Rooie kaart voor de Mac

Via een MSN-er kwam ik het volgende plaatje tegen. Ik heb er even hartelijk om gelachen. Even goed kijken allemaal wie er rood heeft gekregen. Jammer, jammer

PS. Erik bedankt

Lachen met mailtjes

Ik heb hier al eens eerder een spammailtje gepost wat ik kreeg geloof ik. Maar deze is wel weer formidabel!

—
Hallo, dit is Taty uit relatieplanet.be, uw profiel klinkt goed voor mij.

Ik echt wel willen weten over je meer! Ik las je profiel en je lijkt op iemand die ik zou willen leren kennen, hoe beter.

Dit is mijn andere persoonlijke e-mail

Kun je e-mail me daar? OK ik kijk ernaar uit om u te weten. Schrijf me over je leven en stuurt me foto’s als je ok?

Tatyana

—

Wel opmerkelijk dat ik geen belg ben, dat ze me dan weer met u en dan weer met jij aanspreekt en dat ze wel erg netjes gebrekkig nederlands schrijft… Geen spelfouten, alleen een opvallende zinsbouw, die ze in elke zin ongeveer op dezelfde manier verkeerd doet. Zou het spam zijn ja?

Wie helpt mij aan bezoekers?

Uw favoriete blogger wil meer bezoekers op zijn blog! En jullie kunnen me daarbij helpen! Vertel anderen hoe prachtig je dit blog wel niet vind, of vertel mij hoe ik m’n blog NOG aantrekkelijker kan maken!

Op dit moment worden mijn blogposts automagisch getwitterd, dat levert zeker bezoekers op. Daarnaast ben ik op Google redelijk goed vindbaar, alleen is m’n pagerank wat aan de lage kant. Ik ben op zoek naar manieren om dat te verbeteren.

Ik heb in WordPress de nodige SEO (Search Engine Optimalization) plugins geinstalleerd en hoop dat het daarmee werkt. Verder is de kunst om “genoemd” te worden. Ik heb al her en der wat gelobbied, maar mocht JIJ nou zelf ook een blog hebben, vernoem deze dan ook! In ruil daarvoor kom jij ook terecht onder het kopje “Ruud leest”.

Verder is het dus echt de kunst om actueel te zijn ben ik achter. Het “koninginnedag drama” is daar wel een voorbeeld van. Ik had een halfuurtje daarna een heel kort blogje geschreven en dat leverde mij die dag en de dag erna 900 bezoekers op! Bijzonder… Verder is er natuurlijk nog het Geenstijl effect, maar daar ben ik nog niet op genoemd (gelukkig?). Misschien moet ik ook eens ruudgreven.nl t-shirts drukken

Of je moet opvallen! Om wat je schrijft, wat je doet, etc. Hier ga ik eens over nadenken…

Daarnaast is er nog een ander blogsel van mij in de maak (www.schaapjeblaat.nl), daarvoor zoek ik nog schrijvers. Ik heb er niet altijd inspiratie voor, maar volgens mij moet dat wat kunnen worden. Meld je dus als je daarop mee wilt doen!

Zware beroepen

Gisteren vlak voordat ik naar bed ging nog net even een stukje van de discussie tussen Agnes Jongerius en Diederik Samson meegekregen bij Pauw en Witteman. Ze hadden het uiteraard weer eens over de AOW leeftijd en er is me precies 1 zinnetje bijgebleven van Diederik Samson: “Mensen die zware beroepen, zoals bijvoorbeeld buschauffeur, uitoefenen…. blabla”. Nou kun je me veel wijsmaken, maar als zelfs buschauffeur als zwaar beroep wordt gekenmerkt, waar gaan we dan heen met dit land?

Zelf vind ik docent ook een zwaar beroep. De hele dag lastig studenten om je heen en dan ook nog eens tussendoor vergaderen, lessen voorbereiden. Echt vreselijk zwaar.

En neem schoonmaker, dat is ook een zwaar beroep. Mag je elke dag de rotzooi die anderen maken weer opruimen. Iedereen gooit z’n zooi te pas en te onpas overal neer en jij mag het opruimen. Ook zwaar.

En stel je nu eens voor dat je TV Presentator bent en Diederik Samson en Agnes Jongerius aan 1 tafel hebt zitten, nee, dan ben je klaar!

Of wat te denken van TV regisseur: Dat je vooraf Agnes Jongerius en Diederik Samson moet bellen om te vragen of ze willen komen praten over de AOW leeftijd. En dat ze dan zeggen “Tuurlijk! Hoe meer we erover praten hoe beter”. Daar word je gelukkig van…

En als je nu Kantine jufvrouw bent…, dan krijg je Pauw, Witteman, Jongerius en Samson bij je die nog even gezellig gesamenlijk een kopje koffie willen drinken voor de uitzending. En dat ze dan vragen wat jij vind van de AOW discussie…

Of, erger nog: Je bent de barman die ‘s avonds laat nog moet werken, omdat Pauw, Witteman, Jongerius en Samson nog even een biertje willen komen drinken zo na de uitzending, om vervolgens nog even lekker verder te discussieren. En dat moet jij dan aanhoren…, ‘t is toch verschrikkelijk?

Of neem Taxichauffeur of Prive Chauffeur. Dan krijg je ‘s avonds laat een lichtelijk beschonken Jeroen Pauw achterin, die tegen je aan gaat zitten kletsen over hoe leuk de uitzending wel niet was vanavond. En dat je dan denkt…, gelukkig heb ik dat niet gezien!

Of je bent die Hotel medewerker die ‘s avonds nog Diederik Samson mag ontvangen die geen zin meer had helemaal naar huis te gaan na zo’n verhitte discussie over de AOW leeftijd. En dat hij jou dan nog even gaat vertellen hoe ver Jongerius er wel niet naast zat.

Ja, dat is allemaal erg zwaar. Kortom, eigenlijk is elk beroep wel zwaar. Wie gaat nu bepalen wat een zwaar beroep is en waarom? Die hele discussie gaat natuurlijk helemaal nergens over! Kortom, ga nou geen discussie over het al dan niet zwaar zijn van een beroep aanslingeren, want dan is het einde zoek.

Ik ben weg, ajuus!

Die Welle

Gisteren heb ik eindelijk eens tijd vrijgemaakt om weer eens een film te kijken. Ik had de film “Die Welle” al heel lang op de lijst staan om nog een bekeken te worden en gisteravond was die dus aan de beurt.

Het verhaal van Die Welle is gebaseerd op het waargebeurde Third Wave experiment. Dit experiment vond plaats op een middelbare school in California in 1967 en moest studenten bewust maken van de manier waarop Hitlers derde rijk ontstaan is. Het oorspronkelijke experiment is echter niet echt fatsoenlijk gedocumenteerd (waar kennen we dat toch van?) en dus is het niet helemaal goed terug te herleiden hoe dat destijds gegaan is. Wel was het verhaal spannend genoeg om maarliefst 2 films over te maken.

Ik heb dus gisteren “Die Welle” bekeken, de nieuwste van de twee. Hierin zien we een middelbare school in Duitsland waarbij de scholieren op een gegeven moment een projectweek hebben, waarin ze lessen krijgen in het kader van een of ander onderwerp. Een van de onderwerpen is het ontsaan van het nazisme in Duitsland. De docent begint op maandag bij de eerste les een verhaal daarover te houden, waarop de leerlingen allemaal zoiets hebben van “Leuk, maar zover komt het natuurlijk nooit meer”. De docent begint dan met het experiment. Een volgend lesuur op maandag als de scholieren het lokaal binnen komen staan alle tafels netjes geordend en hebben ze allemaal een vaste plek gekregen. De docent verteld dat dit is om zo de sociale binding zoals die nu in de klas is te doorbreken en hij heeft zorgvuldig goede en minder goede scholieren naast elkaar gezet. Dit was het begin van experiment wat volledig uit de hand loopt.

Al snel gaat de docent verder met wat lichamelijke oefeningen om het lichaam een beetje los te maken en vraagt scholieren om te gaan staan als ze praten. Dit ontwikkeld zich en op een gegeven moment staan ze met z’n allen te marcheren in klas. De klas heeft in twee dagen tijd een collectief “Wij” gevoel ontwikkelt. Ze hebben een naam voor hun groepje bedacht (Die Welle) en andere scholieren willen graag bij deze groep horen.

De dagen daarop bedenkt iemand dat ze een schooluniform en logo moeten hebben. Ze nemen een wit overhemd als uniform en het logo wordt door 1 van de scholieren gemaakt. Nog diezelfde avond besluit nagenoeg de hele klas op pad te gaan om te pas en te onpas overal het logo op te spuiten. Zelfs op een behoorlijk hoog gebouw. De ochtend daarna heeft de docent voor het eerst door dat hij de controle kwijtraakt en vraagt wie dat logo op het hoge gebouw gespoten had. Hij vraagt om het experiment te eindigen, maar dit willen de leerlingen niet. Bovendien staat er diezelfde middag een belangrijke waterpolo wedstrijd op het programma waarbij het waterpolo team van de klas (dus van Die Welle) het opneemt tegen een ander team. Hier worden selectief alleen scholieren op de tribune toegelaten die een wit overhemd aanhebben. Ondertussen was een dag eerder ook de eerste tegenbeweging op gang gekomen en bij deze wedstrijd gooien zij ineens flyers rond over de tribune van Die Welle. Er ontstaat een collectieve woede en zelfs de waterpolo’ers in het water gaan elkaar te lijf, waarbij er bijna 1 verdrinkt.

Diezelfde avond bedenkt de docent dat hij iets moet doen om het te stoppen. Hij besluit een SMS berichtje te sturen dat er zaterdag om 12 uur een bijeenkomst is met belangrijke informatie voor leden van Die Welle en verzoekt dit aan iedere sympatisant door te sturen. Dit gebeurd en op zaterdag zit de aula van de school tot de nok toe vol. Hier eindigt Die Welle op een dramatische wijze (en die verklap ik lekker niet…).

Ik was het na kijken van de film wel even stil. Uiteraard is het allemaal een tikkeltje overkill en gedramatiseerd, maar de essentie van de film is toch wel hoe makkelijk mensen beinvloedbaar zijn. En ja, dat is helaas in de echte wereld ook zo. Mijns inziens is dit een film die iedereen een keer gezien moet hebben!

Buma doet boem

Altijd lachen met de Buma/Stemra, de belangenbehartiger van (een deel van) de muziekindustrie, slaat een beetje helemaal door. Ze hebben bedacht dat ook argeloze webloggers die een filmpje embedden op hun blog maar licentiekosten moeten gaan betalen. Allemaal leuk, lief en aardig hoor, maar als ik dus nu een filmpje op internet opzoek en die zou willen embedden op mijn blog moet ik eerst onderzoeken of Buma/Stemra toevallig de belangen behartigt en zo ja, dan moet ik contact gaan zoeken en uiteindelijk dus gaan dokken. Nou, dat is prettig….

Dus laten we eens kijken: Pietje plaatst een filmpje van zijn favoriete videoclip + liedje op Youtube. Ruud wil een leuke blog-post schrijven en zoekt dat liedje op. Ruud krijgt trammelant en Pietje gaat vrijuit. Hoe kan dat? Kan de Buma/Stemra bij Youtube geen poot aan de grond krijgen om zodoende daar copyrighted materiaal te blokkeren? En moet het daarom maar over de hoofden van argeloze bloggers zoals ik?

Ik ben altijd vrij licentie-bewust bezig. De laatste tijd gebruik ik legale software (Apple heeft tenminste normale prijzen) en gebruik ik braaf OpenOffice om presentatietjes en documentjes te maken. Als ik foto’s gebruik in presentaties gebruik ik altijd creative-commons-licensed spul en mijn zelfgemaakte filmpjes bevatten creative-commons-licensed muziek. Kortom, best wel een beetje bewust bezig dus en dan kijg je dit gedoe…

Moet ik nu het hele archief van m’n blog door of dat ik toevallig ooit een filmpje ge-embed heb waarop copyright rust? En als ik dan een linkje naar Youtube plaats, is het dan wel goed? Of als ik nu een linkje maak via tinyurl.com en dat dan naar youtube link? Of wil de Buma gewoon dat ik geen muziekclips meer post? Dat kan ook, deed ik toch al niet zoveel… Het jammere is alleen dat volgens mij de artiesten er vaak nog baat bij hebben ook nog. Gratis reclame! Jammer, jammer, jammer….

Eigenwijs als ik ben ga ik eens even zoeken op de site van mijn grote vrienden. Via een formuliertje kun je daar bekijken wat je moet gaan betalen voor het gebruik van een online muziekje: Na het doorlopen van vier stapjes komt er een bedrag uitrollen. Ik heb aangegeven de muziek te webcasten (daarmee zullen ze dan ook wel embedden bedoelen), niet bedrijfsmatig te gebruiken en 0 euro winst met m’n site te maken. Er komt dan een bedrag van 312 euro uitrollen. Nou, dat valt toch weer mee he? Werkelijk waar….

Nu is er uiteraard een prachtige technische oplossing te verzinnen voor dit verschijnsel: Blokkeer de Buma crawlers, zorg dat de content niet gevonden kan worden of verzin iets anders moois. Ik begin er voorlopig niet aan, vind het de grootste kolder die er is. Buma, jullie moeten vooral zo doorgaan, lekker beetje inperken die Nederlanders! Er zijn toch al zo weinig regeltjes! :-S

Teken de online petitie van Computer Idee hier (en ja, er zijn er meer, maar deze leek me wel aardig… )
En ook Geenstijl is geweest. Een topfilmpje! Zie hier

EnscheDDR

Vandaag maar weer eens een rondje roombeek gelopen. Er zou het een en ander te doen zijn rondom het Grenswerk festival en de opening van de DDR tentoonstelling in Twentse Welle. Uiteraard had ik mijn fototoestel bij me en op de weg erheen bedacht ik me dat het wel aardig was een serie foto’s te maken die mogelijk wel het DDR gevoel oproepen. Ik kan niet helemaal goed omschrijven wat het DDR gevoel zou moeten zijn, maar het eerste waar ik aan denk bij de DDR is toch een beetje triest en troosteloos. Alle foto’s zijn dan ook bewerkt met een “triest en troosteloos”-filter voordat ik ze publiceerde. Ik vind ze zelf wel leuk gelukt en mijns inziens ademen ze wel een soort oostblok gevoel uit. Ik ben benieuwd wat jullie ervan vinden.

Telekids

Iedereen van mijn leeftijd (en jonger) zal het ongetwijfeld kennen: Telekids! Als kind was ik toch altijd vroeg wakker en dus ook op de zaterdagochtend. Vanaf een uur of 8 zat ik dan aan de buis gekluistert voor telekids. Geweldige momenten waren dat! Ik heb me altijd rotgelachen om Carlo en Irene. De tekenfilmpjes vond ik nog tot daaraantoe, maar het hele gedoe eromheen was eigenlijk veel leuker. Bij Telekids hadden ze dat ook door en op een gegeven moment werd dat de hoofdmoot van het programma. Ook de GTST parodie was natuurlijk meesterlijk!

Maar er was zoveel meer. Ik herinner me nog de mega-blubber-powerrace. Goedkope TV ten top, maar toch heerlijk om naar te kijken. Ook kan ik me nog de heerlijke chaos herinneren en dat Carlo en Irene regelmatig zelf helemaal in een kreukel lagen om hun eigen grappen. Elke week kwam er dan weer een gast voorbij en die moest maar toezien hoe alles om hem heen in een chaos eindigde. Echte toptelevisie. Het introliedje kan ik ook nog helemaal dromen: “Even niet meer spelen, even niet meer rennen… Telekids!”.

Precies toen ik in een leeftijd kwam dat Telekids niet meer stoer was kwam de soap-parodie Pittige Tijden: “Ik ben Arnie en ik wil op mijn motor rijen!” en “Ik ben Meta, ik ben eigenlijk een man” zijn zinnetjes die ik nog steeds uit mijn hoofd ken. Goede tijden, slechte tijden (waar het op gebaseerd was) kende ik nauwelijks, maar toch was het echt helemaal geweldig. Speciaal hierom heb ik ook maar eens wat afleveringen Goede Tijden, Slechte Tijden gekeken om te weten waar ‘t nou eigenlijk over ging. Ook het introliedje van Pittige Tijden ken ik nog helemaal uit m’n hoofd (“Het leven is een zure bom!”).

En als je dan even verder denkt komt er nog steeds meer boven! Ochtendgymnastiek! Dat was ook zo’n topper: “Oeh, ah, ochtendgymnastiek, oeh ah, fanatiek!”, goddelijk! En te bedenken dat dat pas in 1999 was. Toen was ik notabene al 16 (dus helemaal hip!), maar wat heb ik genoten in m’n bedje ‘s ochtends . Het zingen leek van geen kant, maar de pret was er niet minder om.

Och, och, wat was vroeger alles dan toch mooi. De hele week een beetje naar school en je verheugen op de komende zaterdag. En dan lekker vanuit bed onbezorgt tv kijken! Wat mij betreft mogen ze dat nu ook wel weer doen. Telekids moet terug! Ik zal dan zeker elke week kijken

En mijn gebeden zijn al gehoord: Komende zaterdag zijn ze voor 1 keer terug (‘s middags van 15:30 tot 17:00).