Vliegveld Twente

Vandaag stond er maar liefst 1,5e man en een paardekop (Ja, ik kom uit Twente…) bij het stadhuis van Enschede om te demonstreren tegen de mogelijke doorstart van Vliegveld Twente. Het zou teveel lawaai geven en het milieu aantasten, wel ja, onze boomknuffelaars willen ook een stem hebben, dacht ik. Dus, nieuwsgierig als ik was, liep ik even vanaf het werk er langs.

Nou ja, het waren niet alleen maar bomenknuffelaars daar bij het stadhuis geloof ik. Precies toen ik aan kwam lopen om 17:45 kwam de stoet aan en ging gezellig in stilte voor het stadhuis staan. Ik had nog gehoopt op een leuke toespraak van Herman Finkers ofzo, maar die heb ik helemaal niet gezien. Bovendien is ie rond dat vliegveld-gedoe ook een stuk minder grappig dan in z’n shows. Voor de slogan hadden ze hem misschien beter wel even in kunnen inhuren, want die sloeg werkelijk waar nergens op: “Voor iedereen is het helder, met een vliegveld gaat Twente naar de kelder”. Nou, ik heb nieuws hoor: We hadden al 30 jaar lang een vliegveld, zitten we al in de kelder?

Ik vind het allemaal wat overtrokken gedoe. Volgens mij kan een vliegveld best goed zijn voor Twente, als we het maar niet te gek maken. We moeten niet de ambitie hebben een tweede Schiphol te willen worden. Maar dat gaat ook niet lukken met dat relatief kleine vliegveldje wat er ligt. Wel lijkt het me uitermate gezond voor de werkgelegenheid. Wat denken jullie d’r van? Kom maar, kom maar, kom maar!

Geld verdienen met bloggen of twitteren

Zoals jullie weten is jullie favoriete blogger van de week via mail lastig gevallen met mailtjes over geld verdienen enzo. Nu ben ik niet zo heel vies van geld, maar die baantjes bij Poreklinces zag ik toch niet zo zitten, dus dat doen we maar eens niet. Wel zou het aardig zijn als ik een zakcentje over kan houden aan deze blog of m’n andere hobbyprojectjes. Om te beginnen heb ik dus maar weer eens advertenties op deze blog geplaatst. Op een van de vorige versies van m’n blog had ik dat ook, daarna zijn ze een tijdje weggeweest, maar nu zijn ze er dus weer.

Vallen ze op ja? Wel subtiel neergezet toch? Mijn hoop is dat ik hierdoor ooit een keer quite zou kunnen draaien met m’n blog. Nu betaal ik maandelijks een vorstelijk bedrag(je) aan hosting en investeer ik heel wat tijd in het schrijven van m’n blogsels. En ja, dat heet hobby ja. Maar ja, nu ik zo gemiddeld 500 unieke bezoekers per maand krijg kun je het ook een hobby noemen die langzaam een beetje uit de hand loopt.

Na een beetje zoeken op internet kwam ik nog meer manieren tegen om geld te verdienen aan weblogs en Twitter. Zo zijn er bijvoorbeeld blogmij en twitmij. Nu geloof ik vast niet dat ik er rijk van wordt, maar een onkostenvergoeding is altijd leuk. Ik heb me dus maar eens aangemeld bij beide. Of het gaat lukken weet ik niet, daar komen we op termijn achter. Uiteraard mogen jullie altijd een kleine bijdragen storen naar het HRDWD fonds (Het “Help Ruud De Winter Door” fonds). Alle giften zijn welkom!

En ja, na deze blogpost houd ik voorlopig op over geld, ik beloof het….

Poreklinces

Geweldig he! Post ik 4 dagen geleden een blogpost over 1 of ander spammailtje dat ik had ontvangen op het werk. Het is wel weer 1 van de makelijkse blogposting sinds lange tijd en ik heb er geen moment bij stil gestaan dat dat me wel weer een bezoekerspiek zou kunnen opleveren, maar stiekem is dat toch het geval!

De dag waarop ik het postte (24 November) waren de bezoekers aantallen al wat hoog (45 unieke bezoekers). Een dag later waren dat er 130, nog een dag later 88 en nog een dag later weer 128. Blijkbaar triggerde de blogpost over Poreklinces een toeloop aan bezoekers. Ik heb het inmiddels eens wat nader onderzocht.

Zoals op bovenstaande afbeelding te zien is kwamen er in die dagen maar liefst 259 unieke bezoekers op de “Nieuwe baan” blogpost uit. Dat vond ik toch wel een schrikbarend aantal. Toen ik eens even verder keek kwam ik ook achter de reden van al die bezoekers. Dat waren namelijk (bijna) allemaal mensen die via Google bij mijn blog terecht kwamen.

Er zijn dus gewoon daadwerkelijk ruim 220 mensen die door te zoeken op de titel of inhoud van een spammailtje op mijn site zijn beland de afgelopen dagen. Veel erger is het nog je te realiseren dat er dus een veelfout van deze mensen ook daarop gezocht heeft, maar niet op mijn site is beland. Er zijn dus gewoon duizenden mensen die zoeken op de content van een spammailtje. Allemaal wanhopig op zoek naar werk waar je ruim voor betaald wordt, maar nauwelijks hoeft te werken. Hoe erg is het dan gesteld met de wereld?

Nieuwe baan

Goh, ik kreeg vandaag op de mail van mijn werk het volgende mailtje binnen (notabene met als afzender mijn eigen mailadres):

—-
Hello

I am the manager of a large international company.s staff recruitment. Our company is developing in different areas, including:
- establishment of companies
. liquidation of companies
. setting up accounts all over the Europe
. etc.

There are new vacant places for Europe residents:
- salary 2.400 dollars + bonus
- the work-time takes 1 – 2 hours per day
- optimal operating schedule

If you are interested in our work, send us the following information on address: Damon@poreklinces.net
Name:
Surname:
City:
E-mail:
Telephone Number:

Attention! We are searching just for those people who reside in Europe.

It is extremely desirable to indicate Telephone Number, and then our manager will be able to contact with you by telephone and conduct an interview.
—

Het mooie is dat er een minuut later nog zo’n mailtje kwam, maar dan met 2 – 3 uur werk per dag en “slechts” 2300 dollar. Dat is dan wel weer een beetje jammer. Waarschijnlijk denken die spammers dat we de hele dag niets te doen hebben en dat het hoog tijd wordt voor ander werk…

Leuke ideetje van de onderwijsraad

De onderwijsraad had van de week weer eens een leuk ideetje! Laten we leraren laten beoordelen door hun leerlingen (of in ons geval, studenten). Ook hadden ze bedacht dat vooral tijdschrijven toch ook wel heel belangrijk was. Immers, die docenten doen natuurlijk ook verder de hele dag niks…, dus die kunnen best wat harder werken. Dat willen ze bereiken door de hoogte van het salaris te koppelen aan je tijdsbesteding en de beoordeling van je leerlingen. Nou, als dat geen goed idee is!

Geweldig toch? Zeker dat tijdschrijven is van essentieel belang. Menig docent heeft gewoon een lesrooster waarop staat waar hij of zij op elk moment te vinden is en welk vak hij daar geeft. Bovendien krijg hij meestal al een vaste standaard hoeveelheid voorbereidingstijd (als ie die al krijgt) en die maakt hij ook meestal netjes. Maar uiteraard vind de onderwijsraad het zinvol om onze goeie tijd aan tijdschrijven te besteden, in plaats van eens te kijken waar iedereen nou eigenlijk zijn tijd aan kwijt is.

Het tweede punt is zowaar nog absurder: Het beoordelen van je functioneren door leerlingen (of studenten). Nu doen ze dat bij mij op het werk ook al in grote mate en op zich vind ik dat ook goed, maar om nou rechtstreeks mijn salaris te koppelen aan hoe lief, leuk en aardig studenten mij wel niet vinden gaat wel wat ver. Hele leuke, lieve, fijne, gezellige en prettige leraren die weinig presteren kunnen dan een vorstelijk salaris binnenslepen. Bovendien krijg je natuurlijk gegarandeerd een geheel objectief oordeel over het functioneren van een docent. Scholieren of studenten zullen uiteraard niet zomaar iemand die ze toevallig aardig vinden een hoger oordeel geven.

Ik dacht, kom laten we het eens proberen en gooide de volgende zin op Twitter (waarbij aangenomen mag worden dat ik op de hoogte ben van het feit dat studenten mijn berichten lezen):

Onderwijsraad heeft weer eens een ideetje: Goede leraren meer geld geven dan slechte. Juist ja en hoe gaan we dat meten?

En als antwoord kreeg ik vrijwel gelijk:

je mag ons voor wp wel hogere cijfers geven, krijg je vanzelf een hoger gemiddelde als andere leraren

Waarop ik dan weer zeg: (En ja, het was al laat en Twitter moet je ook weer niet al te serieus nemen)

Als mijn salaris recht evenredig was met de cijfers die ik gaf hadden jullie allemaal een 10

En hij antwoord vervolgens:

haha, ik bedoel maar, we willen je best helpen “Goede leraar” te worden, is een win win situatie

Kortom, kat-in-het-bakkie! Ik wordt een goede leraar! Gaan we doen…. Of zou een goede leraar misschien toch iets meer eisen moeten voldoen dan aan het geven van tienen? Zou ie misschien ook nog enigszins fatsoenlijk les moeten kunnen geven? Oooh wacht, natuurlijk niet, dat is tegenwoordig helemaal niet meer belangrijk. Of toch?

Doodgeknuppeld

We hobbelen in deze blog zo van de ene emotie naar de andere. Waren we gisteren nog bezig met onzichtbare honden en trappiano’s, vandaag wordt het allemaal een stuk serieuzer.

Met afschuw las ik zonet het verhaal van de moord op een 14-jarige jongen in Urk. Het verhaal is al een paar dagen oud, maar er wordt steeds meer duidelijk over het hoe en waarom van de moord op Dirk Post. Het verhaal is nu dat hij is doodgeknuppeld door een “vriendje”. Dirk was een tijdje daarvoor uit geweest met een meisje wat de vriendin was van deze dader. Ja, dat mag natuurlijk ook niet zomaar….

Maar hoe kom je er als 15-jarig jochie op om een ander dood te knuppelen? Dat je boos bent ok, dat je er een keer een vechtpartijtje aan waagt, ach dat moet ook kunnen. Maar met een knuppel het bos in gaan om hem vervolgens dood te knuppelen? Waar is het dan misgegaan in de jeugd van dat joch?

Door deze actie heeft ie in 1 klap (letterlijk….) vele levens kapot gemaakt, voorop natuurlijk dat van het slachtoffer, Dirk, en uiteraard ook dat van diens ouders en familie. Maar daarnaast natuurlijk ook het leven van z’n eigen ouders en familie. Hoe moet je als ouders in vredesnaam verder als je weet dat zoonlief een ander heeft doodgeknuppeld? Bovendien ben ik bang dat de ouders van dader en slachtoffer elkaar ook nog kennen, gezien het feit dat het vriendjes waren en Urk een vrij kleine gemeenschap is. Hoe gaat dat nu op zondagochtend in de kerk? Of als die elkaar tegen komen op straat? Hoe moet dat in vredesnaam, dat kan toch helemaal niet?

En dan is er ook nog het betreffende vriendinnetje. Volgens het Telegraaf-verhaal hebben ze die vrijdag al van school weggestuurd omdat ze emotioneel helemaal de weg kwijt was. Ja, wat wil je? Je ex-vriendje slaat je nieuwe vriendje dood, wat moet je daar nou mee? Ook die zal een moeilijke tijd tegemoet gaan.

En zoals dat tegenwoordig gaat bij dit soort dingen wordt er vanalles gezegt en geschreven op internet. De telegraaf heeft een heel spectaculair verhaal, maar ook Hyves staat er vol mee, een nieuwe manier van herdenken zie je bij dit soort dingen gelijk. Een heel directe manier overigens, dat wel. Je ziet gewoon klasgenoten, vriendjes, en dergelijke reageren op die Hyves. Bovendien hadden de dader, slachtoffer en vriendinnetje ook zelf een Hyves pagina(al zullen die wel op non-actief zijn gezet door Hyves). Op internet leeft iedereen mee en ook ik doe via deze weg mijn duit in het zakje…

The Fun Theory

Hoe maak je een saai leven leuk? Och, daar hebben ze zo bij volkswagen wel wat ideeen over. Zij begonnen de website The Fun Theory , met filmpjes waarin technische snufjes gebruikt worden om het alledaagse leven wat leuker te maken. Bijvoorbeeld de Piano trap:

Maar ook zonder techniek kan het leven een stuk leuker worden! ZO kun je bijvoorbeeld met al je vrienden in de trein gaan zitten en dan zodanig dat het net lijkt alsof de trein gespiegeld is (Ja, dat moet je zien). En als je ooit nog eens wilt gaan trouwen kun je het ook wat minder zakelijk maken door zoiets te doen (Wordt je ook nog eens 32 miljoen keer bekeken op Youtube). Of je kunt bijvoorbeeld met al je vrienden gaan lopen met je onzichtbare hond. Ook leuk!

Nieuwe site

Vanaf vandaag is mijn nieuwe website in de lucht! Ik ben er best lang druk mee geweest, maar het mag er dan ook zijn!

De volgende dingen zijn nieuw:

• Compleet vernieuwde magazine-style layout. Overzichtelijker, frisser, fruitiger en cleaner.
• Een vernieuwde pagina indeling. Inclusief verschillende subdomeinen, zoals blog.vanruud.nl en media.vanruud.nl.
• Een minder prominente plaats voor Project 365
• Een iPhone interface
• Reacties komen nu rechtstreeks via een Pushmessage binnen op m’n telefoon. Dus ik kan live jullie reacties volgen!
• Tja, wat is er eigenlijk niet nieuw?

Er zijn nog enkele known-bugs, maar niet zodanig storend dat de boel niet online kan. Vandaar dat vandaag dus de dag is! Laat horen wat je ervan vind!

Het verhaal van Peter

Peter Fechter was een 18 jarige jongen, jong, fris, fruitig en klaar voor het leven! Hij werd in 1944 geboren en groeide op in het Berlijn dat nogal bij moest komen van 5 jaar tweede wereldoorlog. De stad werd na die oorlog verdeeld tussen de vier bezetters, Amerika, Engeland, Frankrijk en Rusland. De eerste drie waren het in grote lijnen helemaal met elkaar eens, maar de laatste week nog wel een beetje af. De rest is geschiedenis zal ik maar zeggen…

Terug naar Peter. Peter groeide op in het oosten en had verder eigenlijk niet zoveel te maken met de strubbelingen die er waren tussen west en oost. Hij ging naar school, deed z’n ding en eigenlijk was het leven helemaal zo slecht nog niet. Maar op een zekere zondagochtend werd hij wakker en gonsde het ineens van de geruchten: De grens was gesloten! Waar je vroeger nog gewoon van Oost naar West kon lopen en omgekeerd, was dat nu ineens afgelopen. Men had bedacht om, geheel onverwacht voor de meeste mensen, op de nacht tussen 12 en 13 augustus 1961 een provisorische muur tussen Oost en West te bouwen. De eerste dagen was dit vooral veel prikkeldraad, bewakers en tanks. Wel iets waar je toch echt niet zomaar meer doorheen kwam. De weken erna werd er een betonnen bouwwerk neergezet dat later bekend werd als “de Berlijnse muur”. Waar Peter vroeger nog gewoon naar het westen kon om te winkelen, eventueel te gaan studeren of uit te gaan, was dat nu ineens helemaal afgelopen! Volslagen idioot natuurlijk.

Peter wilde dit niet accepteren en wilde naar het westen. Hij heeft op een middag (17 augustus 1962, hij was 18) samen met een vriend besloten dat hij wilde vluchten. Deze daad was vrij impulsief en vrij onvoorbereid en zo gingen ze op pad. Eenmaal aangekomen zijn ze langs de bewakers geslopen. Deze hadden overigens de instructie om met scherp te schieten op alles wat richting grens bewoog. Was je echter over de muur heen, dan was je op westers grondgebied en dus veilig. Nu moet er wel bij gezegd worden dat de muur laten we zeggen een tiental meters op oosters grondgebied stond. Zij hadden hem immers gebouwd en moesten er toch van beide kanten bij kunnen. Als je over de muur was moest je dus nog een meter of 10 en dan was je in het veilige westen.

Peter heeft het er samen met een vriend dus toch op gegokt (Hoe wanhopig ben je dan?) en ze renden als gekken door de omheiningen en prikkeldraad richting de muur. Daar aangekomen nam zijn vriend een grote sprong en hij kon zich vastklampen, tegen de muur op klimmen en naar de vrijheid springen! Peter kwam erachteraan, sprong tegen de muur aan en probeerde erop te klimmen. Op dat moment zagen bewakers hem en schoten op hem. Hij werd geraakt, maar klom nog net over de muur heen. Daar viel hij gewond neer op een stukje dat nog net oosters grondgebied was.

Mensen uit West-Berlijn stroomden toe, maar hadden geen toestemming oosters grondgebied te betreden en konden hem dus niet helpen. Nu ontstond er dus een hele rare situatie…, op westers grondgebied stonden mensen die Peter wilden helpen. Politie, ambulance, alles kwam eraan te pas. Op oosters grondgebied hadden ze wat minder haast en de bewakers hadden in het begin helemaal niet gezien dat ze hem geraakt hadden. Iets later wisten ze dat wel, maar deden ze simpelweg niets. Ruim een halfuur lang heeft hij er gelegen, hij bloedde hevig en is daar overleden aan zijn verwondingen onder toeziend oog van een boel West-Berlijners.

Na zijn dood waren er in West-Berlijn de nodige rellen en demonstraties, allemaal tegen het absurde oosterse bewind. In het oosten gebeurde nauwelijks iets, omdat iedereen die enigszins tegen het bewind was werd opgepakt en op andere gedachten werd gebracht. In het westen werd men steeds bewuster van het feit dat mensen uit het oosten bevrijd moesten worden. Diverse groeperingen (veel studenten!) zijn bezig geweest zo veel mogelijk mensen weg te smokkelen. Via grensovergangen werden mensen weggesmokkeld in auto’s (onder de achterbank enzo), maar ook via tunnels of via het water werden mensen geholpen. Er zijn ook veel Oost-duiters geweest die op eigen houtje probeerde te vluchten, velen kwamen veilig aan, maar velen overleefden de tocht niet. Waaronder Peter dus…

Ik was meteen onder de indruk van dit verhaal toen ik het las in een boek. Het geeft wel aan hoe absurd de situatie eigenlijk was en wat een bijzonder regime er in de DDR heerste. In het begin was er veel verzet (vooral vanuit het westen), maar dit werd op een gegeven moment minder. Men ging het accepteren en dat is eigenlijk nog wel het raarste. De muur heeft er 28 jaar gestaan, dat is dus langer dan ik rondloop op aarde!

Mensen zijn door die muur 28 jaar gescheiden geweest van familie en vrienden en des te groter was de ontlading toen hij op 9 November 1989 (precies 20 jaar geleden!) ineens “viel”. De sovjet unie had bedoeld aan te kondigen dat de muur weer open zou gaan voor mensen met een uitreisvisum (wat eigenlijk een loze belofte was, want bijna niemand kreeg zo’n visum), maar degene die het aankondigde op de persconferentie was niet goed geïnformeerd en las een slordig geschreven briefje voor. Hij wekte de indruk dat de muur voor iedereen open ging en dat dat dan ook wel meteen zou gebeuren. Diezelfde avond kwamen erg veel mensen uit Oost en West samen bij de muur. Zij schreeuwden om opening van de muur, maar de grenswachten wisten van niets. Op een gegeven moment was er geen houden meer aan en hebben een paar grenswachten op eigen houtje de boel maar geopend. Gelijk stroomden duizenden mensen het westen in, zich verwonderend over de luxe en welstand die daar was. Binnen no-time volgden andere grenswachten en de opening was een feit! En dat allemaal gebaseerd op een fout briefje…. Wat kan het toch raar lopen.

Bovenstaande video geeft een mooi overzicht van de gebeurtenissen die avond en nacht.