Onderwijs is dood, leve het onderwijs!

De afgelopen tijd zijn we op het werk (ik ben docent Informatica op Saxion Hogeschool) druk bezig met allerlei hervormingen van het onderwijs. Daardoor leeft dat onderwerp ineens behoorlijk bij mij en ben ik regelmatig erover aan ‘t sparren (leuteren, zwetsen, hoe je ‘t noemen wilt) met een collega. Dat is een goede manier om zelf je eigen visie scherper te krijgen. En hier is ie dan: De visie van Ruud. Nou ja, deels…

De titel van dit stuk klinkt wat droevig en ergens is het dat ook wel. Ik heb sterk het gevoel dat het onderwijs in zijn huidige vorm zijn beste tijd gehad heeft. En dan doel ik niet alleen op wat wij op Saxion toevallig doen, maar onderwijs in zijn algemeenheid. Van middelbare scholen tot HBO instellingen.

Sinds een tijdje heb ik het gevoel dat het onderwijs in Nederland de binding met de doelgroep steeds verder kwijtraakt. Dat is vrij simpel te verklaren door de vergrijzing die ook in het onderwijs gestaag toeneemt. Het probleem zit hem niet alleen in docenten die “hun tijd uitzitten” tot hun pensioen, daar zijn er ongetwijfeld wat van, maar vooral in de generatiekloof. Wij HBO docenten(en ik ben weliswaar een jonge docent, maar voel me me al oud ) raken steeds meer het contact met de doelgroep kwijt. Wat houd de jongeren van tegenwoordig bezig? Wat beweegt hen om überhaupt op school te komen, of juist niet? Zit daar een diepere gedachte achter of doen ze het alleen omdat het dan van pa en ma moet? Wat drijft hen? Wat willen ze worden? Denken ze na over hun toekomst en zo ja, wat denken ze dan? Waar ligt hun passie? En zo kan ik nog wel even aan de gang blijven. We weten het niet meer… En het erge is dat ik bij ons studenten zie vertrekken waarvan ik het gevoel heb dat daar echt wel potentie in zat, maar het er niet uit kwam…

Een tijdje geleden kwam ik een praatje tegen van ene Robert van Hoesel over zijn visie op het fenomeen school tegen. Je zou het praatje eens moeten kijken en proberen er onbevooroordeeld in te stappen. Je kunt na afloop tot de conclusie komen dat Robert een bijdehand joch is dat meent dat hij ons eens even moet vertellen dat het onderwijs bagger is en dat hij goed is. Je kunt ‘m ook zien als een jongen die weet wat ie wil en dat aan ons duidelijk probeert te maken. Ik vind vooral dat laatste bewonderenswaardig. Hoeveel jongeren zijn er die een praatje durven houden over zo’n onderwerp? Hoeveel jongeren gaan hun dromen achterna? Hoeveel jongeren doen ECHT wat ze leuk vinden? Die Robert Van Hoesel komt er wel, al zal het niet aan school te danken zijn.

Als ik kijk naar mezelf heb ik een leuke studie Informatica gedaan, maar zou achteraf de keuze denk ik niet weer gemaakt hebben. Techniek is leuk, maar niet zo leuk om er dag in dag uit uitsluitend mee bezig te zijn. Ik wilde meer: Mensen vertellen over techniek, mensen bewegen om mooie dingen te maken, enzovoorts. Kortom: Ik ben maar docent geworden. Jullie willen niet weten hoe vaak ik gehoord heb dat het bedrijfsleven toch echt veel beter is. Vaak zonder enige onderbouwing, maar toch. Je kon er meer verdienen, auto’s van de zaak krijgen, etc. En kijk mij nu: Ambtenaar, wonend op kruipafstand van het werk en regelmatig mopperend over de bureaucratie. En waarom? Omdat ik mijn droom achterna ging: Docent worden.

Het verhaal wat ik probeer te vertellen is dat we veel meer moeten zoeken naar de potentie van de jeugd. Ik ben er van overtuigd dat er een enorme potentie in zit…, meer dan ooit misschien wel. De wereld ligt binnen handbereik: je hebt alles om handen om succesvol te worden en je droom te volgen. Toch doen maar weinigen het… Aan ons, docenten, de schone taak om ze zover te krijgen dat ze dat wel doen. Ze alle ruimte geven om te ontplooien en dat doe je denk ik niet door ze regelmatig 1,5 uur in een hok te stoppen en ze te vertellen wat jij, als docent, allemaal wel niet weet. Dat doe je door ze ermee aan de slag te laten, succes ervaren, maar ook blunders laten begaan. Doen, doen, doen! En als docent dien je ze te inspireren en te stimuleren. Studenten hebben daar een soort sensor voor: Die voelen feilloos aan of je echt weet waar het over gaat en echt alles meent wat je zegt of dat je maar kletst.

Concreet ben ik er nog niet helemaal uit waar mijns inziens het onderwijs naar toe moet. Wel ben ik er over uit dat ik heilig geloof in echte problemen en echte oplossingen. Geen door docenten opgezette casussen, maar echte problemen. Waarom niet een docent samen met een groep studenten de hort op sturen om samen met hen een project te gaan doen? Even buiten alle financiële en organisatorische rompslomp lijkt me dat geweldig! Co-creatie noemen ze dat met een duur woord: Samen werken met aan studenten aan echte opdrachten. Het lijkt me super en ik denk dat je dit zelfs met bijvoorbeeld eerstejaars HBO-ers zou kunnen gaan doen. We roepen te vaak dat ze iets niet kunnen, terwijl ik ervan overtuigd ben dat mensen veel meer kunnen dan ze nu doen. De enige voorwaarde is dan dat ze het ECHT willen en dat het ook echt nut heeft wat ze doen. En dat ze weten waar ze naar toe werken.

Veel concreter wordt het voor nu niet. Ik heb nog een boek liggen (Generatie Einstein) waarin uitvoerig stilgestaan wordt bij de huidige generatie waar ik dag in dag uit volop mee mag werken. Daarnaast zal ik ongetwijfeld de komende tijd hernieuwde inzichten krijgen en juist dat maakt mijn werk zo leuk. En de slogan “Verbeter de wereld, begin bij jezelf” is ook op mij van toepassing. Helaas heb ik niet altijd alle middelen ervoor, maar waar het kan doe ik het.

Ik geloof er nog wel in (dat klinkt cynisch), in dat onderwijs, maar dan moeten we wel een hele andere insteek kiezen in Nederland. Ik ben benieuwd of ons dat lukt… Aan mij zal het niet liggen…

Voel jij de behoefte om te reageren? Doen! Dat kan hieronder

Everything is ok

Niets aan de hand hoor mensen! Ik ben er nog! Everything is ok. Beetje uitgeblogt de laatste tijd, geloof ik. De afgelopen week ben ik dan ook gezellig ziek geweest, erg fijn altijd. Nu zit ik nog ietwat duffig een beetje te browsen over het internet en dan kom je wel eens wat tegen he?

Onderstaande foto kwam ik tegen bij het browsen op Flickr. Het internet staat vol met geweldige foto’s en bovenstaande is er zo 1. Een foto is natuurlijk wat meer dan een suf plaatje en het liefst moet er een beetje een verhaal achter zitten. Bovenstaande foto komt op mij een beetje ironisch en verdrietig over. “Alles is goed hoor!” meld de man voor in beeld even terwijl achter hem de oproerpolitie in aantocht is.

Leuk om te zien altijd hoe wij vaak de schijn ophouden dat alles helemaal ok is, terwijl dat soms helemaal niet zo is. Moet je eens tegen iemand zeggen dat het ronduit slecht gaat als ie vraagt hoe het me je gaat. Je krijgt dan een vage blik terug en daarna een totaal onvoorspelbare reactie, omdat diegene natuurlijk verwacht had dat je gewoon “goed hoor, met jou?” zou zeggen. We zijn zo heerlijk voorspelbaar met z’n allen, het maakt de wereld misschien een stuk leuker als we dat eens niet zouden zijn…

Heerlijk lijkt me dat, lekker politiek incorrect. Als ze morgen op het werk als ik terug kom weer vragen hoe ik me voel dan is het wel leuk om te zeggen dat ik me ronduit bagger voel en dat ik elk moment de hele boel onder ga hoesten en proesten. Of dat je bij van die zinnen als “Goed idee he? Vind je ook niet?” zegt “Ja, dat vind ik ook niet. Net als al die ideeën van je. Waardeloos idee”. Heerlijk lijkt me dat!

En oh ja, dan word ik morgen belaagd door studenten die komen vragen of ik hun tentamen al nagekeken heb. Ja, ik ben te laat volgens de norm, maar ja, ben dan ook de hele week ziek geweest. Iedereen die me gaat vragen of ik het al nagekeken heb ga ik vragen of zij het al nagekeken hebben. Of dat ik m’n neus erin gesnoten heb…. Of of zij ook altijd zo druk voor school aan het werk zijn als ze ziek zijn…

Ja, ik heb wel weer zin om te gaan werken…., lekker studenten pesten. Heerlijk! Ik zie jullie morgen (althans, dat is de bedoeling!)

Ruud’s demo’s – Airplay en Apple TV

Zo, uw favoriete blogger heeft al vaak proberen uit te leggen waarom ie Apple spulletjes helemaal geweldig vind, maar dat komt vaak niet helemaal over. Ik dacht, kom, laat ik het eens laten zien. Kijk en huiver van het stukje pure Apple gebruiksgemak dat je ziet!