Ik weet niet wat ik beleef: Ik leef!
Vandaag kwam er in een gesprek op het werk met studenten toevallig het onderwerp weblogs voorbij. Nou ja, heel toevallig was het ook weer niet, want het ging over de zin en onzin van websites. Hier zei een student een legendarische woorden: “Weblogs, Hyves, Twitter enzo dat hoeft van mij allemaal niet echt, mijn leven is niet zo interessant”. Dit soort uitspraken hoor ik met grote regelmatig en toen ik zostraks naar huis liep ratelde dit nog eens een keer rond in mijn briljante brein.
Je leven is niet interessant? Dat vind ik nogal een constatering zeg, eigenlijk klinkt het ook wel heel droevig terwijl het waarschijnlijk niet zo bedoeld is. Ik mag toch hopen dat elk leven in ieder geval voor 1 persoon interessant is (en dan het liefst degene die het de hele dag mag beleven). Een ander punt is dat je vind dat je leven niet interessant genoeg is om met anderen via het internet te delen… Die uitspraak kan ik nog een klein beetje iets mee.
Nu ben ik altijd al wel een beetje, euh, exhibitionistisch (3x woordwaarde!) geweest. Ik mocht nog wel graag over mezelf vertellen en al mijn wijsheid aan andere mensen verkondigen. Vooral de laatste 10 jaar, de jaren daarvoor hield ik het een beetje binnen (pubertijd enzo he). Maar goed, toen ik begon met deze weblog had ik maar liefst 3 bezoekers per dag (waarvan ik het 2 keer zelf was). Dat was wel sneu en ik heb toen ook wel eens aan gedacht om er gewoon mee op te houden. Maar toch heb ik dat niet gedaan. En waarom? Tja, ik dacht dat niemand mijn leven interessant vond. ‘t was ook helemaal niet zo interessant voor buitenstaanders, maar ja, met het idee dat het dan in ieder geval voor mezelf een leuk archief was ben ik er maar mee door gegaan
Het suffe is natuurlijk dat ook mijn leven helemaal niet interessant is. Als je er van de buitenkant tegenaan kijkt lijkt het zelfs extreem suf: Ambtenaar, alleenstaand met kat, niet al te veel rare idiote uitspattingen en niet al te veel spectaculaire hobbies enzo. Ook bezat ik me niet dagelijks zodanig dat ik van voor niet meer weet dat ik van achter leef, dus ook daar zijn geen smeuïge verhalen over te vertellen. M’n liefdesleven is nou ook al niet om over naar huis te schrijven(Van die mensen die elke dag “Zeg, heb je al een vriendin?” vragen mogen ze wat mij betreft direct ophangen aan de hoogste boom). En toch lezen jullie dit in grote getale. Via m’n blog en nog meer via Twitter. Waarom? Hebben jullie niets beters te doen? Of is het misschien een kwestie van herkenning? (Goh, ook die Ruud zit gewoon in z’n uppie met een kat op het schoot 24 te kijken…) of is het misschien nieuwsgierigheid? Willen jullie stiekem gewoon wel weten wat ik allemaal uitspook? Wat is dat nou?
Blijkbaar willen jullie echt alles weten: Wat ik eet, welk tv programma ik kijk, hoeveel bier ik drink (en wanneer en waarom), wat ik vind van allerlei dingen en zelfs dat het sneeuwt bij mij voor het huis (terwijl dat toch in het hele land zo was). Ook willen jullie weten dat ik graag een eigen prive koe op het balkon wil hebben(De Twitter followers weten waar dit over gaat), dat ik op radio 3FM ben geweest en dat ik 30 euro naar 3FM heb overgeboekt voor Serious Request. Ik heb op Twitter zo’n 190 volgers en op m’n blog een bezoeker of 40 per dag (die ook nog daadwerkelijk wat lezen). Waarom in hemelsnaam? Mijn leven is toch helemaal niet intressant?
Nee, maar misschien juist omdat het niet “interessant” is, is het leuk.
Als iemand aldoor groots en meeslepend zou zijn, gaat het irriteren en jaloers maken.
En poezen krijg ik nooit genoeg van, heb er zelf 3 en kan er naar blijven kijken.
Haaaaaaaaa,Wijsheid ?,vermeende wijsheid bedoelde je toch!
Inderdaad! Elk leven is interessant.
Dat van mij toevallig niet… maar goed.