A night at the Opera
Een aantal dagen geleden werd ik gebeld door de bovenbuurvrouw met de mededeling dat ze kaartjes had voor de opera Wake die gaat over de vuurwerkramp. Grappig genoeg had ik een paar dagen daarvoor er nog iets over gelezen en dacht ik: Zou dat wat zijn? En direct daarna dacht ik “Je bent toch wel goed wijs Ruud, een opera….”. Maar ja, toen kwamen de gratis kaartjes en dus toch maar gevraagd 2 kaartjes voor mij te nemen. Kon ik mooi samen met een vriend er naar toe…
Vanochtend al eens een beetje gefantaseerd hoe zo’n opera dan toch eruit zou zien. Zouden het hele ingewikkelde teksten worden? Onverstaanbare zanger doordat ze allemaal door elkaar zingen? Een orkest met een hele hoop herrie? Geen idee eigenlijk. Een kleine 2 uur voor vertrek belde de betreffende vriend nog met de vraag wat de dresscode zou zijn. Dresscode? Daar had ik nog geen moment over nagedacht… Ik heb principeel iets tegen pakken, nou ja, tenzij het echt niet anders kan (bruiloften enzo) en riep dus al gelijk dat ik niet van plan was strak in ‘t pak te gaan. Na een beetje zoeken kwam er nog een net zwart overhemdje uit de kast en schoenen die ik voor het laatst had aangehad tijdens de bruiloft van m’n broer (2 jaar geleden).
Nou en toen was het moment daar… Rond 14:30 liepen we richting de stadsschouwburg (of het muziekkwartier, hoe je het noemen wilt) om daar eerst even een kopje te koffie te nuttigen en daarna de zaal in te gaan. Het was wel opvallend dat er bijna geen mens strak in het pak liep en dat er zelfs heel wat mensen gewoon in hun boerenkloffie liepen. Niet bepaald een opera publiek had ik het idee. Waarschijnlijk ook zij gratis kaartjes gekregen…, al dan niet van een bovenbuurvrouw…
Tja en dan ga je zitten en begint het. Het eerste bedrijf (Zo schijnt dat te heten in opera land) was niet, zoals Herman Finkers ooit eens grapte, het cateringbedrijf, maar een scene waarin je de spelers wat vaag zag achter een doek. Op zich best knap gedaan, want ze werden steeds meer herkenbaar. Ze zongen een of ander latijns requim. Ik verstond er niets van, maar gelukkig werd het ondertiteld…., nou ja, er hing een ledkrant waarop de teksten kwamen te staan.
Tijdens het tweede bedrijf zag je een appartementcomplex met 9 appartementen geprojecteerd op een doek. Elke keer werden 1, 2 of 3 van deze appartementen eruit gelicht en zag je op het podium vanalles gebeuren wat er in de bewuste appartementen gebeurde. Dit was heel ingenieus gedaan, omdat je op de projectie op het doek later het verhaal gewoon verder zag gaan. Je kon dus continue zien wat zich in deze negen appartementen afspeelde. Dit varieerde van een mannetje achter een laptop die met allerlei dingen bezig was tot een strijkende vrouw en een tweetal voetbalsupporters die een voetbalwedstrijd zaten te kijken. Dit alles werd natuurlijk op een opera manier naar voren gebracht en er werd dus veel gezongen. Op een gegeven moment belde 2 mensen elkaar op en begon er een nogal zangerige dialoog via de telefoon. Zo bel ik zeg maar nooit, maar met een beetje artistiek inzicht was dit toch best mooi.
Tja, en toen kwam ie, onvermijdelijk. De ramp… Dit werd niet al te dramatisch in beeld gebracht maar na een heftige muziekscene hoorde je elk van de spelers een verhaal houden waar hij was ten tijde van de ramp en wat hij aan het doen was. Dit alles werd begeleid door elektronische muziek en het orkest kon dus even rustig op adem komen.
Nou en tot slot kwam er nog een eindscene waarin de levenden contact hadden met de doden. Dit was best een indrukwekkend gebeuren en ook de dialogen hierin waren best goed (en voor de verandering ook nog redelijk begrijpelijk).
Al met al een hele bijzondere ervaring. Ik zou zelf nooit een kaartje gekocht hebben voor een opera voorstelling, maar zeker dit onderwerp sprak me aan en het was een mooie manier om kennis te maken met opera. Wel opvallend vond ik dat het orkest een groot deel uitmaakt van de voorstelling (het draait om muziek en zang) maar dat je ze helemaal niet zag. Ze zaten diep weggestopt in de orkestbak. Ook de teksten vielen me mee. Er zaten best veel onbegrijpelijke opera-achtige teksten in (wat denk ik gebruikelijk is), maar ook wel een heleboel redelijke normale zinnen. Al met al liepen we allebei behoorlijk onder de indruk de stadsschouwburg uit op weg naar het terras van Fred en Douwe om daar onder het genot van een biertje nog even na te praten. Het was een mooi ervaring…