Taarten van Abel

In het televisieprogramma Taarten Van Abel gaat de altijd goedgemutste en ubergezellige Siemon de Jong samen met kinderen een taart bakken. De taart wordt niet zomaar gebakken, maar over het algemeen zit er vaak één of ander verhaal achter. Vaak zijn dat van die heerlijk zoetsappige kinderverhaaltjes over vriendjes, vriendinnetjes of papa of mama die een taart verdient. Soms zijn het ook hele serieuze verhalen over nare ziektes of familieomstandigheden. Bakker Abel doet z’n best om dan met die kinderen daarover te praten en meer te weten te komen over het verhaal achter de taart. Heerlijke feelgood televisie is dat.

De redactie van het programma weet altijd feilloos de juiste kinderen er uit te zoeken. Vaak zijn het de stille muurbloempjes of juist de extreem uitbundige ADHD-ers. Je ziet er bijna nooit een heel saai huis-, tuin- en keukenkind. Sommige kids stelen volledig de show, anderen zitten heel schuchter hun best te doen om spontaan over te komen.

In de aflevering van vandaag hadden ze een soort kleine-meisjes-versie van Mahatma Gandhi opgeduikeld. Het kind vond dat er teveel ruzie was in de klas, maar bracht dat met een verhaal over goed communiceren en compassie hebben voor elkaar. Dat verhaal leek haar rechtstreeks ingefluisterd door de juffrouw of door haar vermoedelijk geitenwollen sokken dragende pa en ma. Ik vond het allemaal net TE gemaakt.

Geniaal was het stukje waarin ze vertelde dat er een JOS geweest was. De JOS had een rollenspel met ze gedaan waarin er elke keer iemand het etterbakkie, het slachtoffer en het vredestichtertje moest spelen. Even dacht ik dat ze met JOS een naam bedoelde van een goedwillende maatschappelijk werker oid, maar het schijnt dat heel rotterdam vol zit met JOSsen (als in Jeugd, Onderwijs en Samenleving werkers). Abel vroeg vervolgens subtiel als ie is of de juf of meester het niet eens helemaal zat was met ze. Het geitenwollensokken-vredesmeisje antwoordde ontkennend. Tussendoor kwamen er steeds shots van de hond die op de kop in de tassen van Abel stond en er van alles uit haalde.

Als er tijdens het taarten bakken even ergens op gewacht moet worden wil Abel altijd van alles weten van het kind in kwestie. Dit kind had een konijn achterin de tuin en die wilde ze graag laten zien. De hond van het gezin kwam er speciaal voor uit de boodschappentassen van Abel en rende mee. Het was zo’n net iets te fel rothondje die waarschijnlijk inderdaad het konijn zou opvreten als ie de kans kreeg. Ik hoopte stiekem dat dat zou gebeuren, omdat dat wel leuke televisie op kon leveren: Een konijn in 3 stukken door het huis heen met veel bloederige troep eromheen, een compleet hysterisch vredeskind en een schreeuwende presentator die de schuimbekkende hond probeert te temmen. Leek me enig, maar helaas!

Nou, verder viel het op dat het kind voortdurend met haar handen in of rond haar mond te friemelen en vervolgens vrolijk verder ging met het versieren van de taart. Je zag de presentator kijken en bedenken of ie er wat van zou zeggen of niet. Het is gebruikelijk dat de presentator altijd heel interessant doet over het handen wassen en dat hygiëne zo belangrijk is. Dat ging hier klaarblijkelijk niet op. Het kind frummelde vrolijk verder.

Het tweede moment waarop ik altijd vurig hoop dat er iets mis gaat is als het betreffende kind met de taart begint te zeulen naar degene waarvoor de taart bestemd is. Dat ziet er altijd heerlijk knullig uit en ook dit keer liep het geitenwollen-vredeskind wankelend het schoolplein op. Je zou haast denken dat ze het erom doen: De taart net te zwaar en groot maken voor een kind. In gedachte zag ik haar al struikelen en vol met haar vredelievende smoelwerkje in de taart belanden, met op de achtergrond een hele schoolklas die haar faliekant uitlacht. Maar helaas, ook dat gebeurde niet. Even hoop je nog dat haar schooljuf zegt dat ze niet in beeld wil en dat vervolgens het vredeskind in tranen uitbarst, maar ook dat gebeurde niet. Dan denk je nog even dat er in de klas wellicht een zodanige blaag zit dat ie zich niet kan beheersen voor de camera en pontificaal een paar schunnige woorden uit gooit, en zelfs dat gebeurde ook niet… De jeugd is zo slecht nog niet…

Nee, het was weer gewoon zoals altijd een happy end. Vredeskind blij, klas blij, juf blij, iedereen blij. Daarna de zoetsappige eindtune en dat was het dan. En juist daarom is het zo’n leuk programma!