Trekzakroemeen

Bij het lezen van de titel dachten jullie waarschijnlijk: “Waar gaat dit heen?”, dat dacht ik ook toen ik deze blogpost bedacht…. Allereerst maar even duidelijk maken dat ik niets heb tegen trekzakken en al helemaal niet tegen Roemenen. Maar de combinatie, dat doet het ‘m…

Sinds ik in mijn nieuwe huis woon word ik nagenoeg elke zaterdag verblijd met een concertje van wat ik maar even de trekzakroemenen noem. Een groepje van meestal een stuk of drie roemenen met een trekzak, trommelachtig ding en een paar krukjes (altijd net 1 te weinig…). Ik weet niet eens of het Roemenen zijn eigenlijk, maar dat neem ik voor het gemak maar even aan. Die zitten dan met z’n drieën gezellig hier onder het raam hun dagelijkse muziekje te maken. Nou ja, muziek. Het is een beetje vaak hetzelfde gejengel, het lijkt erop dat hun repertoire niet verder gaat dan een paar standaard zigeunerliedjes. Ze komen bij bosjes hier in Enschede op diverse plaatsen in de stad zitten om hun gejengel ten gehore te brengen en om te proberen een zakcentje bij te verdienen.

Of dat lukt is een tweede. Ik heb in al die keren dat ik door de stad loop (en dat is wekelijks, zodra ik de voordeur uitloop eigenlijk al) nog nooit iemand gezien die ze iets gegeven heeft. Zou het dan liefdadigheid zijn? Of om ons te plezieren? Het zal toch niet? Bovendien zitten ze er ook door weer en wind. Regen, sneeuw, storm, alles trotseren ze om er weer te kunnen zitten. Ik begrijp er niets van, maar hoor ze ondertussen al wel weer de hele dag. Gelukkig isoleert m’n huis goed en heb ik er winterdag weinig last van en ach, je moet als je in de stad gaat wonen de trekzakroemenen er maar op de koop bij nemen.

Nee, dan is er nog een andere groep, niet te verwarren met de trekzakroemenen: De hangroemenen. Hier bij de Albert Heijn in het centrum van Enschede staat dagelijks steevast hetzelfde vrouwtje. Het heeft bij mij weken geduurd voor ik door had wat ze er nou eigenlijk deed, want meestal zat ze op een krukje of stond gewoon te kijken. Heel af en toe kwam er dan wat gemompel uit waaruit ik nog steeds niet kon opmaken wat ze nou eigenlijk van me wilde. Ik loop er altijd steevast voorbij met een lading winkeltassen in de hand en gun mezelf ook nooit de tijd om eens te achterhalen wat er eigenlijk loos is, tot ik laatst toch maar eens keek wat ze nou in d’r handen had: De daklozenkrant! Ah kijk, ze probeert me een daklozenkrant te verkopen! Ik ben echt niet te beroerd om een krant te kopen, maar dan graag wel een die niet is veranderd in een soort papiermarchee (door de regen) en het liefst heb ik ook nog dat er iets boeiends in staat. Ik vermoed dat dat bij de daklozenkrant niet het geval is. Dus een typische geval van jammer, maar helaas.

Overigens ben ik ook echt niet te beroerd om wat te geven aan goede doelen. Doe ik zo af en toe nog wel eens, maar dan wel op momenten dat het mij uitkomt en ik enige zekerheid heb dat het goed terecht komt. Dat heb ik bij de trekzakroemenen en hangroemenen helaas niet…