Het tragische verhaal van een K(n)ut ijsbeer

Waarschuwing, deze blogpost hangt van onzin aan elkaar en dient niet gelezen te worden als je dagelijks bomen knuffelt, leid aan Knutoverdosis of een verminderd gevoel voor humor

Drie dagen geleden werd de hele wereld opgeschrikt door verschrikkelijk nieuws….. Was er weer een kerncentrale uit elkaar gerold in Japan? Waren we aangevallen door Gadaffi? Nee, Knut is dood! Wie is dood? Knut, de ijsbeer…. En niet zomaar dood, maar echt ernstig dood. Zeldzaam gewoon… Je kon geen website te voorschijn toveren en je zag het droeve nieuws: “Knut is dood”. Na 3 dagen diepe rouw ben ik in staat mijn gedachten erover in te typen… Al huil ik elke dag nog ijspegeltjes…

Knut was een ijsbeer. En nee, niet zomaar een ijsbeer die de hele dag liep te ijsberen. Nee, ondanks dat Knut z’n ijsbeermama ‘m ijskoud aan de kant heeft gezet is ie niet bij de ijsschotsen neer gaan zitten. Knut wilde de wereld veroveren! Maar ja, hoe kon hij weten dat er een of ander kerel zich over ‘m ontfermde en dat ie dus eigenlijk helemaal onder de plak zat bij de verzorgers in de dierentuin? Hij wist het niet. Het was heel tragisch allemaal….

Maar Knut groeide langzaam maar zeker op. Hij kreeg dagelijks een flesje van een soort hippie en de hele wereld genoot ervan. Knut was het toonbeeld van een knuffelbeer en de kans bestaat die ie nu een hele generatie verpest heeft door te laten zien dat ijsberen best wel schattig zijn. Net zo schattig als Gorilla’s, zoals Bokito (nog zo’n held!). Knut huppelde vrolijk rond met dagelijks camera’s op zich gericht, maar hij bleef er koeltjes onder. Zijn grote inspiratie was Ruud (“ff lekker knuffelen”) uit de eerste serie van Big Brother. Hij knuffelde wat af! Ik heb echt enorm veel waardering voor ‘m, omdat ie zo gewoon is gebleven. Hij is nooit naast z’n naast ijsbeerpoten gaan lopen. Niets dan respect voor deze coole ijsbeer!

Toch is na een tijdje Knut een beetje aan lager wal geraakt. Je weet hoe dat gaat he, menig uitgerangeerde B-film acteur heeft er ook last van en zo ook Knut. Knut zette het op een zuipen! Hij dronk vooral Smirnoff ice en Jager-(Alleen als ie ijs- en ijskoud is)-Meister. Hij begon ook nog te roken, als een schoorsteen, echt verschrikkelijk! En de medewerkers van de dierentuin maar denken dat Knut’s verzorger stiekem rookte tijdens werktijd, maar nee hoor… Hij begon veel te piekeren. Liep ie dagen lang te ijsberen…

Maar bij tijd en wijle weigerde Knut langer te piekeren over zijn K(n)utleven. Hij leefde weer een beetje op. Knut vond dat er genoeg werd gezeurd op de wereld en de K(n)ut ijsbeer vond het een mooi moment om eens even aandacht te vragen voor het feit dat het einde der tijden voor de ijsberen naderde. Knut ging huis aan huis langs bij mensen (in zijn ijspaleis autootje) om ze vrede en geluk te brengen. Als ze dan open deden zette ie een poot achter de deur en smeerde ze een blaadje aan met de vraag of ze dat toch eens wilde lezen. Knut was een ijsbeerjehova geworden en de wereld geloofde hem massaal. Nog nooit heeft het mogelijk uitsterven van de ijsbeer zoveel aandacht gehad. Het ironische is dat Knut nu toch geholpen heeft om de ijsbeer een stapje dichter bij uitsterving te krijgen.

Maar ja, toch ging het helemaal mis met Knut. Getriggerd door Jehovawaanzin ging het van kwaad tot erger. Hij raakte ook nog aan de drugs. Tripte z’n hele verblijf door, dacht zo af en toe dat ie een teddybeer was en zag regelmatig roze olifantjes. Daarvan wist ie dan nooit of dat een hallucinatie was, of dat de olifanten in het verblijf er naast gewoon hun wekelijkse gay-party hadden. Zijn verzorger kwam zo af en toe zijn hok nog in en die werd dan afgelebberd of dat ie een waterijsje was. De beste man dacht dan dat dat kwam omdat Knut hem zo lief vond, maar het kwam gewoon omdat Knut zo stoned als een garnaal niet meer precies wist wat ie deed.

Ja, heel tragisch allemaal. En nu is ie dus dood. Morsdood, vrij ernstig dood zelfs. Door het vele blowen is ie op een goeie dag omgevallen en in het water gestuiterd. Zijn verzorger riep nog: “Nee, geen bommetje!”, maar het was al te laat. Knut is niet meer… Het afscheid was wat kil, maar we zijn er vanaf. Gelukkig! Opgeruimd staat netjes….

Door het schrijven van dit stuk ben ik er ook helemaal van genezen. Ik heb dankzij die vooringenomen, arrogante Knut de schurft hekel aan ijsberen gekregen en beloof hierbij plechtig nooit meer het woord Knut te Twitteren, en mocht ik er een tegen komen zal ik ook die hoogstpersoonlijk naar de ijsberenhemel helpen… Nu blij allemaal?

2 Comments

• 
  Gerralt 23-03-2011 at 20:20

  Weer geweldig Ruud! Deze helemaal… vooral die belofte aan het eind! “beloof hierbij plechtig nooit meer het woord Knut te Twitteren”… Daar ga ik je zeker aan houden!

  Reply
• 
  Gijs Beer 23-03-2011 at 20:58

  Hahaha, geweldig in elkaar geknutseld deze post, Ruud!

  Reply