Trekzakroemeen

Bij het lezen van de titel dachten jullie waarschijnlijk: “Waar gaat dit heen?”, dat dacht ik ook toen ik deze blogpost bedacht…. Allereerst maar even duidelijk maken dat ik niets heb tegen trekzakken en al helemaal niet tegen Roemenen. Maar de combinatie, dat doet het ‘m…

Sinds ik in mijn nieuwe huis woon word ik nagenoeg elke zaterdag verblijd met een concertje van wat ik maar even de trekzakroemenen noem. Een groepje van meestal een stuk of drie roemenen met een trekzak, trommelachtig ding en een paar krukjes (altijd net 1 te weinig…). Ik weet niet eens of het Roemenen zijn eigenlijk, maar dat neem ik voor het gemak maar even aan. Die zitten dan met z’n drieën gezellig hier onder het raam hun dagelijkse muziekje te maken. Nou ja, muziek. Het is een beetje vaak hetzelfde gejengel, het lijkt erop dat hun repertoire niet verder gaat dan een paar standaard zigeunerliedjes. Ze komen bij bosjes hier in Enschede op diverse plaatsen in de stad zitten om hun gejengel ten gehore te brengen en om te proberen een zakcentje bij te verdienen.

Of dat lukt is een tweede. Ik heb in al die keren dat ik door de stad loop (en dat is wekelijks, zodra ik de voordeur uitloop eigenlijk al) nog nooit iemand gezien die ze iets gegeven heeft. Zou het dan liefdadigheid zijn? Of om ons te plezieren? Het zal toch niet? Bovendien zitten ze er ook door weer en wind. Regen, sneeuw, storm, alles trotseren ze om er weer te kunnen zitten. Ik begrijp er niets van, maar hoor ze ondertussen al wel weer de hele dag. Gelukkig isoleert m’n huis goed en heb ik er winterdag weinig last van en ach, je moet als je in de stad gaat wonen de trekzakroemenen er maar op de koop bij nemen.

Nee, dan is er nog een andere groep, niet te verwarren met de trekzakroemenen: De hangroemenen. Hier bij de Albert Heijn in het centrum van Enschede staat dagelijks steevast hetzelfde vrouwtje. Het heeft bij mij weken geduurd voor ik door had wat ze er nou eigenlijk deed, want meestal zat ze op een krukje of stond gewoon te kijken. Heel af en toe kwam er dan wat gemompel uit waaruit ik nog steeds niet kon opmaken wat ze nou eigenlijk van me wilde. Ik loop er altijd steevast voorbij met een lading winkeltassen in de hand en gun mezelf ook nooit de tijd om eens te achterhalen wat er eigenlijk loos is, tot ik laatst toch maar eens keek wat ze nou in d’r handen had: De daklozenkrant! Ah kijk, ze probeert me een daklozenkrant te verkopen! Ik ben echt niet te beroerd om een krant te kopen, maar dan graag wel een die niet is veranderd in een soort papiermarchee (door de regen) en het liefst heb ik ook nog dat er iets boeiends in staat. Ik vermoed dat dat bij de daklozenkrant niet het geval is. Dus een typische geval van jammer, maar helaas.

Overigens ben ik ook echt niet te beroerd om wat te geven aan goede doelen. Doe ik zo af en toe nog wel eens, maar dan wel op momenten dat het mij uitkomt en ik enige zekerheid heb dat het goed terecht komt. Dat heb ik bij de trekzakroemenen en hangroemenen helaas niet…

Youp versus de helpdesk

Sinds jaar en dag volg ik Youp van ‘t Hek op Twitter. Vorig jaar lachde ik me al regelmatig een ongeluk om zijn tweets, maar ineens kwam daar het bericht dat ie ermee ging stoppen. 500 tweets had ie verstuurd en het was mooi geweest. Maar, Youp is terug op het sociale netwerk en hoe! Eerst vooral over politiek, maar sinds een week heeft ie een nieuw levensdoel: Helpdeskje pesten…, nou ja, pesten…. Het verhaal is ongeveer als volgt:

Youp’s zoon had de nodige trammelant met T-mobile. Zijn telefoon was kapot gegaan en na veel bellen (ironisch he, met een kapotte telefoon?) kreeg hij een vervangend toestel, een tijdje later werd het toestel gestolen, maar speciaal daarvoor had zoonlief een mooie verzekering afgesloten dus het zou geen probleem moeten zijn. Toen hij echter belde kwam ie na vele wachtrijen eindelijk bij een T-Mobile medewerker terecht die vertelde dat het allemaal niet kon (“Computer says no….”), omdat het toestel dat geregistreerd stond niet klopte (dat was die kapotte nog). Nou ja, kortom: Gedoe. En dan ook nog van het kaliber gedoe waar eigenlijk ieder mens in zijn leven wel eens tegenaan loopt.

En tja, Youp zou Youp niet zijn als ie hier niet wat mee deed. Hij twitterde wat berichtjes rond over de slechte service van T-mobile en nog geen halfuur later hingen ze bij ‘m aan de lijn. En tja, T-Mobile, als je iets niet moet doen bij Youp is dat het wel. Youp wil geen voorkeursbehandeling. De Van ‘t Hekjes zijn gewoon net zulke plebs als wij allemaal en ze wensen absoluut geen voorkeursbehandeling! Nou en dan begint het gevalletje “verkeerde keelgat”. Youp opent een soort oorlog tegen alle helpdesken waar normale mensen meer last dan profijt van hebben. En dat zijn er nogal wat. De beerput is open…

Ondertussen wordt ie overspoeld door reacties van mensen die ook ervaringen hebben met “helpdesken” waar de hulp ver te zoeken is. Hij roept op om allerlei ervaringen naar hem toe te sturen en opent waarschijnlijk binnenkort een website met daarop alle bagger bij elkaar. Heerlijk genieten wordt dat! Zijn missie is overigens niet om menig bedrijf kapot te maken (Iemand nog een Buckler?), maar wel om mensen wakker te schudden. Dit is niet hoe klantenservice hoort te zijn en daar heeft ie onherroepelijk een punt. Go, Youpie, go!

Het is ergens natuurlijk ook compleet krankzinnig dat ik me tegenwoordig bijna vereerd moet voelen als ik een medewerker van een bedrijf aan de telefoon krijg. Menig bedrijf werkt voornamelijk met zoveel mogelijk antwoordapparaten of bandjes om de klant maar ver weg te houden, want stel je voor dat je ‘m een keer spreekt. Dat kan natuurlijk niet! Zo heb ik zelf wat ervaringen met het servicenummer (Jippie, nog zo’n woord!) van Essent en de altijd vriendelijk helpdesk van Online die doodleuk verteld dat verhuizen vijftig euro kost. Omdat ik rond het verhuizen destijds toch al genoeg werk had ben ik er maar mee akkoord gegaan, maar het is natuurlijk van de zotten. Het kon overigens wel goedkoper, dan moest ik even een contract voor 2 jaar met ze afsluiten. De eikels! Dat heb ik niet gedaan, maar dus wel vijftig euro betaald. Grmblz! Er moet nog wel even gezegd worden dat het overigens niet aan de gemiddelde helpdeskmedewerker ligt, die zijn vaak nog wel aardig. Het probleem zit ‘m over het algemeen hoger in de organisatie, daar zitten vooral de mensen die het begrip klantenservice een hele andere betekenis geven. De helpdeskmedewerkers wordt verteld dat ze zo snel mogelijk een klant dienen af te wimpelen. Met een beetje pech hangt er in het callcenter een grote lichtkrant waarop staat hoeveel klanten ze per uur afpoeieren. Leuk, leuk!

En uiteindelijk brengt dit hele verhaal me weer bij Social Media. Bedrijven zijn het nog niet helemaal gewend, maar een beroerde klantenservice spreekt zich snel rond op het internet. Zeker als een paar BN-ers zich ermee gaan bemoeien. T-mobile is nu inmiddels op Twitter verworden tot een mikpunt. Ook Nico Dijkshoorn (goed voor ruim 50.000 volgers) roept dat T-mobile bagger is. Er zullen wat mensen niet zo lekker zitten daar. Maar ja, wen er vast aan, slechte klantenservice is niet van deze tijd en zal zich rond spreken, dat is nu eenmaal de kracht van sociale media en dat vind ik helemaal niet erg. Youpie!

Foto's kermis

Eigenlijk hou ik helemaal niet van kermissen. Het enige wat er echter wel leuk aan is is het maken van foto’s en het mensen kijken. Ik heb in heel m’n leven alles bij elkaar nog niet meer dan een tientje uitgegeven op een kermis (meestal aan de zuurstokken of gebakkraam). Maar goed, gisteren me dus weer eens in het bruisende kermisleven gestort om foto’s te maken en mensen te kijken. Het was leuk! (en koud) en heeft me iig een leuk setje foto’s opgeleverd!

Een avondje jeugdsentiment

Zit je dan op een zaterdagavond een beetje voor je uit te kijken. De TV is ook niets bijzonders op en eigenlijk heb je nergens zin aan. Wat doe je dan? Je browsed op je iPadje eens wat rond door de iTunes music store en stuit op de CD “90s Top 100″. Je bekijkt de tracklist eens en heel aantal nummers komen je bekend voor. Je luistert wat previews en bent ineens verkocht. Top CD! De nummers waarvan je de titels niet kende komen je toch ineens bekend voor en zo heb je de avond van je leven . Een aantal nummers roepen een speciale herinnering op:

Als La Tribu De Dana van Manau voorbij komt zit ik in gedachten ineens in een bus. Een bus die vol zit met opgewonden HAVO 4 scholieren die op weg zijn naar Engeland. De muziek in de bus mochten we zelf kiezen en zo kwam er toentertijd blijkbaar een CDtje te voorschijn zoals degene die ik deze avond heb (een soort top 40 achtig ding ofzo). Toen La Tribu de Dana inzette begon iedereen spontaan mee te swingen. Handjes de lucht in en vooral bij het refrein (“oooh lalalaalalaalaldielalaaaaa”, niemand weet wat ze daar zingen ) ging het helemaal los. Die bus was dezelfde bus waarmee we later bij het incheck punt van de kanaaltunnel kwamen en vlak daarvoor had 1 van de docenten Sinterklaasliedjes opgezocht. Leek ‘m wel leuk om met een bus vol pubers en kinderliedjes bij de grensovergang te komen. Lachen!

Bij Scatman van Scatman John kom ik ineens bij mijn ouders thuis op de bank terecht in een huis waar ze al jaren niet meer wonen. Vroeger woonden we op de Staverdenhoek in Enschede en daar zat ik dan regelmatig op zondag samen met m’n vader en broer op de bank de Top 40 op TMF te kijken. Meestal deden we dat alleen op de avonden dat mijn moeder moest werken, want als die er was kwam het er meestal niet van. Met het bord op schoot zaten we dan van, naar ik meen, 16 tot 18 uur te kijken naar Jeroen Post die allerlei plaatjes aankondigde. Jeugdsentiment! Bij vele andere nummers komt een soortgelijke herinnering los

Maar als dan ineens tettert Mockin’ Bird Hill van Roots Syndicate uit mijn speakers. Ineens denk ik aan diezelfde TV, maar dan een reclame voor (volgens mij) Sisi waarin een mannetje in een driewielig autootje rondscheurende die heel vrolijk “Tralalalaaa Twidelididiiiii” zong. Hilarisch! Elke keer weer een feest als die reclame voorbij kwam op televisie (en dat kwam ie vaak!).

En als dan ineens I Wanna be Hippy van Technohead door mijn speakers schalt, stuiter ik de woonkamer door. Ik kom in hogere sferen en beland op de slaapkamer van mijn neef. Daar kwamen we niet zo vaak, maar als we kwamen dan draaide ie altijd zulk soort muziek daar op zijn slaapkamertje. En dan ook nog op een volume waar mijn ouders boos van zouden worden, maar zijn ouders niet. Traditionele takkeherrie. Ook wel eens leuk!

Bij Cotton Eye Joe van Rednex vind ik mezelf terug op een groot mooi grasveld ergens op het Rutbeek., samen met een paar honderd andere elf a twaalfjarigen. Hier hadden we toen ik in de hoogste klassen van de basisschool zat elk jaar sportdag. Op die dag gebeurde er altijd vanalles, behalve sporten. De legendarisch junglebaan met touwen, matten, trampolines enzo, gelegen in een mooi bos, staat nog steeds goed in mijn geheugen gegrift. Cotton Eye Joe kwam daar een keer voorbij bij de warming up. Een soort ochtendgymnastiekdansje waar we dan met z’n allen uit onze plaat gingen. Lekker gek en onbezonnen springen. Heerlijk! En we voelden ons natuurlijk gelijk de helden van de school, als achtste groepers.

En dan als laatste komt ineens de Liefde voor muziek van Raymond van het Groenewoud voorbij. Vond ik als klein Ruudje altijd een gek liedje, maar wel grappig. Werd door christelijk Nederland ook niet echt gewaardeerd geloof ik. En veel klasgenootjes van mij gingen nog al eens naar de kerk en de echte die-hards konden er dan ook niet om lachen, omdat het neergezet werd als kerkliedje. Terwijl je natuurlijk nog veel foutere liedjes had in die tijd (Denk eens aan Robert Long enzo….). Nooit begrepen hoe dat zo bekend kon zijn, maar toch hoorde je dat toen regelmatig. Althans, in mijn beleving. Nu ik het weer hoor kan ik er eigenlijk nog wel om lachen. Grappige tekst.

En zo zit je dus ineens enkele uren in de jaren 90. Van de ene herinnering naar de andere. Gaan we vaker doen!