Het leven is net een achtbaan

Zo, jullie favoriete blogger heeft maar weer eens tijd vrij gemaakt om al zijn trouwe lezers te plezieren met een nieuwe blogpost. Hou u vast! We gaan even de laatste weken van uw favoriete blogger doornemen, hou je vast en zorg dat je er onderweg niet uitkukelt.

Goed, laten we eens even terug gaan naar half mei. Uw favoriete blogger zat in zijn nederig stulpje aan de Oldenzaalsestraat heerlijk te chillen en eens te fantaseren over verleden, heden en toekomst. Op de achtergrond denderde het verkeer voorbij en in het portiekje stond ‘t kind van de buurvrouw een stuiterbal alle hoeken van het portiekje te laten zien. Op zich natuurlijk leuk allemaal en zeker geen reden om te vertrekken, maar toch…

Ik had in de tijd daarvoor al eens wat huisjes zitten bekijken en me ook ingeschreven bij een woningstichting met het idee dat er mogelijk ooit eens iets voorbij zou komen wat ik wel wat zou vinden. In die maanden daarvoor stond ik ook een keer met een collega op het dakterras van Saxion aan de van Galenstraat te genieten. We keken de horizon af naar allerlei appartementen complexen die boven Enschede uit staken. Hoe zou dat zijn om daar te wonen? Is dat niet hoog? Wat een geweldig uitzicht zul je dan hebben, zeg! Die Hermestoren bovenop de bijenkorf was toch wel de topper. Prachtig gebouw, midden in het centrum en een goddelijk uitzicht, zo hadden we bedacht. Moest je alleen wel wat hoger zitten, want als je onderin zou zitten keek je alleen maar tegen het casino aan.

Een weekje later browsde ik eens wat op internet de woningsites af. Ineens viel mij oog op een appartement in de bewuste Hermestoren en verdorie, hij was ook nog op de elfde verdieping! Ik die verhuurder gelijk opgebeld en na het invullen van mijn gegevens kwam er uit het systeem gerold dat ik niet in aanmerking kwam vanwege de inkomenseis die ze stelde. Teleurgesteld droop ik af en een paar uurtjes later ben ik maar eens in de mail gedoken en heb een mailtje gestuurd met daarin uitgelegd dat ik die inkomenseis wat bijzonder vond. Er werd gekeken naar je maandsalaris, vakantiegeld en dertiende maand e.d. hadden ze geen boodschap aan. Bovendien heb ik ze verteld dat ik de komende tijd als het goed is alleen maar meer ga verdienen (Periodieken, hoera!). Een dag later ging de telefoon en de mevrouw aan de andere kant vertelde me dat het dan toch wel zou kunnen. En zo was er ineens een bezichtiging gepland. Leuk!

Nou, op de grote dag stond ik daar voor de deur met m’n vader. De mevrouw die ons rondleidde had wat hoogtevrees en was duidelijk niet helemaal op d’r gemak. Ik vond het ook wel een beetje hoog, maar het viel me alleszins mee. Na een kwartiertje had ik zoiets van: Dit word ‘m: De nieuwe villa Ruud!

Er lag nog vloerbedekking op de slaapkamers en laminaat in de woonkamer en gang van de vorige bewoner. Als ik dat wilde hebben moest ik maar even contact opnemen met de vorige bewoner en dan kon het geregeld worden. Nou, niet dus. Ze dachten er nog een slaatje uit te slaan, maar ja, dat dacht ik dus niet. Begonnen te dreigen het behang van de muren af te trekken en allemaal dat soort geintjes. Nou, leuk! Ik heb ze uiteindelijk maar succes gewenst met de boel eruithalen en de boel de boel gelaten. 4 dagen voor ik de sleutel zou krijgen ontving ik nog een SMSje over iets met een botte bijl door het huis en betalen enzo. Heerlijk ja, nog chanteren ook! Haal de boel er maar uit. Zo gezegd zo gedaan….

De dag dat ik de sleutel kreeg bonkte ‘t hart me ergens bovenin de keel. Hoe zou het huis erbij staan? Zouden ze de hele boel veruineerd hebben? Zouden ze zo gek zijn? Nee, dat zal toch niet? En gelukkig, het viel inderdaad mee. Ze hadden wat kwaaiigheid even wat behang van de muur getrokken op een paar plekken, maar dat was met een rol van hetzelfde behang en een beetje plaksel zo weer gefixt.

Daarna kwam de rest dus. Verhuizen… Dan denk je: Dat is slepen met rotzooi van A naar B en daar blijft het wel bij. Fout! Het gezeur er omheen is meer werk dan het hele verhuizen. Een Essent die me een voorschot van 8.000 euro voorrekent en dat na geklaag van mij nog ophoogt naar 20.000 kwam voorbij. Ook moest er nog even een timmerman, loodgieter, schilder en whatever langskomen omdat er een aantal dingen gewoon niet goed waren(op kosten van de verhuurder). Maar ja, toen woonde ik er al en dat gaf dus wel even wat gedoe. Nou, dan krijg je nog een Online internetverbinding die niet online te krijgen is. “Nee meneer, er moet een mannetje naar de centrale…. Hebben ze u beloofd dat die vandaag zou gaan? Nee hoor, gaat pas over een week. Succes ermee he!”. Nou, met dat soort dingen ben je dan lekker weken bezig. Genieten!

En dan ondertussen is er nog een fusie aangekondigd op het werk met een andere afdeling, is er nog een potje voetbal gaande en zijn er nog de nodige andere verplichtingen. Kortom: Hier, daar, zus, zo, links, rechts, omhoog, omlaag, ik weet het allemaal ook niet. Ik werd geleefd… Pas vanaf nu kom ik in een wat rustiger vaarwater. Nog een week of twee werken, dan vakantie. Een ding weet ik zeker: Ik ga genieten! Heerlijk met m’n cocktailtje op ‘t balkon! Master!