De dag dat de wereld veranderde

Vandaag is het precies 10 jaar geleden dat Amerika werd getroffen door de grootste terreuraanslagen ooit. Niet alleen de impact voor Amerika was groot, maar ook voor de rest van de wereld. Op mij heeft deze dag ook grote indruk gemaakt. Hieronder het verhaal:

Dinsdagmiddag, 11 september 2001, rond 14:30 zat ik boven op zolder achter mijn computer. De bedoeling was dat ik wat aan het doen was voor mijn HBO studie Informatica. Ik was 18, zat net in het tweede jaar en het liep allemaal niet heel erg fantastisch op school. Wij hadden het gevoel dat we nauwelijks les kregen en daarom zat ik dus ook vaak thuis. De zin om aan het werk te gaan was er vaak niet echt. Ondertussen stond uiteraard ook ICQ(een messenger die toen veel populairder was dan de MSN Messenger die nu velen gebruiken) aan zodat ik altijd klasgenoten kon bereiken om te mopperen over hoe slecht we het wel niet hadden.

Ik weet niet wat ik precies zat te doen, maar ineens kwam er een berichtje binnen van een (eveneens twentse) klasgenoot: “d’r is ja kats een vliegtuug in het WTC gevlogen, check CNN”. Degene die dat stuurde was niet iemand van de flauwe grapjes en ik probeerde op internet aan informatie te komen. Ik weet niet precies waar ik gekeken heb, maar merkte wel dat het internet traag was en op de sites waar ik nog kon komen was nog weinig te zien. De boel was zwaar overbelast, iets wat nu lastig voor te stellen is. Dat moet rond een uur of 15:00 zijn geweest.

Ik stormde naar beneden. Mijn moeder zat RTL4 te kijken. Oprah Winfrey of The Bold And The Beautiful of zoiets. Ik zei dat er een ongeluk was gebeurd in New York en dat dat op CNN te zien zou zijn. Na even zappen vonden we CNN en hebben we zitten kijken. Zwarte rook uit 1 van de torens. Heftig! We dachten nog aan mijn broer die 3 weken daarvoor er was geweest. Gelukkig dat hij er nu niet was…. We dachten ook nog aan de neven van mijn moeder die allemaal in New Jersey woonden en regelmatig in New York kwamen. Toen we rond 15:05 een vliegtuig de toren zagen raken dachten we dat dat wellicht beelden waren van een half uurtje terug, maar dat bleek niet het geval. Langszaam drong het besef door dat er hier iets onwerkelijks gebeurde. Daarna ademloos zitten kijken en diverse keren op en neer gerend van de computer op zolder naar de tv beneden. Op dat moment hield ik alles voor mogelijk en dus ook dat de geruchten dat er vliegtuigen onderweg waren naar Londen en Parijs zomaar waar konden zijn. Het voelde zo onwerkelijk….

Tot 11 September 2001 leek voor mij de wereld betrekkelijk veilig. Het heftigste wat ik had meegemaakt was de vuurwerkramp anderhalf eerder. Dat was een gebeurtenis die behoorlijke indruk op mij maakte omdat dat in mijn stad plaatsvond. Het besef dat de wereld niet zo veilig was als de zandbak waarin ik vroeger speelde en de straat waarin ik woonde kreeg ik toen al een beetje, maar dat was een ongeluk en ongelukken konden nou eenmaal gebeuren.

Op die dinsdag in September kwam, op het moment dat het tweede vliegtuig het WTC raakte het besef dat dit geen ongeluk was, maar pure opzet. Het besef dat mensen zo gek zouden zijn had ik daarvoor nog niet, hoewel ze er ongetwijfeld al wel waren en waren geweest had ik daar nooit bij stilgestaan. Ik was net 18, net kind af en eigenlijk leek de wereld nog 1 grote bol vol vrolijkheid. Mijn leventje stond bol van vrolijkheid, gezelligheid en blijheid. Dat hield na die 11e September een beetje op. Het feit dat de televisie er bovenop zat en we live alles konden volgden speelden daarbij een grote rol. Ik zag live de wereld zijn onschuld verliezen en op dat moment wist je ook niet of het daar bij bleef. Zou er meer gebeuren? Zou er op 12 september opnieuw iets gebeuren? Zou er een oorlog uitbreken? Zou er ook zoiets in Europa of Nederland kunnen gebeuren?

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben echt niet in een depressie geschoten toen, maar ik denk achteraf gezien wel dat dat het moment is geweest waarop ik echt besefte dat er ook vele ellende en geweld op de wereld was. Daarvoor voelde ik me beschermd, ik zag dat soort dingen ook niet vaak en van menig oorlog begreep ik niets en gevoelsmatig waren al die landen verder weg dan Amerika.

Sindsdien ben ik een nieuwsjunk. Ik wil alles weten, overal als eerste over lezen en vooral ook weten wat mensen er van vinden. De jaren daarop volgden nog meer aanslagen en elke keer zat ik er bovenop. De bombardementen in treinen in Madrid en de aanslagen in Londen. Die laatste staan me een stuk helderder voor de geest dan die eerste. Ik weet dat ik die aanslagen in Londen op de voet gevolgd heb op het werk. Ik heb die dag niets uitgevoerd. Op de een of andere manier klonk voor mij Londen een stuk dichter bij dan Madrid. Misschien ook omdat ik er zelf ooit geweest was.

Ik ben er wel van overtuigd. De wereld is veranderd na 9/11. In ieder geval in mijn beleving. Door mijn leeftijd toen heb ik alles heel bewust meegemaakt en heeft het ook grote indruk gemaakt. Ik denk dat zoiets op je 18 meer indruk maakt dan bijvoorbeeld op je 8ste of 38ste levensjaar. Ik was niets gewend en werd ruw van mijn “wat is de wereld toch mooi” roze wolk gestoten.

Nu, 10 jaar later, weet ik inmiddels dat de wereld inderdaad niet zo mooi is, maar ook weet ik dat er vele mensen zijn die de wereld een beetje mooier proberen te maken en die proberen te helpen in tijden van nood. Bijvoorbeeld de hulpverleners van 9/11, maar ook anderen. Elke verschrikkelijke gebeurtenis kent ook zijn positieve kant. Na elke gebeurtenis komt er hulp op gang, mensen zoeken elkaar op, praten met elkaar en helpen waar het kan. Die gedachte houd ik er maar in bij elke ramp, aanslag en oorlog die ik voorbij zie komen. De laatste die veel indruk maakte was op het eiland Utoya. Vooral de aangrijpende verhalen van mensen die anderen helpen te overleven maakten diepe indruk.

Vanmiddag sta ik stil bij 10 jaar 9/11. Ik neem aan dat jullie dat ook doen. Wat is jullie verhaal over 9/11?