Verdwaald in Nederland

De afgelopen dagen heeft uw favoriete blogger met toenemende verwondering zitten kijken naar het gepeupel in Den Haag. Nog steeds snap ik niet helemaal waar het nou uiteindelijk over ging, maar ik begrijp wel dat ze er met z’n allen niet uit kwamen. Als je al 3 uur lang met debatteren over het feit dat Wouter Bos op tv heeft gezegd dat ie niet van een brief wist terwijl die brief er wel was getuigd van een drama. Het zat er al een tijdje aan te komen, maar vannacht is het dan ook daadwerkelijk gebeurd: Het kabinet is gevallen!

Tja, en nu? Nu zit iedereen wat beduusd te bedenken waar ie straks weer eens op moet stemmen. Zo ook uw favoriete blogger. En zal ik u eens wat vertellen? Ik weet het niet…. Sterker nog, ik weet het minder dan ooit. Ben eigenlijk het vertrouwen een beetje helemaal kwijt en als ik zo de lijsttrekkers bekijk is er geen een die ik het toevertrouw om minister president te worden.

En tja, ik ben dus verdwaald in politiek Nederland. Ik weet het gewoon even niet meer. Het leuke is dan wel weer dat de rest van Nederland het volgens mij ook niet meer weet en het dus zeker spannende verkiezingen worden. Ik mag hopen dat Nederland niet massaal ineens op Geert Wilders gaat stemmen ofzo, want dan wordt het helemaal een drama. Tenminste, het kan natuurlijk ook wel een halfjaartje (als ie dat vol houd) lachen, gieren, brullen worden in het kabinet. Maar ja, dan de hamvraag: Wie wil er samen met Geert een coalitie vormen? Ik zie ze nog niet echt in de rij staan.

Nou, en alsof het landelijke politieke drama nog niet genoeg is zijn er ook nog gemeenteraadsverkiezingen binnenkort en daar mogen we ook weer wat stemmen. Als ik daar ga kijken bij de stemwijzers kom ik op allerlei partijen uit waar ik helemaal niet op wil stemmen. Dus ik moet er nog eens grondig over nadenken….

Maar goed, tot zover dus. Uw blogger is verdwaald in politiek Nederland. Voorlopig heb ik de weg nog niet gevonden denk ik

Waarom Twitter jij (niet)?

Vandaag heb ik een uitgebreide discussie gevoerd aan de koffietafel op mijn werk. Het onderwerp was Twitter. We waren met een man of 6, waarvan er 3 Twitter toch allemaal maar onzin vonden, twee waren nog zoekende en ik stond er als enige fervent Twitteraar. Alle vooroordelen vlogen over tafel: “Ach, het is weer zo’n jongerentrend”, “ik zit er echt niet op te wachten om te lezen wanneer jij op de wc zit” en “heb jij daar tijd voor ja?”. De Twitteraars onder ons kennen ze vast.

Maar ja, hoe leg je nou niet Twitteraars uit waarom je twittert en waarom het helemaal geweldig is? Ik bedoel, ik ben er heilig van overtuigd, maar hoe breng je dat aan de man? Ik heb uiteraard wel wat redenen hiervoor, maar die laat ik even achterwege omdat ik juist benieuwd ben wat JULLIE vinden.

Ik ben op zoek naar allerlei redenen om te twitteren (anekdotes en verhaaltjes over belevenissen zijn ook welkom). Post ze hieronder! Ook reacties waarom je absoluut niet Twittert ben ik in geintresseerd.

Ik wil ze graag gebruiken in een college (over een tijdje ook als screencast te bewonderen op mijn site) dat ik ga geven, dus help mee en reageer hieronder

Ik weet niet wat ik beleef: Ik leef!

Vandaag kwam er in een gesprek op het werk met studenten toevallig het onderwerp weblogs voorbij. Nou ja, heel toevallig was het ook weer niet, want het ging over de zin en onzin van websites. Hier zei een student een legendarische woorden: “Weblogs, Hyves, Twitter enzo dat hoeft van mij allemaal niet echt, mijn leven is niet zo interessant”. Dit soort uitspraken hoor ik met grote regelmatig en toen ik zostraks naar huis liep ratelde dit nog eens een keer rond in mijn briljante brein.

Je leven is niet interessant? Dat vind ik nogal een constatering zeg, eigenlijk klinkt het ook wel heel droevig terwijl het waarschijnlijk niet zo bedoeld is. Ik mag toch hopen dat elk leven in ieder geval voor 1 persoon interessant is (en dan het liefst degene die het de hele dag mag beleven). Een ander punt is dat je vind dat je leven niet interessant genoeg is om met anderen via het internet te delen… Die uitspraak kan ik nog een klein beetje iets mee.

Nu ben ik altijd al wel een beetje, euh, exhibitionistisch (3x woordwaarde!) geweest. Ik mocht nog wel graag over mezelf vertellen en al mijn wijsheid aan andere mensen verkondigen. Vooral de laatste 10 jaar, de jaren daarvoor hield ik het een beetje binnen (pubertijd enzo he). Maar goed, toen ik begon met deze weblog had ik maar liefst 3 bezoekers per dag (waarvan ik het 2 keer zelf was). Dat was wel sneu en ik heb toen ook wel eens aan gedacht om er gewoon mee op te houden. Maar toch heb ik dat niet gedaan. En waarom? Tja, ik dacht dat niemand mijn leven interessant vond. ‘t was ook helemaal niet zo interessant voor buitenstaanders, maar ja, met het idee dat het dan in ieder geval voor mezelf een leuk archief was ben ik er maar mee door gegaan

Het suffe is natuurlijk dat ook mijn leven helemaal niet interessant is. Als je er van de buitenkant tegenaan kijkt lijkt het zelfs extreem suf: Ambtenaar, alleenstaand met kat, niet al te veel rare idiote uitspattingen en niet al te veel spectaculaire hobbies enzo. Ook bezat ik me niet dagelijks zodanig dat ik van voor niet meer weet dat ik van achter leef, dus ook daar zijn geen smeuïge verhalen over te vertellen. M’n liefdesleven is nou ook al niet om over naar huis te schrijven(Van die mensen die elke dag “Zeg, heb je al een vriendin?” vragen mogen ze wat mij betreft direct ophangen aan de hoogste boom). En toch lezen jullie dit in grote getale. Via m’n blog en nog meer via Twitter. Waarom? Hebben jullie niets beters te doen? Of is het misschien een kwestie van herkenning? (Goh, ook die Ruud zit gewoon in z’n uppie met een kat op het schoot 24 te kijken…) of is het misschien nieuwsgierigheid? Willen jullie stiekem gewoon wel weten wat ik allemaal uitspook? Wat is dat nou?

Blijkbaar willen jullie echt alles weten: Wat ik eet, welk tv programma ik kijk, hoeveel bier ik drink (en wanneer en waarom), wat ik vind van allerlei dingen en zelfs dat het sneeuwt bij mij voor het huis (terwijl dat toch in het hele land zo was). Ook willen jullie weten dat ik graag een eigen prive koe op het balkon wil hebben(De Twitter followers weten waar dit over gaat), dat ik op radio 3FM ben geweest en dat ik 30 euro naar 3FM heb overgeboekt voor Serious Request. Ik heb op Twitter zo’n 190 volgers en op m’n blog een bezoeker of 40 per dag (die ook nog daadwerkelijk wat lezen). Waarom in hemelsnaam? Mijn leven is toch helemaal niet intressant?