wat precies). Wel heb ik gemerkt dat het ontzettend leuk is om jezelf te zijn. Te durven leven, daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen!

Het tragische verhaal van een K(n)ut ijsbeer

Waarschuwing, deze blogpost hangt van onzin aan elkaar en dient niet gelezen te worden als je dagelijks bomen knuffelt, leid aan Knutoverdosis of een verminderd gevoel voor humor

Drie dagen geleden werd de hele wereld opgeschrikt door verschrikkelijk nieuws….. Was er weer een kerncentrale uit elkaar gerold in Japan? Waren we aangevallen door Gadaffi? Nee, Knut is dood! Wie is dood? Knut, de ijsbeer…. En niet zomaar dood, maar echt ernstig dood. Zeldzaam gewoon… Je kon geen website te voorschijn toveren en je zag het droeve nieuws: “Knut is dood”. Na 3 dagen diepe rouw ben ik in staat mijn gedachten erover in te typen… Al huil ik elke dag nog ijspegeltjes…

Knut was een ijsbeer. En nee, niet zomaar een ijsbeer die de hele dag liep te ijsberen. Nee, ondanks dat Knut z’n ijsbeermama ‘m ijskoud aan de kant heeft gezet is ie niet bij de ijsschotsen neer gaan zitten. Knut wilde de wereld veroveren! Maar ja, hoe kon hij weten dat er een of ander kerel zich over ‘m ontfermde en dat ie dus eigenlijk helemaal onder de plak zat bij de verzorgers in de dierentuin? Hij wist het niet. Het was heel tragisch allemaal….

Maar Knut groeide langzaam maar zeker op. Hij kreeg dagelijks een flesje van een soort hippie en de hele wereld genoot ervan. Knut was het toonbeeld van een knuffelbeer en de kans bestaat die ie nu een hele generatie verpest heeft door te laten zien dat ijsberen best wel schattig zijn. Net zo schattig als Gorilla’s, zoals Bokito (nog zo’n held!). Knut huppelde vrolijk rond met dagelijks camera’s op zich gericht, maar hij bleef er koeltjes onder. Zijn grote inspiratie was Ruud (“ff lekker knuffelen”) uit de eerste serie van Big Brother. Hij knuffelde wat af! Ik heb echt enorm veel waardering voor ‘m, omdat ie zo gewoon is gebleven. Hij is nooit naast z’n naast ijsbeerpoten gaan lopen. Niets dan respect voor deze coole ijsbeer!

Toch is na een tijdje Knut een beetje aan lager wal geraakt. Je weet hoe dat gaat he, menig uitgerangeerde B-film acteur heeft er ook last van en zo ook Knut. Knut zette het op een zuipen! Hij dronk vooral Smirnoff ice en Jager-(Alleen als ie ijs- en ijskoud is)-Meister. Hij begon ook nog te roken, als een schoorsteen, echt verschrikkelijk! En de medewerkers van de dierentuin maar denken dat Knut’s verzorger stiekem rookte tijdens werktijd, maar nee hoor… Hij begon veel te piekeren. Liep ie dagen lang te ijsberen…

Maar bij tijd en wijle weigerde Knut langer te piekeren over zijn K(n)utleven. Hij leefde weer een beetje op. Knut vond dat er genoeg werd gezeurd op de wereld en de K(n)ut ijsbeer vond het een mooi moment om eens even aandacht te vragen voor het feit dat het einde der tijden voor de ijsberen naderde. Knut ging huis aan huis langs bij mensen (in zijn ijspaleis autootje) om ze vrede en geluk te brengen. Als ze dan open deden zette ie een poot achter de deur en smeerde ze een blaadje aan met de vraag of ze dat toch eens wilde lezen. Knut was een ijsbeerjehova geworden en de wereld geloofde hem massaal. Nog nooit heeft het mogelijk uitsterven van de ijsbeer zoveel aandacht gehad. Het ironische is dat Knut nu toch geholpen heeft om de ijsbeer een stapje dichter bij uitsterving te krijgen.

Maar ja, toch ging het helemaal mis met Knut. Getriggerd door Jehovawaanzin ging het van kwaad tot erger. Hij raakte ook nog aan de drugs. Tripte z’n hele verblijf door, dacht zo af en toe dat ie een teddybeer was en zag regelmatig roze olifantjes. Daarvan wist ie dan nooit of dat een hallucinatie was, of dat de olifanten in het verblijf er naast gewoon hun wekelijkse gay-party hadden. Zijn verzorger kwam zo af en toe zijn hok nog in en die werd dan afgelebberd of dat ie een waterijsje was. De beste man dacht dan dat dat kwam omdat Knut hem zo lief vond, maar het kwam gewoon omdat Knut zo stoned als een garnaal niet meer precies wist wat ie deed.

Ja, heel tragisch allemaal. En nu is ie dus dood. Morsdood, vrij ernstig dood zelfs. Door het vele blowen is ie op een goeie dag omgevallen en in het water gestuiterd. Zijn verzorger riep nog: “Nee, geen bommetje!”, maar het was al te laat. Knut is niet meer… Het afscheid was wat kil, maar we zijn er vanaf. Gelukkig! Opgeruimd staat netjes….

Door het schrijven van dit stuk ben ik er ook helemaal van genezen. Ik heb dankzij die vooringenomen, arrogante Knut de schurft hekel aan ijsberen gekregen en beloof hierbij plechtig nooit meer het woord Knut te Twitteren, en mocht ik er een tegen komen zal ik ook die hoogstpersoonlijk naar de ijsberenhemel helpen… Nu blij allemaal?

Japan door de ogen van een nieuwsjunk

Vrijdag 11 maart, 7:00 ‘s ochtends. Uw favoriete blogger ontwaakt zomaar, zonder wekker, uit een onrustig nachtje. Druk gedroomd, veel gedaan de week ervoor, kortom niet een topochtend. Ik pak mijn iPad er maar eens bij om even een beetje bij te lezen op Twitter. Ik doe dat niet altijd ‘s ochtends, maar soms wel. Zo ook deze ochtend. Mijn oog viel op een net geplaatst berichtje:

@BreakingNews is een bekend twitteraccount die altijd enorm snel is met het plaatsen van nieuws. Nog niemand had het erover. Ook de tweets van CNN niet en ook de website van CNN niet. Nu komen er wel vaker berichtjes over aardbevingen voorbij en ook wel vaker berichten met een tsunamiwarning erbij. Sinds kerst 2004 is dat bij vele aardbevingen het geval. Ik hechte er dus weinig waarde aan, want ach, het is weer de zoveelste melding en het zal wel weer meevallen dacht ik nog. Een halfuur later wist ik al dat misse boel was….

Vlak na dat eerste bericht kwamen er wat meldingen van het daadwerkelijk aan land komen van een tsunami, via Twitter veelal. Nog steeds dacht ik dat het allemaal wel los zou lopen, maar toch enigszins nieuwsgierig (het klinkt niet goed, maar het is hier toch het goede woord) zette ik CNN aan. Daar zag ik de allereerst beelden van een golf die tegen een brug aan sloeg, die boten meenam en met behoorlijke kracht onder de brug door stroomde. Ik dacht nog even: Mwoah, valt mee. Wel erg, maar als dit het is hebben we geluk. Wat op zich wel een absurde gedachte als ik nu de beelden terugzie. Ik bedoel de beelden zijn niet heel enorm heftig, maar als je even doordenkt en je realiseert dat er daarachter een groot stuk land, of stad ligt dan is het al een heel stuk ernstiger. Maar ach, ik was nog niet helemaal wakker zullen we maar zeggen.

Ik ging mij maar eens een ontbijtje maken en kroop nog weer even voor de TV: Tsunamiwaarschuwingen voor vele landen, zelfs voor Rusland en oh ja, de aardbeving had een kracht van 8.9 op de schaal van richter. Wow, dat was heftig dus, maar ja, in Japan zijn ze er op voorbereid. Ik moest rond 8:15 de deur uit en het was rond 7:45, dus ik had nog even. Nog ietwat slaperig zat ik voor de televisie mijn ontbijtje weg te werken toen onderstaande beelden voorbij kwamen. Het klink suf, maar ik voelde m’n hart in m’n keel en zat bijna vastgeklemd op de bank. WTF? Is dit echt? Zie ik dat nou goed? Een gevoel wat ik lang niet meer ervaren had. Het gevoel dat er wereldgeschiedenis geschreven wordt waar jij live bovenop zit.

De mensen die mij volgde op Twitter rond die tijd zullen ook mijn tweets gezien hebben en misschien wel gedacht hebben dat Ruud gek geworden was. Schreeuwigere teksten als “ZIjn jullie nog niet wakker? Er wordt wereldgeschiedenis geschreven op dit moment” zijn niet berichten die ik vaak de deur uit stuur. Maar ik had het gevoel dat dit “groot” was en tja, dat was met die beelden erbij al wel duidelijk. De tweets zijn te lezen door een klik op onderstaand plaatje.

Ook kwam er nog een berichtje voorbij over kerncentrales in Japan, dat ze die bezig waren te “shutdownen”. “Ja, dat lijkt inderdaad handig ja”, me niet realiseren dat juist deze kerncentrales 4 dagen na dato nog steeds hot nieuws zijn. We zijn nu vier dagen verder. Zo snel als de berichtgeving in het begin ging, zo traag gaat het nu. De omvang de ramp lijkt nog steeds niet helemaal duidelijk. Het officiele dodental is 1897, maar iedereen voelt op zijn klompen aan dat dit meer moet zijn, veel meer… Men heeft het over 10.000, ik ben bang voor nog veel meer… Elke dag komen er nieuwe beelden vrij die het eigenlijk alleen nog maar ernstiger maken. Vooral de onderstaande video heeft gisteren nog weer grote indruk op mij gemaakt:

Het eerste waar ik aan dacht aan het begin van dit filmpje is de modderstromen die een tijdje geleden ergens zijn geweest door zware regenval. Ook wel heftig, maar ach, dat viel mee. Dit filmpje laat heel mooi zien dat het relatief klein begint met drijvende auto’s en uitloopt op complete drijvende huizen en puin.

Tja, en dan dus de kerncentrales. Het nieuws erover is wat schaars. Maar er zijn in 2 centrales ontploffingen geweest. Beide ontploffingen waren volgens de authoriteiten niet in de reactor zelf en er zou weinig tot geen straling vrijgekomen zijn. Toch wordt er her en der straling gemeten. Mijn gevoel zegt dat er daar iets niet klopt en dat we nog niet klaar zijn met de kerncentrales. Er wordt al dagen gemeld dat er een “meltdown” mogelijk is en wat daar dan de impact van is zijn de deskundigen het nog niet over eens. Mensen hebben het over een hele minimaal impact, of over een tweede Tsjernobyl of zelfs over “vele malen erger dan Tsjernobyl”. Tja, wat we moeten geloven weten we niet. Ik ben bang dat ons niet alles vertelt wordt en dat mogelijk pas over maanden (of jaren) duidelijk is wat de echte impact was.

Ondertussen vraag ik me regelmatig af of we nou eigenlijk wel zo blij moeten zijn met al die nieuwe media. Het nieuws komt van alle kanten binnen en de betrouwbaarheid is vaak ver te zoeken. Al heb je bij foto’s en video’s wel vrij snel het idee dat het “echt is”. Meestal is dat ook zo. Zo af en toe duiken er foto’s filmpjes op van de tsunami in 2004. Als je, zoals ik, een beetje in dat wereldje zit weet je wel een beetje wat betrouwbare nieuwsbronnen zijn en wat niet. De minst betrouwbare zijn toch wel Twitterberichten, al kun je daar soms wel een bepaalde “trend” ofzo in ontdekken, wat dan kan duiden op een stukje waarheid. Twitter is wel veruit het snelste nieuwsmedium. Steevast heb ik allerlei speculaties op Twitter gelezen voordat CNN met het nieuws komt. Soms zit daar wel een halfuur of langer tussen. Daarnaast heb ook nog de eigen Japanse zenders. De betrouwbaarheid van die eerste (CNN) schat als ik als redelijk in. Die laatste komt op mij steeds onbetrouwbaarder over. Ook heb je nog Al Jazeera, Reuters en allerlei officiële aardbeving, tsunami en kerninstanties die zo af en toe eens wat eruit gooien.

Maar de kernvraag voor mij is wel: Willen we dit eigenlijk allemaal weten? Voor mijn gevoel vliegen de wereldrampen en problemen ons om de oren. Waren ze nog niet uitgebakkeleid in het midden oosten, komt alweer de volgende ramp. Ergens is het ook wel enorm vermoeiend en verontrustend en merk ik gewoon dat het me toch op de een of andere manier erg bezig houd. Zou het niet heerlijk zijn als ik dit gewoon eens niet wist en het misschien een keer ergens in een krant had gelezen? Ik heb het antwoord niet, jullie wel?

De treurnis van carnaval

Ik heb nooit helemaal de diepere gedachte van carnaval begrepen, maar ik dacht altijd dat het de bedoeling was dat je er blij van zou moeten worden. Nou, als je de optocht in Enschede zo bekeek wordt je dat niet bepaald. Onderstaand verhaal beschrijft de treurnis van carnaval in Enschede, met een hele dikke vette knipoog, dat dan weer wel.

Van verre hoorde ik hem al aankomen, de carnavalsoptocht in Enschede. Zoals jullie ongetwijfeld weten maakt zo’n carnavalsoptocht een enorme herrie en dus hoor je ‘m dus inderdaad al als ie zich nog aan de andere kant van de stad bevind. Na de enorme reclamecaravaan komt voorop in Enschede altijd de prinsengarde met het kanon. Dat ding maakt een gigantische klereherrie en heeft al menig kind aan het janken gekregen. Zo ook mij diverse keren vroeger en vandaag ook weer alle kinderen langs de kant… Ik heb er zelf nog nachtmerries van. Waarschijnlijk is het ook de bedoeling om de kinderen te laten janken zodat ze rest van de droevige stoet niet al te goed mee krijgen.

Direct na het kanon komt de prinsenwagen of hoe dat ding ook heetten mag. Rare naam ook, want ik heb nog nooit een prins erop gezien, alleen maar arme mannetjes met een hoedje op en nog armere vrouwtjes ernaast die mee moesten omdat de vrienden van manlief dat allemaal zouden doen. Zo ook op deze prinsenwagen weer deze volslagen armoe. Zoals je op bovenstaande foto ziet hebben ze het erg naar hun zin allemaal. Vooral de mevrouw rechtsonder…
Daarna komt de drumband. Voorop laten ze altijd een bejaarde met een stok lopen die ze het afgelopen jaar vertelt hebben dat ie erelid is geworden en nu voorop mag lopen. Althans, zo ziet het er wel uit. De arme man staat een beetje hulpeloos met z’n stok te zwaaien, precies uit de maat met de muziek. Wat ook niet zo gek is, omdat z’n gehoorapparaat op hol is geslagen van de herrie van de wagen voor ‘m. Heel sneu allemaal, ik kan het inmiddels al bijna niet meer aanzien…

Nou dan denk je dat van: “Nou, als het begin al zo droevig was zal het toch alleen maar leuker worden?”, maar nee! Het wordt nog erger. Omdat ze in Enschede blijkbaar weinig boeren met een echte tractor kunnen vinden hebben ze de dorpsgek op een speelgoedtractortje laten aanrukken. Dan denk je dat de beste man flink ineengekropen op dat dat ding zit om maar niet herkent te worden, maar nee, meneer is blij. Sterker nog, meneer is erg blij! Meneer lacht zich de hele dag een ongeluk en voelt zich de ubereindbaas van de carnavalsoptocht. Nou, we laten de man maar in die waan. Hoe dat eruit? Nou zo:

Daarna komt er een echte tractor met daar voorop ook wat je noemt echte spiekerboksen (een twents grapje, luidsprekers, boxen of speakers noem je ze ook wel). Of in ieder geval speakers die een enorm herrie te weeg kunnen brengen. De lui die voor zoiets lopen zullen zich wel spoedig bij Schoonenberg (“Wat leuk om te horen!’) hoorcomfort melden net als ons opperfossiel Willeke Alberti, want dit kan niet goed zijn.
Ook intressant is de constructie van speakers met daar boven een bakje met een stel hossende veestvarkens erin. Een godswonder dat het hele bakje inclusief speakers er niet af gekletterd is. Op onderstaande foto kun je zien hoe professioneel de boel aan elkaar geducktaped is. De man er recht eronder op de achtergrond ziet ook elk moment de boel in elkaar kletteren en duwt nog net z’n vrouw in veiligheid. Ep en Flep die ernaast zitten hebben niets door, die borrelen vrolijk door. Ernstig!

Daarna komt een loopgroepje van kinderen die onder dwang van een van de vaders (vrees ik) toch vooral door moeten lopen. Waarschijnlijk heeft ie ze gezegd dat er aan het einde van de optocht een enorme suikerspinnenkraam staat ofzo, anders doe je dit natuurlijk niet als weldenkend kind. Zoals je ziet hebben die kinderen er allemaal ook enorm veel lol in. Ik verdenk de ouders ervan dat ze hun kroost in zo’n pakje hebben gehezen en hebben gezegd: “Ja, loop maar mee, is leuk!” en ondertussen zitten ze zelf ergens in het cafe, blij dat ze een dag van het gespuis af zijn. Als de stoet voorbij trekt komen ze even naar buiten om een foto te maken van hun kroost in een weer een spuuglelijk pakje. Dat zijn dan van die foto’s die 20 jaar later nog steeds op elke verjaardag tevoorschijn komen om aan al het bezoek te laten zien. Ook mooi…

Nou en dan schiet het al mooi op met de optocht. Er komt nog weer een drumband voorbij, een sliert veel te dure auto’s van de een of andere dealer in Enschede. Daarna komen er nog een stel Duitsers met loopgroep en wagen, omdat de boel nog een beetje internationaal karakter te geven. “Kijk ons eens leuk zijn met de Duiters” lijkt de boodschap, terwijl er nog geen 300 meter verderop mensen op de markt de Duitsers weer terug naar Duitsland proberen te vloeken, omdat ze in de weg lopen en Duits praten.
Nou en dan loopt de optocht toch echt ten einde. Dat kun je in Enschede altijd goed zien, omdat ze direct aansluitend de veegploeg hebben rijden. Dat is heel slim, want die vegen dan gelijk de boel schoon zodat na een klein uurtje niets meer aan de optocht herinnert. Dat is ook goed, want het is inderdaad iets om gauw te vergeten, zo’n carnavalsoptocht in Enschede.

Zomaar een zaterdagmiddag in Enschede

In Nederland kunnen we ons tegenwoordig met z’n allen overal druk om maken: De politiek, het milieu, het weer, voetbalplaatjes. Vanalles! Zo erg zelfs dat het eigenlijk ook wel weer grappig is als je er objectief naar kijkt. Een impressie van een normale Zaterdagmiddag in het centrum van Enschede:

Het begin van de zaterdagmiddag staat bij mij traditioneel in het teken van boodschappen doen. Dat is een soort noodzakelijk kwaad dat elke keer weer moet gebeuren en om het geheel zo draaglijk mogelijk te maken ren ik altijd naar de dichtstbijzijnde supermarkt, de Albert Heijn. Ik huppel de winkel door, gooi altijd net teveel in m’n mandje en al zwoegend en zeulend kom ik bij de kassa aan. Daar zie ik altijd een enorme rij van andere mensen die ook allemaal precies op dat tijdstip vinden dat ze boodschappen moeten doen. Eenmaal betaald sta ik de boodschappen in te pakken in m’n tassen en dan gebeurd het…. Achter me hoor ik: “Meneer, heb u ook voetbalplaatjes?”. WTF? Zie ik eruit alsof ik voetbalplaatjes heb dan? Met een vluchtig “NEE!” wimpel ik dat kind af. Net na de uitgang van de Albert Heijn staat de volgende: “NEE! IK HEB GEEN VOETBALPLAATJES! EN HAD IK ZE WEL DAN KREEG JIJ ZE NIET, ZEIKKIND!”. Dat laatste zei ik niet, dat dacht ik…. Ik mompelde waarschijnlijk iets als “Nee” en maakte me uit de voeten. Ik neem heel bewust geen voetbalplaatjes mee, ze verdwijnen hier thuis toch gelijk in de vuilnisbak.

Een uurtje later was ik op weg naar de dierenwinkel. Op de weg daarna toe staan geen ettertjes die je iets afhandig willen maken, maar volwassen mensen die je iets aan willen smeren. Nog erger…. “Wilt u deze flyer van Groenlinks?” vroeg een oudere man me. Opnieuw riep ik “Nee!” en liep stug door. Tien stappen verder stond er weer 1. Deze vroeg niets maar drukte me zo’n ding onder de neus, waarbij ik subiet doorliep. Wat moet ik met papierrommel van Groenlinks?

Nou, dan kom je nog een trekzakroemeen tegen die je bijna het geld uit de portemonnee kijkt en snel loop je de dierenwinkel binnen om er enkele minuten later weer uit te komen met een zak kattebakkorrels en twee speeltjes voor ‘m. De verkoopster frommelde ook nog een tijdschrift, “Lief dier” oid, in m’n tasje. Kreeg ik er zomaar bij. Voor de afwisseling en om de flyeraars te ontlopen nam ik een andere route terug. Dat had ik beter niet kunnen doen. Ineens zag ik overal mannetjes met groene mutsjes die een soort kampement hadden opgezet in de binnenstad en die iedereen vertelde hoe belangrijk Natuurmonumenten wel niet was. Daarna kwam ik nog een PVDA’er tegen die niet te beroerd was om een paar stappen mee te lopen en me te overtuigen van het feit dat ik toch echt zijn flyer mee moest nemen. Ik heb ietwat vriendelijk naar ‘m gelachen en z’n flyer maar meegenomen. Die arme jongen had het al moeilijk genoeg met z’n PVDA jasje en flyers. In de verte zag ik nog wat mensen in jasjes met rooie tomaten erop. Daar had ik net even geen zin meer in dus gauw ging ik een zijstraat in. In die straat stond een Tubantiamiep die mij vroeg of ik een krant meewilde. Dat heb ik maar gedaan, vind ik nog wel aardig ook nog en ik kon dat arme meisje toch niet met al d’r oud papier laten staan?

Nou, toen ik eenmaal thuis kwam bepakt en bezakt met kattebakkorrels, dierentijdschriften, Tubantia’s en flyers heb ik de boel uitgepakt en me even op de bank laten ploffen. Een halfuurtje later bedacht ik me dat ik nog naar de Mediamarkt wilde, Bluray-discjes kijken.

Ik kom de Kalanderij in en zie voor de Mediamarkt een grote groep mensen staan. Blijken ze daar een podiumpje te hebben staan, met een stellage erop waaraan spijkerbroeken hingen. Uitverkoop? Nee, spijkerbroekhangen (of op z’n twents: spiekerbokshangen). Dan denk je: Ach, dat is wel leuk ja, voor die kinderen die met pa en ma mee naar de stad moeten. Maar nee, er hingen volwassen kerels aan de spijkerbroeken… Ik vroeg me af wat voor een enorme prijs er wel niet te winnen moest zijn als volwassen kerels zich hiertoe lieten verleiden en ben dus even blijven staan. De prijs was fenomenaal: Een kortingsbon voor de winkel waar de broeken vandaan kwamen. Fantastisch! Na een diepe zucht maar hoofdschuddend richting Mediamarkt gelopen en toen ik daar naar binnen liep hoorde ik nog net de spiekerbokshangpresentatrice (3x woordwaarde) verzuchtend zeggen dat nu de kinderen wel weer eens mochten…

In de Mediamarkt stond ik samen met vele andere kanslozen DVD- en Bluraydiscjes te kijken. Ik kan me daar altijd wel even mee vermaken en ben dan ook nog wel eens in de verleiding iets te kopen. Zo ook dit keer… Eenmaal afgerekend kreeg ik een enorme plastic tas van de verkoopster met daarin mijn Bluray en de Mediazine, het blaadje van de Mediamarkt. Op zich leuk, alleen had ik er al ongeveer 6 van deze maand thuisliggen. Ik loop de Kalanderij uit en krijg, voordat ik nog “Nee, dankje” kan roepen, een proefzakje van Quacker cruesli in m’n hand gedrukt. Ook mooi…

Moraal van dit verhaal? Een beter milieu begint bij jezelf. Ik heb gister zoveel papier en plastic verzameld dat ik er carnavalswagen van kan bouwen. Ook de milieubewusten (Groenlinks en Natuurmonumenten) doen lustig mee met deze rotzooiterreur en als zelfs de dierenwinkel me al een tijdschrift meegeeft weet je pas hoe erg het gesteld in dit land. Iedere winkel, elk merk, elke politieke partij of groepering moet een flyer, folder of volledig tijdschrift hebben. De stapel flyers, kortingsbonnen, Mediazines, Tubantia’s en proefverpakkingen hoopt zich elke week meer op in villa Ruud. Het meeste gaat zo rechtstreeks de prullenbak in. En de gemeente maar roepen dat we alles apart moeten inzamelen, want ja, we hebben al zoveel afval en moeten goed zijn voor het milieu. Nou, ik weet wel wat!

Dus gemeenten en winkels: Begin eens met dit soort meuk aanpakken. Ik wil geen flyers, probeerverpakkingen, dierentijdschriften en Mediazines, tenzij ik daar uitdrukkelijk om vraag! Wees dus eens iets minder scheutig met de troep en geef het alleen mee aan mensen die er daadwerkelijk om vragen. Scheelt een hoop overbodige troep (en geld!).

Luie draken met een verstoord bioritme

Als er iets is waar we goed in zijn in Nederland is het wel het betuttelen van alles en iedereen. Gister viel mijn oog op het bericht “Experimenteren met schoolroosters” op TCTubantia.nl. Een directeur van een, door god verlaten, dorp in ons mooie Twente wil de basissschoolkindertjes wat later op school laten komen en wat langer door laten gaan. Is ook wel voor te stellen, want meneer runt een schooltje van 58 leerlingen en een zichzelf respecterend mens komt ook daar z’n bed niet meer voor uit, laat staan vroeg…

Het officiële verhaal hierbij heeft iets te maken met een bioritme en dat je later op de dag beter kunt leren enzo. Fantastisch mooi allemaal, maar het is natuurlijk je reinste flauwekul. Het is ook weer een mooi stukje waanzin van deze tijd. Omdat de kinderen nu niet presteren, denkt ie hiermee het ei van columbus te hebben, met z’n bioritme, mafketel. Dat gedoe rond dat bioritme slaat natuurlijk alles. Kom op zeg. Die verwende kinderen wennen er maar vast aan dat ze vroeg hun nest uit moeten komen. Dat moeten ze ook als ze een echte baan hebben(als ze die ooit krijgen met hun verstoorde bioritme gezwam…).

En dat brengt me op het onderwerp van dit verhaal: Betutteling. Waar vroeger nog gewoon gezegd werd dat je een luie draak was als je niet op tijd je nest uit kwam wordt daar nu het excuus bioritme voor gezocht. Net als dat kinderen die gewoon een beetje druk en irritant zijn nu ineens ADHD-kinderen genoemd worden. Maar ook de ongemanierde, onopgevoede etters van tegenwoordig krijgen al gauw deze stempel. Dat klinkt natuurlijk beter dan de aanspreekvorm “Rotkind” of iets in die richting die ze vroeger kregen. En oh ja, als je dan niet druk bent, maar wel de aandacht er niet bij kunt houden en zo af en toe op een rustige, nette, maar o zo irritante manier de leraar het bloed onder de nagels vandaan haalt heb je ADD. Geweldig allemaal…

Kunnen we niet beter leren omgaan met dit soort kinderen in plaats van er voortdurend maar stempeltjes op plakken? Volgens mij wordt niemand gelukkig met een stempelje ADHD. Het kind zelf niet, de ouders niet en de leerkracht al helemaal niet, want die moet dan op een speciale ADHD-cursus om te leren omgaan met dit soort gevallen. Complete waanzin als je het mij vraagt…. Een stukje gezond verstand en boeren nuchterheid helpt je ook een heel eind.

Mijn gevoel zegt dat dit soort dingen ook veel te vaak als excuus gebruikt worden. “Ja, pietertje wil niet uit bed, komt door z’n bioritme”. Nee, dat komt gewoon omdat kinderen nu eenmaal proberen lekker in hun nest te blijven liggen. De ouders krijgen het niet voor elkaar zoonlief te bewegen zijn nest uit te rollen en dus heeft ie een verstoord bioritme, want als je zegt dat je je tienjarige engeltje niet weet te bewegen uit z’n nest te komen maakt dat niet zo’n goeie indruk op de andere papa’s en mama’s. Terwijl die papa’s en mama’s allemaal een soortgelijk geval thuis hebben zitten…

Sowieso moet tegenwoordig alles bepraat worden. Ik word er vaak niet goed van, we praten er wat af met z’n allen. Zeker volwassen zijn daar goed in. Werkgroepjes, praatgroepjes, vergaderingen, overlegjes, HEI-dagen en hoe het ook allemaal heet. We praten ons suf de hele dag over van alles en nog wat. En dan vooral over onszelf, wat we voelen, willen en denken. Ik heb helemaal geen zin om de hele dag met iedereen te delen hoe ik me voel, waarom ik me zo voel en of ik het allemaal wel kan handlen (nog zo’n mooi woord). Verschrikkelijk! Hou op! Ga weg!

Kinderen en jongeren zijn wat directer in hun communicatie. Die zeggen gewoon lekker “Pietertje, hou je bek!” als Pietertje met een waanzinnig verhaal tegen ze aan begint te kletsen. Of de iets tactvollere kinderen zeggen iets als: “Pietertje, ga weg, ik vind jou stom!”, maar dan heb je het ook wel gehad. Wij volwassen moeten daar altijd uren / dagen / jaren omheen moeten draaien. Lijkt me heerlijk om er op een vergadering eens “Heej, Tom, ik vind jou stom!” uit te gooien, maar dat mag dan weer niet. Dat is niet sociaal geaccepteerd en dan heb je sociaal onwenselijk gedrag en voor je het weet moet er dan gepraat worden met je. Door teamleiders, managers of collega’s die allemaal even van je moeten weten waarom je dat zei en wat je erbij voelde enzo. En juist dat praten deed je al zoveel en uit pure frustratie daarvan gooide je eruit dat je collega X een enorme zak hooi vond. Jammer, jammer…

Maar ook bij kinderen is het niet meer zoals het geweest is. Vroeger werd er nog wel eens een goed potje gevochten op het schoolplein en dan kwam aan het eind de leraar erbij, die zei “Foei!” en dan moest je elkaar een handje geven en voor straf een halfuurtje in de hoek staan je zonden overdenken. Tegenwoordig wordt er bij een vechtpartijtje tussen twee kinderen al gauw gedacht aan allerlei sociale afwijkingen bij ze. De leraar neemt de kinderen mee naar binnen en er moet “gepraat” worden. Ellenlang gepraat…. “Wat voel je daar nou bij?” en “Hoe denk je dat Jantje zich nu voelt?” en “Hoe voorkomen we dat ‘t nu weer gebeurd?”. Er wordt zoveel gepraat dat je als kind bijna zin zou krijgen om die leraar een goeie linkse te verkopen, maar zodra je dat dan doet komt het nooit meer goed. Dan mag je maandenlang gezellig naar allerlei praatsessies enzo om je gevoel te uiten…. Heerlijk.

Slotconclusie van dit stuk is wel dat ik de betutteling van deze tijd nogal zat ben. Laten we nou eens gewoon lekker met z’n allen een potje normaal doen en vooral niet iedereen stempeltjes opdrukken en in hokjes duwen. Okee, Jantje heeft ADHD, so be it. Hoe kunnen we zorgen dat ie zo goed mogelijk functioneert in deze maatschappij? En ja, Miepje komt ‘s ochtends moeilijk d’r bed uit ja. Daar is een hele simpele oplossing voor: Een wekker en als ze dan toch te laat komt briefjes halen bij de conciërge en nablijven, lang…., steeds langer…. En dan ooit leert Miepje ook dat ze beter op tijd d’r nest uit kan rollen. Het is zooo makkelijk. Hoppakeej!