iPad

Zo, het moest er maar eens van komen, een blogpost vanaf en over de iPad. Is gelijk een goede mogelijkheid om de WordPress app en het toetsenbord te testen

Tja, heb hem dus nu een dag of 2 gebruikt en het is precies zoals ik dacht een fantastisch apparaat. Alle techneuten roepen nog steeds dat ‘t een grote iPhone is en dat ie technisch niet zo bijzonder is en ja, dat klopt… Maar ja, als je mij vraagt draait tegenwoordig alles om gemak en usability (iets waar we vaak veel te weinig aandacht voor hebben) en daar is ie juist heel vernieuwend!

Na het uitpakfeestje was het een kwestie van ‘t ding aan iTunes hangen en een leuk naampje voor ‘m verzinnen. Daarna kon de pret beginnen. Opvallend is wel dat alles al volledig op Nederland gericht is, terwijl ie hier niet te krijgen is. De gebruikersovereenkomst is nederlands, je kunt de UI nederlands krijgen en zelfs je nederlandse appstore account werkt als een zonnetje.

Direct na de eerste boot heb ik wat applicaties aangeschaft: Pages en Keynote waren de eerste betaalde apps die ik heb gehaald. Geweldig! Ik ga serieus overwegen daar documentjes in te maken. Daarna maar eens de gaming mogelijkheden bekeken met een flipperkast, strategy spel (WeRule) en het spelletje Labyrint, dat is gebaseerd op een heel oud analoog spelletje met een houten doolhof en een balletje.

Maar ook de standaard dingen als browsen, e-mailen en je agenda checken krijgen een volledige nieuwe feel door dit apparaat. De mailapplicatie is super! En zelfs Twitteren met twittelator is een groot feest!

Kortom: ik wist het al, maar de iPad is helemaal geweldig! Een topapparaat en absoluut uniek in zijn soort!

Bijgevoegd een aantal screenshots:

A night at the Opera

Een aantal dagen geleden werd ik gebeld door de bovenbuurvrouw met de mededeling dat ze kaartjes had voor de opera Wake die gaat over de vuurwerkramp. Grappig genoeg had ik een paar dagen daarvoor er nog iets over gelezen en dacht ik: Zou dat wat zijn? En direct daarna dacht ik “Je bent toch wel goed wijs Ruud, een opera….”. Maar ja, toen kwamen de gratis kaartjes en dus toch maar gevraagd 2 kaartjes voor mij te nemen. Kon ik mooi samen met een vriend er naar toe…

Vanochtend al eens een beetje gefantaseerd hoe zo’n opera dan toch eruit zou zien. Zouden het hele ingewikkelde teksten worden? Onverstaanbare zanger doordat ze allemaal door elkaar zingen? Een orkest met een hele hoop herrie? Geen idee eigenlijk. Een kleine 2 uur voor vertrek belde de betreffende vriend nog met de vraag wat de dresscode zou zijn. Dresscode? Daar had ik nog geen moment over nagedacht… Ik heb principeel iets tegen pakken, nou ja, tenzij het echt niet anders kan (bruiloften enzo) en riep dus al gelijk dat ik niet van plan was strak in ‘t pak te gaan. Na een beetje zoeken kwam er nog een net zwart overhemdje uit de kast en schoenen die ik voor het laatst had aangehad tijdens de bruiloft van m’n broer (2 jaar geleden).

Nou en toen was het moment daar… Rond 14:30 liepen we richting de stadsschouwburg (of het muziekkwartier, hoe je het noemen wilt) om daar eerst even een kopje te koffie te nuttigen en daarna de zaal in te gaan. Het was wel opvallend dat er bijna geen mens strak in het pak liep en dat er zelfs heel wat mensen gewoon in hun boerenkloffie liepen. Niet bepaald een opera publiek had ik het idee. Waarschijnlijk ook zij gratis kaartjes gekregen…, al dan niet van een bovenbuurvrouw…

Tja en dan ga je zitten en begint het. Het eerste bedrijf (Zo schijnt dat te heten in opera land) was niet, zoals Herman Finkers ooit eens grapte, het cateringbedrijf, maar een scene waarin je de spelers wat vaag zag achter een doek. Op zich best knap gedaan, want ze werden steeds meer herkenbaar. Ze zongen een of ander latijns requim. Ik verstond er niets van, maar gelukkig werd het ondertiteld…., nou ja, er hing een ledkrant waarop de teksten kwamen te staan.

Tijdens het tweede bedrijf zag je een appartementcomplex met 9 appartementen geprojecteerd op een doek. Elke keer werden 1, 2 of 3 van deze appartementen eruit gelicht en zag je op het podium vanalles gebeuren wat er in de bewuste appartementen gebeurde. Dit was heel ingenieus gedaan, omdat je op de projectie op het doek later het verhaal gewoon verder zag gaan. Je kon dus continue zien wat zich in deze negen appartementen afspeelde. Dit varieerde van een mannetje achter een laptop die met allerlei dingen bezig was tot een strijkende vrouw en een tweetal voetbalsupporters die een voetbalwedstrijd zaten te kijken. Dit alles werd natuurlijk op een opera manier naar voren gebracht en er werd dus veel gezongen. Op een gegeven moment belde 2 mensen elkaar op en begon er een nogal zangerige dialoog via de telefoon. Zo bel ik zeg maar nooit, maar met een beetje artistiek inzicht was dit toch best mooi.

Tja, en toen kwam ie, onvermijdelijk. De ramp… Dit werd niet al te dramatisch in beeld gebracht maar na een heftige muziekscene hoorde je elk van de spelers een verhaal houden waar hij was ten tijde van de ramp en wat hij aan het doen was. Dit alles werd begeleid door elektronische muziek en het orkest kon dus even rustig op adem komen.

Nou en tot slot kwam er nog een eindscene waarin de levenden contact hadden met de doden. Dit was best een indrukwekkend gebeuren en ook de dialogen hierin waren best goed (en voor de verandering ook nog redelijk begrijpelijk).

Al met al een hele bijzondere ervaring. Ik zou zelf nooit een kaartje gekocht hebben voor een opera voorstelling, maar zeker dit onderwerp sprak me aan en het was een mooie manier om kennis te maken met opera. Wel opvallend vond ik dat het orkest een groot deel uitmaakt van de voorstelling (het draait om muziek en zang) maar dat je ze helemaal niet zag. Ze zaten diep weggestopt in de orkestbak. Ook de teksten vielen me mee. Er zaten best veel onbegrijpelijke opera-achtige teksten in (wat denk ik gebruikelijk is), maar ook wel een heleboel redelijke normale zinnen. Al met al liepen we allebei behoorlijk onder de indruk de stadsschouwburg uit op weg naar het terras van Fred en Douwe om daar onder het genot van een biertje nog even na te praten. Het was een mooi ervaring…

Zoekplaatjes

Vanochtend even een rondje gefietst door het mooie Twentse land. Onderweg heb ik enkele foto’s gemaakt en die als “zoekplaatjes” gepubliceerd op Twitter. Kon iedereen mooi raden waar ik uit hing. Dat bleek nog best lastig. Hieronder de foto’s

En hier (Zoekplaatje 1), hier (Zoekplaatje 2) en hier (Zoekplaatje 3) de oplossingen.

Tip: Kijk eens met streetview hoe mooi het daar wel niet is

Wat zou jij doen?

Eigenlijk de hele afgelopen week sta ik al stil bij het feit dat morgen de vuurwerkramp in Enschede 10 jaar geleden is. Voor mij is dat wel een van de heftigste rampen die ik bewust meegemaakt heb, zeker omdat het zo dichtbij kwam. De hele week dacht ik ook al: Daar moet ik wat mee…., maar wat? Een stuk schrijven over wat ik toen die dag deed? Nee, dat had ik al gedaan…. Maar wat dan? En dan hoor je vandaag ineens rond een uurtje of 15 dat er een vliegtuig is neergestort waar zeker 61 Nederlanders aan boord waren…

Na het werk, rond kwart voor vijf, ben ik even het studenten borrelhok van onze studievereniging ingedoken. Naast het nodige geouwehoer kwam ook daar de vliegramp en de vuurwerkramp ter sprake. Ook kwam daar de vraag naar boven “Wat zou je doen ten tijde van een ramp?”. Stel je hoort een enorme knal en ziet rook op je afkomen. Wat dan? Of je ziet, vanuit je zolderraampje een vliegtuig neerstorten? Wat dan? Ik dacht altijd dat ik redelijk koel zou zijn in dit soort situaties (en dat denk ik nog steeds), maar aan de andere kant denk ik dan terug aan mijn reactie na de vuurwerkramp en die was toch wel een beetje absurd. De allereerste associatie die ik legde was: Bom! Oorlog! Waarom? Er klonken een aantal grote knallen na elkaar. Hoe lang deze gedachte geduurd heeft weet ik niet meer, maar de tweede gedachte die opkwam was: Vliegtuig neergestort? Gevolgd door de gedachte dat het wel eens een benzine depot kon zijn waarvan er tientallen bij de haven staan(daar had ik eens wat over gelezen). Nadat we met de hele straat collectief buiten hadden staan gapen naar de rookwolk die op ons af kwam(we woonden op een kilometertje of 4 a 5 afstand) ben ik naar binnen gegaan. Daar hebben we het idee opgevat om maar eens deuren en ramen te sluiten, dat las je namelijk wel eens. Vervolgens ging de radio aan en probeerden we familie te bellen. De telefoon deed het de hele verder avond niet of nauwelijks en de radio was nog vrolijk muziek aan het afspelen. Ik dacht: In welke slechte film ben ik beland?

Ik mag blij wezen dat ik toen niet zo ramptoeristerig was, want ik denk dat ik alle ellende die er toen daar gebeurde niet had willen zien. Je wilt niet allemaal compleet ontredderde mensen zien, die huilend aan komen lopen en zoeken naar hun kinderen. Je wilt ook geen mensen zien die op al een kilometer afstand worden tegengehouden door politie met de mededeling dat het niet veilig is. Mensen die hun kinderen, hond, kat, cavia, whatever nog in huis hebben zitten en daar toch echt naar toe willen. Je wilt ook geen mensen tegenkomen die helemaal onder het bloed naar je toe lopen en vragen waar het ziekenhuis is en of je ze kunt brengen. En dan natuurlijk de overweldigende stroom van politie, brandweer en ambulances (ruim 100!). Dat wil je toch helemaal niet zien?

Nou en dan is de knal geweest en aantal uren later stromen de verhalen binnen via de radio. Dat ging toen nog opvallend trager dan nu, omdat bronnen als internet en vooral social media nauwelijks aanwezig waren. Bijna niemand liep nog rond met een mobieltje en foto’s vanaf zo’n ding maken was al helemaal een no-go. Dat hebben we tegenwoordig wel, zodat we kunnen live vanaf de bank kunnen meegenieten met wat er verderop gebeurd. Leve de vooruitgang!

Nou ja, leve de vooruitgang? Wil ik eigenlijk wel foto’s en filmpjes zien van een uitelkaar geknald vliegtuig dat in duizenden stukjes over de grond verspreid ligt? Of foto’s van een arm of een been wat ergens onder vandaan komt? Of beelden van een tienjarige jongetje in een ziekenhuis waar tientallen cameraploegen omheen dreutelen en er een arts rustig een interview staat te geven ernaast? Wil je dat? Echt? En dat er dan vervolgens tijdens een borrel (nog geen 8 uur na de ramp) gepraat wordt over al die foto’s?

Nee, misschien wil ik dat wel helemaal niet…, maar ik doe het toch: Het heet social media of, algemener, internet en was dat niet datgene waar ik altijd zo enthousiast over was? Het internet is grenzenloos, niets geen mediacode die je vertelt wat je wel en niet moet doen. Iedereen doet vanalles, maakt foto’s en filmpjes en publiceert die op internet. Zou ik zelf ook doen ben ik bang… Maar jij, wat zou jij doen ten tijde van een ramp? Ga je toekijken? Helpen? Of sta je aan de grond vastgenageld? Of neem je, misschien onbewust, je mobieltje en ga aan het SMSen, foto’s maken en Twitteren? Ik ben bang dat je het niet weet, totdat je een keer zoiets meemaakt…

Balkonscene

En zojuist ben ik teruggekeerd van het stadhuis alwaar de spelers van FC Twente een mooie balkonscene hebben gehouden. Ik heb daar de volgende foto’s en video gemaakt (waarvan er enkele op rtvoost.nl website zijn verschenen, hoera!)

De aankomst op het balkon

Luuk de Jong, doe de groeten aan je broer!

En de foto’s:

21ste eeuws volksvermaek

Op 2 mei 2010 is er geschiedenis geschreven in Twente. Voor het eerst sinds z’n bestaan is FC Twente landskampioen geworden en tja, dat moet gevierd worden! Een verslag in woord en (video)beeld van uw favoriete blogger:

Zondagochtend werd ik wakker rond een uurtje of 9:00 en voelde, net als de rest van Twente, een lichte spanning voor wat er komen ging die dag. Rond half elf ben ik maar eens even de stad in gelopen en was verbaasd over wat ze hadden opgetuigd in een nacht en een ochtend. Niet normaal! Er stond een joekel van een scherm klaar op het Van Heekplein en op de Oude Markt stonden 3 iets kleinere schermen. Verder stond het centrum vol met drink- en eettentjes. Ook stonden er toch zeker honderden urinoirs en chemische toiletten klaar. Hier stond wat te gebeuren, dat kon je zo zien…

Nou, en toen begon het grote wachten. Langzaamaan zag ik vanuit m’n huisje de nodige supporters richting stad lopen en ondertussen zat ik non-stop de buienradar te checken. De buien leken een beetje te wijken voor Enschede, terwijl Amsterdam de volle laag kreeg. Ik zag dat maar gelijk als voorteken… De parkeerplaats voor de deur bleef opvallend leeg dus ik vermoede dat mensen inderdaad het “kom niet met de auto” advies hadden opgevolgd. Via Twitter bekeek ik hoe de oude markt en het van Heekplein erbij stonden. Heerlijk he, zo’n digitale wereld?

Rond 13:30, een uur voor de wedstrijd, had ik maar eens gemeend ook naar buiten te moeten te gaan. Op weg naar de oude markt kwam ik al het nodige volk tegen en een eindje voor de oude markt stonden mensen vlaggetjes uit te delen. Eenmaal op de oude markt gekomen zag ik dat het aardig vol was. Aan de achterkant bij Van Der Poel en bijvoorbeeld bij de Jacobuskerk kon je nog een beetje fatsoenlijk staan, maar midden op het plein stond het proppie vol. De sfeer zat er goed in, heb even gezellig meegeblerht met de nodige voetballiedjes en rondgekeken of ik bekenden zag. Uiteindelijk 1 bekende gezien, maar verder niet.

Daarna maar eens een poging te bellen met een vriend waarmee ik had afgesproken dat ik wel zou bellen als ik niemand kon vinden. En tja, dat lukte dus niet erg. Die hele oude markt stond natuurlijk vol met internettende, smsende en bellende mensen. Het netwerk was compleet overbelast. Dus dacht ik, ik loop richting van Heekplein, omdat ik gehoord had dat ie daar zou zijn en toen zag ik dat iedereen die de Oude Markt op wilde werd tegengehouden door de sterke arm en dat je, als je er eenmaal af was, er niet meer op kwam. Maar ja, na een halfuur proberen te bellen kwam ik er toch doorheen en hoorde ik dat ik hen op het Van Heekplein kon vinden en ook nog waar zo ongeveer.

Nou, toen dus maar van de Oude Markt afgegaan op weg naar het Van Heekplein. De wedstrijd was nog niet eens begonnen, maar ook daar hingen ze er al met de benen uit. Met een beetje beleid en her en der een ferme schouderduw kwam ik uiteindelijk waar ik wilde zijn en trof daar inderdaad die vriend van me (met aanhang). Nou, daar stonden we dan, als non-voetbal-kenners te schreeuwen en te krijsen voor “ons cluppie”. Nog nooit zo’n feest meegemaakt. De eerste grote ontlading kwam toen er een rode kaart viel bij NAC Breda, het dak ging er toen al bijna af. Nog geen minuutje later viel dan ook het eerste doelpunt en het plein was compleet buiten zinnen. Springen, schreeuwen, janken of met je beschonken kop iets schreeuwen als “Helemaal niets in Amsterdam”. Alles kon! Complete gekte. Ondertussen was het weer ook nog redelijk, klein beetje miezerregen.

Nou, en toen begon te tweede helft. En gelijk met die tweede helft brak ook de hemel open, want er kwam een enorme bak water naar beneden. Maar ja, we laten ons cluppie natuurlijk niet niet in de steek en dus bleef iedereen gewoon staan. Wel humor was het idiote geschreeuw zodra iemand het in z’n hoofd haalde een paraplu open te klappen, want dan kon de rest die daarachter stond weinig meer zien. De sfeer was echt geweldig… Er werd lachend gereageerd op de schreeuwende paraplugast en ook hijzelf kon er later wel hartelijk om lachen… Nou en toen de 2-0, ongeveer 20 minuutjes voor het einde. Dit kon niet meer misgaan toch? En inderdaad, het ging niet meer mis! Rond 16:15 ontplofde het plein toen het eindsignaal kwam. En niet alleen het van Heekplein, ook de Oude Markt en de rest van het centrum. Sterker nog, heel Enschede ontplofde en ook de rest van Twente. Een complete gekte brak los! De media smulden ervan en zaten er bovenop. Kijk die nuchtere Twentenaren eens, helemaal losgeslagen!

Maar de gekte ging door, net als de regen. ‘s avonds rond een uurtje of zeven ben ik nog even de stad ingelopen. Het was 1 grote modderpoel, een combinatie van bier, bekertjes, karton, papieren, confetti en weet ik ‘t wat allemaal. en daarop stonden mensen nog steeds te feesten. Knetterharde muziek erbij en toch nog redelijk wat volk dat behoorlijk uit z’n plaat ging op een of andere foute hardcore boenk-boenk plaat.

En dan dacht je, van nou, dit is het, het ultieme kampioensgevoel, compleet uit je plaat op de markt, beschonken van de fiets af rollen, dat soort dingen. Maar nee, dat is Twente nog niet gek genoeg. Toen ik rond een uur of acht weer thuis op de bank zat kwamen de eerste berichten over een overvolle A1 en A35 binnen. Duizenden supporters stonden op de rijbaan met vuurwerk, vlaggen en weet ik ‘t wat allemaal. Helemaal uitzinnig van vreugde hun cluppie op te wachten. Spelers reden het laatste stuk in een open bus over de snelweg. Stapten af en toe uit en renden langs de toegestroomde fans (en dat allemaal op de snelweg). De bruggen bij Markelo en Enter stonden vol met een rode mensenmassa. Helemaal losgeslagen, wat een feest!

Goed en toen aan het einde van de avond kwamen de statistieken: 40.000 man op de been geweest in Enschede, kleine 20 aanhoudingen en een paar verwondinkjes. Zo kan het dus ook, volksfeest in Twente. Het was een mooie dag….

Kampioensdag – De foto's

De voorbereidingen

De wedstrijd en het (in het water gevallen) feest

De day after, de balkonscene