Coaching voor apen

Vanochtend weer cursus coaching gehad. Dat is een cursus die vanuit mijn werkgever aangeboden wordt en tja, je bent immers nooit te oud om te leren (en als je mijn leeftijd hebt al helemaal niet), dus ik zat weer eens in de schoolbankjes. Nou ja, schoolbankjes, het was meer een groepsgesprek en daarbij wat taken om bijvoorbeeld ervaring uit te wisselen of te oefenen.

Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik eigenlijk niet zo heel erg van “het sociale gedoe” ben. Ik heb al gauw de neiging om te denken van “Goed, laten we nu maar weer eens aan het werk gaan”, maar ik moet zeggen dat het soms toch stiekem wel leuk is. Zo mocht ik vanochtend een ongemotiveerde student spelen en iemand anders moest mij dan weer zien te motiveren. Daarna hetzelfde verhaal, maar dan waren de rollen omgedraaid. De kunst is dan om de juiste vragen te stellen. Kortom: Sociotalk ten top! (En wat voel je daar nou bij?) En ik vond het stiekem nog wel leuk ook nog (En wat vond je er dan precies leuk aan?). Het zet je her en der goed aan het denken. (Waarom zet het je aan het denken?)

Er kwam aan het einde van de dag nog een mooi verhaaltje voorbij en wel het volgende:

In een nog lege kooi wordt een trap geplaatst, boven het hoogste punt van de trap hangt een banaan. Rondom de kooi staan mannen met waterspuiten. Er wordt een aantal apen in de kooi losgelaten. Het duurt niet lang of de banaan wordt ontdekt. Op het moment dat een aap de trap opklimt wordt hij kletsnat gespoten en ook de hele groep krijgt de volle laag. Die situatie herhaalt zich net zo vaak tot de groep apen zelf verhindert dat een van de apen de trap opklimt.

In de volgende fase wordt een aap vervangen door een nieuwe aap die het natspuit-ritueel nog niet kent. Die nieuwe aap ziet de banaan hangen en rent naar de trap. Voordat de aap uberhaupt de trap bereikt wordt hij besprongen door de hele groep, die niet opnieuw kleddernat gespoten wil worden. De aap leert zo dat er een taboe bestaat om de banaan te pakken.

Daarna wordt er nog een aap vervangen door een andere, daarna nog een en dat gaat zo verder. Ook worden de mannen met de waterspuiten een voor een teruggetrokken. Op het eind van het experiment zijn alle apen met de natspuit-ervaring vervangen door apen zonder die ervaring. De banaan hangt nog steeds bovenaan de trap. Alle apen hebben geleerd dat ze de trap niet op mogen, geen van de apen weet waarom niet.

En nu zou je jezelf eens af moeten vragen hoevaak je zelf dingen doet, omdat dat blijkbaar de norm is. Waarom eet je elke ochtend een ontbijtje, ‘s middags een boterhammetje en ‘s avonds avondeten? Tja, dat is de norm, deden ze vroeger ook, dus doen we dat nu ook maar. Conclusie van het verhaal is dat we nog best veel op apen lijken (sommige mensen wat meer dan anderen ).