Boy A, een film met een verhaal

Soms dan zie je van die films, die moeten even bezinken. Daar moet je even rustig over nadenken en het op je in laten werken. Vorige week zag ik zo’n film, “Boy A”, vrij onbekend, maar wat een meesterwerk. Het op me in laten werken heeft precies een week geduurd en ik dacht dat het nu wel tijd was er eens het een en ander over op te schrijven. De uiteindelijke afloop zal ik niet noemen, zodat je ‘m nog eens echt kunt gaan kijken en je kunt laten meeslepen in het verhaal.

De film begint met de vrijlating van Eric Wilson, een jong volwassene die 10 jaar eerder (als kind dus) is opgesloten omdat hij betrokken is geweest bij de moord op een jong meisje. Een andere jongen was hier ook voor opgesloten, maar hij heeft de tien jaar niet uitgezeten. Hij maakte een einde aan zijn leven in de gevangenis.

Eric krijgt direct bij z’n vrijlating een maatschappelijk werker toegewezen die veel met hem optrekt. Samen met hem moet hij weer leren functioneren in de maatschappij en dat is verrekte lastig als je tien jaar opvoeding gemist hebt. Een heel belangrijk issue hierbij is dat hij niemand mag vertellen wie hij werkelijk is, puur ter bescherming van hem zelf, omdat er mensen zijn die hem liever dood dan levend terug zouden willen zien. Gedurende de film zie je af en toe flashbacks naar de kindertijd van Eric.

Het werken aan zijn nieuwe toekomst is niet gemakkelijk voor Eric. Hij is verlegen, weet soms niet helemaal hoe hij zich moet gedragen, maar gedurende de film leren we hem wel kennen als een jongen die weer wat van zijn leven wil maken.

De maatschappelijk werker zien we ook vaak. Een sympathieke man die leeft voor zijn werk. Zoveel zelfs dat hij daardoor gescheiden is en weinig aandacht aan zijn eigen zoon besteed. Zijn cliënten vind ie belangrijker.

De herintrede van Eric in het gewone leven loopt goed en toevalligerwijs is hij op een zeker moment samen met een collega getuige van een auto ongeluk. Ze rennen naar de plek van het ongeval en treffen een moeder met een kind aan. Het kind leeft nog, de moeder niet meer. Ze blijven bij het kind en zoeken hulp. De dag erna worden ze onthaald als helden, zij waren toevallig op het goede moment op de goede plek en hebben zo een kind gered. Het lijkt allemaal niet op te kunnen…

Totdat Eric op een ochtend ineens opgebeld wordt met de mededeling dat hij niet meer op het werk hoeft te verschijnen. Vlak daarna wordt er ook volop aan de deur gebeld. Wat zou er aan de hand zijn?

En daar stopt mijn verslag van de film. Puur om jullie nieuwsgierig te maken. De film is zo enorm goed gemaakt en laat onder andere zien dat wij (de maatschappij) vaak te snel zijn met oordelen en wat de gevolgen daarvan kunnen zijn. Een geweldig indrukwekkend verhaal waar ik aan het einde van de avond stil van werd. Een mooi, maar ook verdrietig verhaal dat je voorlopig wel bij zal blijven.

En oh ja, ik ben eruit: Ik hou van dit soort films! De ongevoelige actiefilms heb ik wel een beetje gezien. Doe mij maar een goed verhaal. Dat is ook de reden dat ik films bij voorkeur alleen kijk, om zo goed de aandacht erbij te kunnen houden. En dan zie je pas de schoonheid van dit soort filmhuis films. Echt fantastisch!