Verpakkingsterreur

Ken je dat? Zo’n zondag dag je denkt van: Tjongejonge wat een zondag? Zo’n dag had ik vandaag. De pure verveling sloeg toe en dan ga ik altijd gekke dingen doen. Zo trok ik rond 13 uur de koelkast open en toen begon de ellende! Verpakkingsterreur! En wat is dat dan? Nou, ik zal het uitleggen:

Het eerste ding wat ik uit mijn koelkast haalde waren kantklare appel pannenkoeken van de Appie Happie. Niet de lekkerste pannenkoeken die je ooit gehad hebt, maar wel lekker makkelijk. Ik frommelde ze in de magnetron en terwijl ik kijk hoelang ze gemagnetront moeten worden valt mijn oog op de rest van de verpakking:

Het betreft hier volgens de verpakking 4 (lees vier) appel pannenkoeken en niet zomaar pannenkoeken, nee, ambachtelijke pannenkoeken met een frisse smaak. Nu dacht ik altijd dat ambachtelijk betekende dat er veel moeite ingestopt was. Dat je kon voelen, proeven en ruiken dat er iemand met alle liefde en moeite aan gewerkt had. Ook Wikipedia schrijft zoiets, dus zo gek was mijn gedachte niet. Nou, ik vermoed dat er aan deze pannenkoek weinig liefde en moeite te pas is gekomen. Als dat wel het geval is hoop ik dat de betreffende pannenkoekbakker een andere roeping gevonden heeft… Of zich op z’n minst enorm zit te schamen in een hoekje van de pannenkoekfabriek.

Nou, oke…, ik ben te lui om zelf pannenkoeken te bakken, betaal een paar centen en krijg daarvoor iets wat lijkt op een pannenkoek. Vooruit, kan ik mee leven…. Dan bekijk je de achterkant van de verpakking en daar valt uiteraard mijn oog op het lijstje ingrediënten. Ook mooi!

Er zitten verdorie appelstukjes in de appel pannenkoek! Er gaat een wereld voor me open! Erachter staat dan wel heel subtiel dat het maarliefst 25% is. Nou, je kunt mij veel wijsmaken, maar niet dat de pannenkoek voor 25% uit appelstukjes bestond. Of bedoelen ze dat er 25% van een stukje appel terug te vinden zou moeten zijn? Zelfs dat was even zoeken, maar het zou kunnen kloppen.

En dan als laatste viel mijn oog op de “AH Kwaliteitsgarantie” die op elk product van Albert Heijn staat. Als ik niet tevreden ben mag ik met het product terug naar de winkel en krijg ik m’n geld terug. Maar ja, ik weet pas of ik tevreden ben als ik de appelpannenkoek heb gegeten en hem fatsoenlijk binnen weet te houden, toch?
Nou vooruit, als ik een halve op heb weet ik ook wel of ik de andere drie en een half ook wil hebben. Zouden ze bij de AH gek staan te kijken als ik m’n geld terug kom eisen met een open pakje AH appelpannenkoeken met daarin een afgekloven pannenkoek?

Nou en dan ben je toe aan het toetje. Het toetje was dit keer uitzonderlijk feestelijk, want ik had Yoghurt met daarin verse aardbeien. Nou ja, vers… Ik had een bakje aardbeien gekocht en ik was van plan er een aantal in de yoghurt te drapperen. Maar ja, dan komt de grote vraag he: Wat moet je nou met zo’n aardbei? Ja, dat lijkt een simpele vraag, maar het AH aardbeien-team heeft blijkbaar gemeend dat dit voor de gemiddelde klant toch lastig is, dus tja, wat doe je dan he?

Dus nu weten jullie allemaal hoe je een aardbei bereid. Het is even werk, maar dan heb je ook wat. Eet smakelijk! En onthoud: Terugbrengen mag altijd, schroom dus niet om met je halflege bakje aardbeien naar de klantenservice te gaan…

De briljante ideeën van RTL 4

De afgelopen weken als ik weer eens gezellig televisie zat te kijken kreeg ik te pas en te onpas vanallas te horen over een geweldig nieuw programma dat zou komen. Iets totaal nieuws, het zou geweldig worden en vandaag om 20:30 zou het beginnen. Het heet “The Voice of Holland” en zal de wereld doen veranderen. Yeah right! Een mooi moment om niet achter de tv te zitten, maar deze column te schrijven.

Want tja, ik denk dat mijn verwachtingen te hoog liggen. Ik bedoel: Na absolute pareltjes als Oh Oh Cherso en My Name Is…. kan het natuurlijk ook alleen maar tegenvallen. Beter kan niet! De aankondigingen schreeuwden het uit en ik heb een halfuurtje geleden maar eens de moeite genomen om te kijken waar de drukte nou allemaal over ging.

En jawel hoor! Ik ben eruit. Het is (tromgeroffel….) een talentenjacht! Ja, daar hadden we d’r al zo weinig van de laatste tijd, dus dat werd inderdaad weer hoogste tijd! Zeker op RTL 4, want het is toch minimaal een week geleden dat Holland’s Got Talent was afgelopen en dus werd het hoog tijd voor iets nieuws. Nou, dat is gelukt! Ongelovelijk!

Ik vraag me dan wel af hoe zoiets tot stand komt: Zit er dan ineens iemand op een RTL4 redactievergadering met een eureka moment? Die dan ineens roept: “Ik heb het! Ik weet wat RTL4 nodig heeft: Een talentenjacht!” of zou er daadwerkelijk een heel werkgroepje, creatief team of hoe dat ook heet in die kringen geformeerd worden? Dat ze dan met z’n allen meerdere dagen in een net te duur afgehuurd hotel/restaurant op de heide gaan zitten om eens goed na te denken waar het toch heen moet met RTL 4. En dat dan na 5 dagen afzien het nieuwe idee gepresenteerd wordt: Een talentenjacht! Vervolgens zit dan de rest als een kudde klapvee te klappen en juichen van puur plezier. En dan, aan het einde van de zware heidagen komt vervolgens de grote baas nog even langs die iedereen feliciteert met het fantastische behaalde succes en ze meedeelt dat ze RTL 4 weer op de kaart hebben gezet enzo. Mijn god zeg, wat een armoe!

De grootste grap is natuurlijk dat heel kansloos Nederland vanavond weer voor de buis zit voor “The Voice Of Holland”. We hebben met z’n allen toch niets beters te doen dan kijken naar een stel halve zolen die denken dat ze kunnen zingen. Ik vrees dat als je het eens na gaat tellen je erachter komt dat stiekem zo’n beetje half Nederland al meegedaan heeft aan de een of de andere talentenjacht. Is wel leuk, dan kan over een paar jaar iedereen opnieuw. Maakt toch niet uit, dat zijn we dan toch alweer met z’n allen vergeten en we smullen er dus gewoon opnieuw van. Genieten!

Tja, de TV verloedert. Kun je beter nuttige dingen gaan doen… Maar ja, dat heb ik net gedaan. Ik ga nu TV kijken, RTL 4 denk ik….

Resistance is futile

En, wie dacht er gelijk aan Star Trek bij de bovenstaande titel? Ja? Ik ook normaal gesproken, alleen dit weekend even niet, want dit weekend is het Gogbot festival. De zin resistance is futile is onderdeel van de slogan van dit jaar: “The Singularity Is Near, Resistance Is Futile”. Ikzelf vind Gogbot altijd erg gaaf. Hele bijzondere kunstobjecten, ietwat vage muziek en een heel bijzonder sfeertje. Erg mooi. Gisteravond bij de opening geweest (het was enorm druk!) en deze foto’s gemaakt:

En uiteraard ook nog twee filmpjes:

Enjoy!

Bankhangontspanavond

Ah heerlijk is dat soms, ouderwetse burgerlijkheid… Zit je dan in je joggingbroekje met een kopje koffie en koekje onderuit gezakt op de bank. Om de boel compleet te maken trek je nog ergens een poef vandaan waar je met je voetjes omhoog op kunt ploffen. Genieten! Mij krijg je niet meer weg op zo’n avond. En wat doet uw favoriete blogger dan op zo’n avond?

Tja, beetje zitten, rondkijken en als je dan drie keer een beetje de hele woonkamer rond hebt gekeken heb je het ook wel een beetje gezien. De kat zit naar goed voorbeeld van het baasje ook ergens helemaal onderuit gezakt in zijn hangmatje. Hij kijkt wat geirriteerd bij elke beweging die ik maak. Zo van “blijf nou stil zitten man! Ik heb een dag hard gewerkt en probeer een beetje te slapen hier!” en zelf denk ik dat dan inderdaad ook. Maar ja, verveling he en nog geen bedtijd. En dus dan zet je de TV maar aan en dat is gelijk de grootste fout die je maakt…

De kijkbuis begint al gelijk te spuien over politiek Den Haag die weer eens over elkaar heen rollen. Nieuws heet dat dan. Spontaan ben ik weer wakker en bedenk me dat het volgens mij groter nieuws is als ze er eens uit zijn, maar dat gaat voorlopig niet gebeuren. Als je dat dan gezien hebt zap je maar eens wat rond en hoe dichter je in de buurt van de campingzenders komt hoe hoger het niveau. Topprogramma’s als Oh Oh Cherso over een stel Haagse harries die op vakantie gaan naar Chersonissos. En nee, ze gaan niet om van de prachtige omgeving te genieten… Toch kan ik op zijn tijd enorm genieten van dit soort kanslozen TV. Hoef je geen moment over na te denken en het geeft je een enorm Goh-wat-heb-ik-het-toch-goed-gevoel. Heerlijk!

Nou en dan net als je denkt dat Joran van de Sloot wel uitgerangeerd is wordt die weer van stal gehaald. Van schrik valt het kopje koffie van m’n schoot en zap ik direct verder… Niets van gezien dus. Overwinning van de avond!

En als de tijd dan vordert en ik inmiddels overstap op het bier begint zo ineens Knevel en dinges, of tegenwoordig weer gewoon Pauw en Witteman. Knevel en dinges zijn me altijd iets te christelijk verantwoord bezig en op de een of andere manier pakt me dat voor geen ene meter. Pauw en Witteman zijn stukken beter, Pauw is het irritante kijk-mij-eens-hip-zijn-mannetje en Witteman is de wijze oude man. Een mooie om de avond mee af te sluiten.

In tussentijd ben ik een paar keer in de benen geweest om iets drinkbaars of eetbaars te zoeken in mijn riante koelkast (nog net geen walk-in-fridge) en heb ik regelmatig de iPad ter hand genomen om mijn ongezouten commentaar over de TV uitzendingen te Twitteren. Wat andere kanslozen die ook niets beters te doen hebben dan weer lezen en erop reageren. Leuk!

En hoe ziet jou enige echte bankhangontspanavond eruit?

Een hoger plan…

Soms heb je het ineens! Dan wil je je weblog naar een hoger plan trekken. Professioneler, leuker, meer bezoekers, etc… Maar ja, de vraag is of de wereld daarop zit te wachten. En wat moet je dan doen he? Hieronder de overwegingen:

Als ik straks mijn iPhone 4 heb zie ik mij wel vaker on-the-fly bloggen, bijvoorbeeld via Tumblr. Als ik iets geks tegenkom dit even vastleggen op foto en delen met jullie. Of misschien zelfs ook filmpjes. Daarvoor zal er dus een soort Thumblr sectie ingericht moeten worden op m’n blog. Dat is een overweging waard…

Een andere optie is: Professioneler. Alleen kwalitatief goede blogs en niet meer allerlei kleine onzinnigheden tussendoor die mij bezig houden. Te denken valt dan aan posts die nu in de category columns belanden. Feit is wel dat er dan meer van dit soort stukken zullen moeten komen.

Een andere overweging die ik maak is of ik de “vanruud.nl” en “ruudgreven.nl” namen moet blijven hanteren. Voor een persoonlijk blog lijkt dit zeker handig, maar als het meer column/opinie-achtig wordt is het de vraag of deze namen handig zijn of dat er een volledig nieuw iets opgetuigd moet worden onder een andere, algemenere naam.

En dan nog zo iets: Moet ik niet een specifieker onderwerp of doel hebben? Het is nu vaak zo dat er iets verschijnt dat mij toevallig op dat moment bezighoud. Moet het niet specifieker over een bepaald onderwerp of met een bepaald thema? Het mag allemaal wel iets pakkender denk ik… Lastig, lastig…

En zo blijf je aan ‘t bedenken wat je wilt. Meerdere blogs onderhouden lijkt een no-go (tijdgebrek), maar bijvoorbeeld ruudgreven.nl veranderen in een tumblr-achtig idee (of misschien zelfs een redirect daarheen) en een andere site optuigen met daarop de echte stukken is ook een idee. Wat denken jullie ervan?

De O-Factor

“Tja, waar gaat dit heen” hoor ik jullie allemaal denken. Ja, dat is een verrassing! Het heeft met onderwijs te maken… Geniet er maar van

In onderwijsland is het gebruikelijk dat je je conformeert aan allerlei regeltjes en standaarden. Begrijpelijk, want anders doet iedereen maar wat. Nu is het goed om te weten dat basisscholen en middelbare scholen verplicht via een vastgestelde methode werken, bij het HBO ligt dit iets anders. Waar middelbare scholen vaak helemaal vast zitten aan wat “de methode” voorschrijft hebben wij als HBO docenten wat meer vrijheid…

Nou ja, vrijheid. Binnen bepaalde regels natuurlijk. Er is voor informatica opleidingen een groep mensen die zich druk maakt over het informatica onderwijs. Dat is het zogenaamde HBO-i platform, altijd gezellig. Daar komt elke twee jaar een boekje uitrollen met daarin allerlei prachtig mooie competentiebouwstenen enzo. Klinkt allemaal helemaal mooi. Het enige wat wij even moeten doen is ons daaraan conformeren. Makkelijk toch?

Maar dan, dan komt de hele santenkraam. Toetsmatrijsen, competentie’s, POP’s, studieplannen, en weet ik wat allemaal nog meer. Kan ik me altijd uren mee vermaken met dat soort dingen. Dikke pret. Maar wat hebben we er nu effectief aan? Ik begrijp het idee, maar vraag of we bij veel dingen tegenwoordig niet enorm het doel voorbij schieten. Volgens mij is het doel van een HBO opleiding heel simpel: Studenten fatsoenlijke lessen geven op HBO waardig niveau, waar ze mee aan de slag kunnen bij bedrijven van tegenwoordig. Wat mij betreft mag het onderwijs zelfs ook nog een beetje leuk zijn. Ik bedoel, saaie lessen zijn ook saai. Een beetje leven in de brouwerij doet zowel studenten als docenten goed!

En weet je wat zo grappig is? Ik geef nu een minor op het gebied van Web-Presence. Helemaal mijn ding… We gaan daar volop met studenten aan de slag (technische en niet-technische) en beleven er ook als docenten een boel lol aan. Vandaag (de 2e dag van de minor) hebben we enorm leuke presentatietjes gezien van de studenten die ons vertelden waarom ze voor de minor hebben gekozen. Daarnaast hebben ze allemaal vandaag al een eerste HTML pagina gemaakt. Voor mensen die niet direct in die techniek zitten is dat een hele overwinning. Prachtig toch? Iedereen blij!
En oh ja, daarvoor hebben we niet uren aan colleges nodig gehad. Een enigszins inspirerend aftrappraatje (althans, dat was de intentie), een stuk achtergrondinformatie en een aantal goede links deden het ‘m. Dat klinkt goedkoop en dat is het ook… Maar ja, onderwijs moet tegenwoordig vaak een stuk goedkoper. Als het dan toch moet, dan graag op deze manier

En volgens mij is het in de basis ook gewoon zo simpel: Laat een docent lessen geven op een vakgebied waar zijn passie ligt. Dat straalt ie uit en studenten pikken dat op. Een soort O-factor (De O van Onderwijs). Bij Web-Presence durf ik wel te beweren dat ik daar de O-Factor heb. Ik geloof er heilig in en daarbij de studenten ook. Hoppa, die hebben we in de pocket!