Lente in Twente

Vanmiddag wat foto’s gemaakt in ons prachtige Twente. Het weer was om door een ringetje te halen zo mooi en tja, het twentse land is altijd mooi!

Leve het leven! Maar hoe?

Hij zat me al een tijdje dwars, deze blogpost. Hij zit vol met ironie, je kunt me een dromer noemen, of een zwartkijker, of hoe je ook maar wilt. Het verhaal bevat geen hapklare oplossing voor bovenstaande vraag. De bedoeling is vooral dat het je aan het denken zet. Ik ben benieuwd, reageer vooral!

Deel 1: Het leven in ruim 700 woorden samengevat
Op een dag word je zomaar ineens geboren. Een heugelijke dag, want dat is het moment waarop je begint met leven! Althans, in de letterlijke zin van het woord. De eerste jaren gaan eigenlijk vanzelf. Je bent volledig afhankelijk van je ouders en zij hebben wel ergens geleerd hoe ze met zo’n klein hoopje mens om moeten gaan. Tenminste, meestal wel…

Dan ben je ineens kleuter en ga je de wereld verkennen. Je hangt in de zandbak, ontmoet andere kleuters en de wereld zit nog gruwelijk simpel in elkaar in jouw beleving. Als je een ander kind stom vind dan zeg je dat gewoon. Maar dat vind de maatschappij niet zo leuk en dus wordt je dat afgeleerd, je moet praten, uitleggen waarom je dat andere kind stom vind. Dat lukt nog niet zo erg op die leeftijd en dus besluit je er later maar gewoon bovenop te slaan als je een ander kind stom vind. Ook dat mag niet en je houd je in vervolg in…
Nou en dan ineens kom je de pubertijd. De bedoeling is dan dat je je afzet tegen je ouders en allerlei gekke dingen gaat doen. Als je dat niet doet wordt menig ouder bezorgd en voor je het weet kom je in een traject terecht omdat je “niet mee kunt komen” ofzo.

Tijdens bovenstaande traject is er nog een ander fenomeen wat vooral erg veel tijd kost en wat je in het begin nog wel even leuk vind. School! Dat leuk vinden houd overigens bij de meeste kinderen op een gegeven moment vanzelf op. Dat naar school gaan is overigens heel belangrijk. Het is natuurlijk van levensbelang dat je de exacte ligging van Hoogezand-Sappemeer weet en dat je weet wanneer de slag bij Nieuwpoort was. Ook is gym enorm belangrijk, omdat dat scholieren die toch sport toch al leuk vinden stimuleert en andere kinderen even goed doet inwrijven dat ze maar beter nooit kunnen gaan sporten. Zo zijn er veel meer dingen enorm belangrijk daar op school. School is bedoeld om je te vormen tot wat je later gaat worden…
En dan ben je ineens klaar op de middelbaar school, krijg je een handje en een papiertje en vinden ze het op school eigenlijk oprecht jammer dat je weer weg gaat. Je begon net zo’n leuke, fijne, aardige jongen/meisje te worden. En dan mag je verder leren. Jippie! Alles wordt anders, je gaat nu namelijk echt dingen doen die je leuk vind. Mwah, dat zeggen ze…

Nou en na een X aantal jaren is ‘t gebeurd. Je bent ergens tussen de 20 en 25 en het leven kan beginnen. Je mag gaan werken! Alweer zo’n feest! De wereld ligt aan je voeten….., maar het is uiteindelijk wel de bedoeling dat je gewoon van 9 tot 17 uur bij een bedrijf gaat zitten doen alsof je werkt. Je kunt natuurlijk ook bij de overheid gaan werken of zelfs in het onderwijs, maar normale mensen doen dat niet, die gaan liever voor het grote geld en de auto van de zaak.

Dat werken mag je tegenwoordig lekker lang doen, zodat je er optimaal van kunt genieten. De bedoeling is toch wel dat je het een jaar of 40 volhoud. Ook is het is de bedoeling dat je zo snel mogelijk gaat hokken en precies 2 kinderen op de wereld zet. Overigens hoef je daar geen tijd in te stoppen om ze op te voeden, dat gaat gewoon vanzelf tegenwoordig. Je carriere gaat voor… En als je dan eenmaal 60 bent is de sjoege er wel een beetje af. Je kakt een beetje in en zit eigenlijk te wachten tot je pensioen. Het moment waarop je vrij bent!

En dan ineens is het moment daar, je pensioen! De wereld ligt opnieuw aan je voeten! Althans, dat dacht je. Je vind jezelf terug met vier jankende kleine kinderen om je heen in de zandbak, dat zijn je kleinkinderen die zijn gedropt bij opa en oma, omdat pa en ma carrière moeten maken. Dat hoort nou eenmaal zo…

Langzaam wordt je ouder en takel je af. Je kinderen zie je steeds minder, want die hebben niet zoveel zin aan al die pijntjes van opa en oma en ze zijn te druk met zichzelf. Uiteindelijk ga je dan dood en leest men in de rouwadvertentie dat je een mooi leven hebt gehad. Nou ja, mooi, eigenlijk wordt bedoeld dat je volgens het boekje hebt geleefd en dat noemen we dan mooi.

Deel 2: De overwegingen
En, werd je al verdrietig van bovenstaande verhaal? Herkende je jezelf erin? Dan is het tijd om verder te lezen!

Bovenstaande verhaal gaat uit van “het leven volgens het boekje”. Dat je geacht wordt bepaalde dingen te doen, omdat dat nou eenmaal zo hoort en dat het niet zo handig is om af te wijken, want je hoort al vrij snel vreemd gevonden. De mens is de afgelopen jaren uitstekend in staat gebleken zichzelf te programmeren en een samenleving neer te zetten waarin iedereen als een soort lemming rondloopt. Het wordt er ook nog niet echt beter op. We roepen dat we in Nederland (in Europa, en eigenlijk in alle westerse landen) zo lekker vrij zijn, maar eigenlijk worden we vanaf onze jeugd al in een keurslijf gedrukt. Je moet naar school, want dat hoort zo. Je moet werken, liefst op een suf kantoor, want dat hoort zo. Waarom doen wij alles omdat het zo hoort? En wie bepaalt eigenlijk wat normaal is en waarom? Waarom is het normaal dat kinderen vanaf hun vierde tot hun elfde naar een basisschool gaan en daarna naar een andere school? Waarom is het normaal dat je (naast ook enkele nuttige dingen) volgepropt wordt met nutteloze feitjes?

Het antwoord is denk ik even simpel als de vraag: Gewenning en niet beter weten. We weten niet beter dan dat we leven zoals we leven. We hebben geleerd dat mensen die het anders doen maar vreemd zijn en dat we ons daar verre van moeten houden. We geven van generatie op generatie allerlei gewoontes door, maar vergeten daarbij dat we ondertussen zelf de wereld om ons heen ook veranderen. We bedenken nieuwe technieken, radio, televisie, internet, mobiele telefoons, vanalles. Maar ondertussen zit in ons gedachtenpatroon nog steeds een wereld zonder deze middelen. Ga maar na, op welke school wordt er nou goed gebruik gemaakt van nieuwe technieken? Menig school staat nog met een schoolbord en een krijtje. De echt hippe scholen hebben een zogenaamd smartboard, maar gebruiken het ding vervolgens op dezelfde manier als een gewoon schoolbord. Waarom? Tja, dat zijn ze zo gewend…

De ontwikkelingen gaan eigenlijk ook veel te snel. We ontwikkelen zo snel allerlei nieuwe producten en technologieën met z’n allen en we hebben een soort natuurlijk drang om maar door te gaan. Terwijl het misschien wel beter is eens even te stoppen en te kijken wat we nu allemaal hebben en hoe we daarmee om moeten gaan. We wisten nog amper met z’n allen hoe een televisie werkte en er kwam alweer een nieuw medium aan. Het internet heeft de wereld doen opschudden, maar dat begrijpen we zelf nog niet helemaal. Ik vermoed dat het nog jaren/decenia gaat duren voordat we eens echt begrijpen wat we te weeg hebben gebracht! We hebben goud in handen, maar weten niet wat we ermee moeten. Een somber beeld? Och….

Deel 3: De oplossing
Tja, die heb ik niet. Nou ja, niet voor de hele wereld. Wel een beetje voor mezelf en voor jullie, nu de rest van de wereld nog

De kern van de oplossing zit hem misschien wel in het denken buiten gebaande paden. Vraag je dagelijks af waarom je dingen doet zoals je ze doet. Til er niet te zwaar aan, maar doe het gewoon. Praat er eens met anderen over. Een avondje filosoferen over een concreet onderwerp (zoals het fenomeen school) kan geen kwaad. Ik heb er laatst nog tijd voor vrij gemaakt. Dat is niet alleen leuk, maar kan ook heel verhelderend zijn. Misschien valt er voor jou wel een heleboel op z’n plek.

Daarnaast moet je niet de illusie hebben dat jij de hele wereld kunt verbeteren. Dat klinkt natuurlijk wel heel leuk, maar is gewoon niet mogelijk. Je kunt niet in een week tijd even miljarden mensen anders laten denken en doen. Wel kun je hele kleine dingen in je eigen leven doen, bijvoorbeeld eens echt je eigen ding doen en anderen inspireren en motiveren. Waag je eens buiten de gebaande paden en durf te genieten van het leven. Laat je vooral niet tegenhouden door de norm en houd alles wat je doet dicht bij jezelf. Maak je vooral niet druk om wat anderen van je vinden, hoe minder druk je je daarover maakt, hoe plezierig het voor jezelf is en hoe inspirerender anderen je vaak vinden.

Ik ben in het onderwijs gegaan met een missie: Studenten nieuwe dingen leren en motiveren. Inmiddels ben ik er wel uit dat het niet alleen de studenten zijn die dingen leren, maar vooral ikzelf. Het werken met jongeren (zei de 27-jarige) geeft inzicht in hun leven en maakt duidelijk zichtbaar dat het fenomeen generatiekloof niet verzonnen is. Als ik de verschillende belevingswerelden van collega’s en studenten bekijk staan die mijlenver van elkaar af en mijn nieuwe uitdaging is om dat inzichtelijk te krijgen en te proberen te verkleinen. Al vraag ik me af of dat een realistisch doel is. Generaties veranderen keer op keer en de afgelopen tijd sneller dan ooit door onze eigen technologische vooruitgang.

Ik zit inmiddels met plannen in m’n hoofd om eens wat nieuwe initiatieven te ontplooien om mezelf en anderen te inspireren, daar horen jullie nog wel over als ik de tijd daarvoor rijp vind (ik weet zelf nog niet hoe en wat precies). Wel heb ik gemerkt dat het ontzettend leuk is om jezelf te zijn. Te durven leven, daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen!