Oranje tompoucen

Waarschuwing: Onderstaande blogpost hangt van de nodige onzin aan elkaar en is slechts zeer losjes gebaseerd op de werkelijkheid. Ik winkel graag bij de Albert Heijn en hou van alle medewerkers daar . Dus daar hoeven jullie niet over te reageren. Alvast bedankt!

Geachte heer Heijn,

Hoewel ik meestal weinig bijzonders heb aan te melden op uw bedrijf had ik vandaag toch een wat onaangename ervaring waarvan ik u graag middels deze brief op de hoogte stel.

Na een dag noeste arbeid kwam ik er na het nuttigen van het diner achter dat ik zowaar door mijn gehele koekjesvoorraad heen was. Hoewel dit niet een spoedeisende situatie lijkt deed het mij toch ernstig schrikken en raakte ik in paniek. U moet begrijpen dat het koffie-met-een-koekje avondritueel voor mij een belangrijk onderdeel van de dag is. Een kop koffie zonder een koekje is niet compleet in mijn ogen. Na een minuut of vijf was ik weer bij zinnen en realiseerde ik me dat uw bedrijf een prachtig filiaal bezit in het centrum van het pittoreske Enschede dat vermoedelijk nog open zou zijn. Opgetogen ging ik op pad…

Eenmaal bij uw filiaal aangekomen snelde ik naar het schap van de koekjes. Onderweg viel mijn oog echter op een groot bord waarop AH oranje tompoucen voor 1,99 werden aangeboden. Omdat ik wel trek had in een boel koekjes realiseerde ik me dat ik dan wellicht net zo goed tompoucen mee zou kunnen nemen. Mede gezien het feit dat ik een groot fan van het koninklijk huis ben besloot ik verder te kijken. Ik snelde naar het schap en grisde een verpakking eruit. Mijn teleurstelling was echter groot. Ze bleken roze te zijn!

Gelukkig was ik nog scherp genoeg om adequaat te handelen. Ik riep één van uw medewerkers erbij en vertelde haar dat de tompoucen niet goed waren. Ze keek me wat nietszeggend aan en ik vroeg haar of haar niet wat opviel aan deze oranje tompoucen. Ze keek mij met haar meest intelligente blik opnieuw nietbegrijpend aan en ik vroeg haar of ze misschien kleurenblind was of dat ze een andere oogafwijking had. Ze leek hier duidelijk niet van gecharmeerd en keek nog eens. Nogal abrupt smeet ze de doos tompoucen terug het schap in. Daarna wendde ze zich tot mij en vroeg ze ineens heel gevat of ik thuis ook zo bijdehand deed. Toen ik haar zei dat ik thuis ook geen oranje tompoucen had en dat dat nu juist het probleem was liep ze weg. De maat was vol volgens haar. Ze hoefde zich niet als een idioot te laten behandelen riep ze me nog na. Ondertussen ging ze de bedrijfsleider erbij halen….

De bedrijfsleider reageerde een stuk coulanter. Hij begreep mijn probleem en verontschuldigde zich voor het gedrag van zijn medewerkster. De beste man verzekerde mij dat de roze tompoucen net zo lekker zouden zijn als de oranje en voegde er aan toe dat de koningin er waarschijnlijk geen nacht wakker van zou liggen. Die had wel wat anders aan d’r hoofd nu zei hij. Toen ik hem vertelde dat ik het niet prettig vond dat hij de huidige ellende van de koningin erbij haalde met dat demissionaire kabinet enzo liep hij weg. Hij wenste me nog wel een fijne avond met mijn tompoucen en mompelde nog iets over erin stikken ofzo. Dat leek me niet zo belangrijk verder. Ik liep verder om nog wat meer boodschappen te halen.

Bij de kassa aangekomen zag ik dat er drie kassameisjes achter hun kassa zaten. Kassameisje 2 en 3 hadden het druk, maar bij kassameisje 1 stond helemaal niemand. Ik legde mijn boodschappen op de band en begon een gesprekje met haar over mijn tompoucenavontuur. Ze luisterde geintresseerd en knikte heel begrijpend. Ik vertelde haar dat ik uiteindelijk wel overtuigd was van het gelijk van haar baas en dat ik ze me later op de avond zeker zou laten smaken. Ik voegde eraan toe dat ik haar een volgende keer zou vertellen hoe ze gevallen waren. Ze keek me wat vreemd aan.

Ineens kwam er achter mij een andere klant vanuit een andere rij aangelopen. Die had eerst heel chagrijnig achter de rij bij kassa 3 gestaan, maar zag blijkbaar dat ik bij kassa 1 zo aan de beurt was. Ze zei gepikeerd tegen mij: “Ja, zij is gesloten hoor!”, waarop ik haar vertelde dat dat best mee viel. Ik had immers net nog een heel gezellig gesprekje met haar gevoerd… Ze mompelde iets over idioot en of ze er bij mocht. Ik liet haar haar gang gaan en pakte in.

Soms voel ik mij wat onbegrepen in deze wereld. Uw winkel was voor mij vaak een vorm van thuiskomen. Uw mensen leken mij altijd heel begrijpend en hielpen me vaak goed. Vandaag was echter een smetvlek op dat goede beeld van uw bedrijf. Ik dacht, ik verwittig u hier toch even van.

Met vriendelijke groeten,
Ruud

Konijn Til is niet meer

Na het lezen van het vreselijke nieuws over busongeluk in Zwitserland is het prettig om erachter te komen dat er ook nog compleet onbenullig non-nieuws is waar ik heerlijk mijn fantasie op kan loslaten. Mijn oog viel op“Konijn zonder oren doodgetrapt”. Bij het lezen van het bericht over het konijn zonder oren dat is doodgetrapt door een onhandige cameraman schoten me al gelijk allerlei gedachten door mijn hoofd. Ik stel me voor dat het ongeveer als volgt ging. Let vooral op de vele uberflauwe woordgrappen en neem het geheel vooral niet serieus. Veel leesplezier!

Op een mooie ochtend in Maart komt dierenverzorger Youp de kamer van de directeur van dierentuin Konijnenland in Duitsland binnen gestormd: “Ik heb nu toch wat ontdekt!” riep hij. De directeur plofte neer op zijn bureaustoel die nodig aan vervanging toe was en was één en al oor. Haastig vertelde Youp dat konijn Flappie kindertjes had gekregen en dat er met eentje toch wel wat bijzonders aan de hand was. De directeur kon zijn nieuwsgierigheid bijna niet inhouden.

De dierentuin had al konijnen met allerlei vage bijverschijnselen in de collectie, want tja, de konijnen deden hun naam eer aan en deden precies waar konijnen goed in zijn: Voortplanten. De huis, tuin en keuken exemplaren trokken weinig kijkers, maar vooral de speciale konijnen waar iets mee aan de hand was trokken de aandacht. Zo had ie konijnen met flaporen, konijnen die het Duitse volkslied konden stampen, konijnen die dropjes poepten en een konijn die sprekend leek op Angela Merkel, maar alles sloeg nog niet echt aan.

Vorig jaar nog werd er konijntje geboren met een Hitlersnorretje en hij dacht dat dat de doorbraak toch wel zou zijn. Hij zag het grote geld al verschijnen, maar helaas lag dat snorretje allemaal toch wat gevoelig in Duitsland. De dierentuin stond op instorten en als er niet snel wat gebeurde zou de tent moeten sluiten.

Vandaag was de geluksdag! De medewerker had de directeur zojuist vertelt over een konijntje dat geboren zou zijn zonder oren. De directeur kon zijn oren niet geloven en vroeg toch zeker 3 keer om bevestiging. Toen hij was gaan kijken had hij inderdaad het betreffende konijn gezien. Dit was HET! De redding van de dierentuin. Wat ze met Knut konden in Berlijn zou hij ook kunnen, maar dan groter. In gedachte zag hij zich al zitten in een totaal nieuwe zetel van konijnenleer in een riante directiekamer.

Diezelfde middag werd het voltallige personeel bij elkaar geroepen om het heugelijke feit mee te delen. De directeur had gelijk een begroting gemaakt en presenteerde gigantische prognoses voor de bezoekersaantallen, omdat menig Duitser dit verschijnsel toch wel zou willen zien. De bezoekersaantallen zouden net zo snel groeien als de konijnen zich voortplantte grapte hij. Direct werd iedereen gevraagd om mee te denken in een brainstormsessie over hoe dit succes zo ver mogelijk uit te buiten zou zijn. De brainstorm leverde geweldig ideeën op!

Inmiddels is het een paar weken later. De geboorte van Til, het oorloze konijn was angstvallig stil gehouden. De magazijnen van de dierentuin waren gevuld met duizenden knuffels van konijnen zonder oren. De fabrikant had voor de levering nog tot 5 keer toe bevestiging gevraagd of de directeur nou echt inderdaad konijnen wilde zonder oren, die zouden wat duurder zijn, omdat hij daarvoor speciaal van al die knuffels de oren weer moest verwijderen.
Verder waren er 1000 exclusieve theekopjes (zonder oor) met een foto van Til erop en waren er legio oorbellen met foto’s van Til erop te krijgen. De merchandising was helemaal op orde en vandaag zou de dierentuin open gaan voor het eerst dit seizoen. De eerste bezoekers hadden hun veldbedjes al voor de deur gezet. Ze zaten klaar met bosjes wortels, knuffeltjes, etc voor de nieuwe spruit.

Speciaal voor de media was er pre-opening. Zij mochten enkele uren voor de bezoekers naar binnen om het oorloze konijn te bewonderen. Onder hen was ook de filmploeg van de ARD die al weken aanwezig was om een dagelijkse avondvullende reallife soap over Til het konijn te maken. De afleveringen daarvan werden enorm goed bekeken in Duitsland en de finale van de soap zou de opening van de dierentuin zijn. Jammer genoeg lag precies vandaag de cameraman van de ARD op bed met de konijnengriep, maar gelukkig had de ARD de stagaire bereid gevonden om de happening in beeld te brengen voor de reallife soap.

De stagaire had wel eens wat gefilmd en pretendeerde er verstand van te hebben. Hij had zich vanalles en nogwat gekocht bij Foto konijnenberg in Den Ham en dacht dat hem niets kon gebeuren. Toch had hij moeite met het in beeld brengen van het jonge konijn. Het beest sprong alle kanten op en wanhopig zwaaide de stagaire erachteraan met de camera. Op een gegeven moment was hij het konijn voor de zoveelste keer kwijt en stapte boos het konijnenverblijf uit. Onder zijn laarsen voelde hij wat knarsen en er klonk een ijselijke kreet. Hij tilde zijn laars op en trof daaronder een fraaie afdruk van een konijn. Toen hij wat beter keek viel het hem op dat de oren mistte. Het zou toch niet?

Tja, en de rest is geschiedenis. De stagaire is het haasje en zit vanaf dan thuis. De directeur zit dagelijks depressief in zijn kantoor tegen een stapel van een paar duizend konijnenknuffels zonder oren aan te kijken waar ie nu nooit meer af komt. De dierentuin zal het niet gaan halen en zal binnenkort failliet worden verklaard. De schuldeisers zullen er als de konijnen bij zijn om de directeur kaal te plukken, tot aan zijn oren aan toe…

Appels en peren

Nadat ik zojuist op Facebook een (rijkelijk laat) berichtje had gepost over de opening van de Apple store in Amsterdam kreeg ik ineens de behoefte er wat meer over te schrijven. Het is namelijk zo’n heerlijk bizar fenomeen waar iedereen wel iets van vind, dus ook uw favoriete blogger. Lees het nu!

De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik me niet heel erg bezig heb gehouden met de opening van de Apple store in Amsterdam. Dat is wel wat gek, want ik sta bekend als toch wel een Apple minded figuur. Studenten spreken mij erop aan dat ik een soort Apple profeet ben geworden (waar ik voorheen een Linux jehova was). Toch had ik niet direct de behoefte om helemaal naar Amsterdam af te reizen om daar het bedevaartsoort te gaan bewonderen samen met vele andere gelovigen. Blijkbaar voelden vele duizenden die behoefte wel en dat kun je bizar, idioot of volslagen krankzinnig noemen, maar ik vind het ergens toch ook wel heel erg leuk!

Het leuke aan het hele verhaal vind ik dat er dus gewoon duizenden mensen zijn die zich nergens voor schamen en graag willen laten zien hoe geweldig ze Apple vinden. Ze gaan voor die winkel staan en roepen soms ook nog eerlijk dat ze het doen voor het gratis T-shirtje. Anderen zeggen dat ze het doen voor de sfeer, maar allemaal hebben ze gemeen dat ze Apple toch helemaal geweldig vinden. Nou vind ik dat zelf ook en op gepaste tijden roep ik dat dan ook, maar ik ben nog net niet gek genoeg om voor de deur te gaan logeren. Wel ben ik gek genoeg om bijvoorbeeld komende woensdag om 19 uur met iPad, iMac en alles en nog wat in de aanslag te zitten om de keynote van Apple over de iPad 3 te volgen. Gelukkig hebben ook meer mensen dat gebrek en het is dan altijd een heel gezellig virtueel samenzijn, omdat je velen erover ziet Twitteren en er zijn diverse sites waarop livestreams te volgen zijn. Je kunt beide groepen mensen compleet voor gek verklaren en vervloeken vanwege hun overdreven Apple liefde. Dat is dan ook wat je veelal leest of hoort erover.

Toch denk ik dat dat vooral is wat mensen uniek maakt. Er zijn mensen die een nacht voor de Free Record Shop gaan logeren voor een kaartje voor 1 of ander festival. Er zijn mensen die opgepropt voor de bijenkorf gaan staan aan het begin van de drie 3 dwaze dagen. Verder zijn er ook nog mensen die het leuk vinden om elke zondag naar een kerk te gaan en er is een groep die het nodig vind om elke weekend in een vol stadion te gaan zitten schreeuwen dat de scheids een eikel is. En oh ja, dan zijn er ook nog Apple fans… Ik bedoel maar, iedereen heeft wat. Ik ben gek van Apple. Ik vind hun winkels erg mooi en ga er ook zeker een keer kijken en ik heb waarschijnlijk woensdagavond of ander donderdag een iPad 3 in bestelling staan. En ja, dat is gek ja. Heel gek, maar ja, dat ben ik en zo heeft iedere gek z’n gebrek. Heerlijk toch? Als we allemaal van voetbal, Apple of concerten hielden waren we ook maar zo saai. Doe lekker wat je zelf wilt en laat mensen lekker hun ding doen. Er is volgens mij niemand die enige last heeft ondervonden van de Applestore rij. Er hebben vooral een heleboel mensen een hoop lol aan beleefd, want ook wachten schijnt heel leuk te kunnen zijn als je dat zo hoort in het filmpje van One More Thing. Stiekem hoop ik dat Steve Jobs vanuit de hemel hoofdschuddend naar beneden keek en lachend in zichzelf zei: “Goh, die zijn echt gek geworden…”.

Taarten van Abel

In het televisieprogramma Taarten Van Abel gaat de altijd goedgemutste en ubergezellige Siemon de Jong samen met kinderen een taart bakken. De taart wordt niet zomaar gebakken, maar over het algemeen zit er vaak één of ander verhaal achter. Vaak zijn dat van die heerlijk zoetsappige kinderverhaaltjes over vriendjes, vriendinnetjes of papa of mama die een taart verdient. Soms zijn het ook hele serieuze verhalen over nare ziektes of familieomstandigheden. Bakker Abel doet z’n best om dan met die kinderen daarover te praten en meer te weten te komen over het verhaal achter de taart. Heerlijke feelgood televisie is dat.

De redactie van het programma weet altijd feilloos de juiste kinderen er uit te zoeken. Vaak zijn het de stille muurbloempjes of juist de extreem uitbundige ADHD-ers. Je ziet er bijna nooit een heel saai huis-, tuin- en keukenkind. Sommige kids stelen volledig de show, anderen zitten heel schuchter hun best te doen om spontaan over te komen.

In de aflevering van vandaag hadden ze een soort kleine-meisjes-versie van Mahatma Gandhi opgeduikeld. Het kind vond dat er teveel ruzie was in de klas, maar bracht dat met een verhaal over goed communiceren en compassie hebben voor elkaar. Dat verhaal leek haar rechtstreeks ingefluisterd door de juffrouw of door haar vermoedelijk geitenwollen sokken dragende pa en ma. Ik vond het allemaal net TE gemaakt.

Geniaal was het stukje waarin ze vertelde dat er een JOS geweest was. De JOS had een rollenspel met ze gedaan waarin er elke keer iemand het etterbakkie, het slachtoffer en het vredestichtertje moest spelen. Even dacht ik dat ze met JOS een naam bedoelde van een goedwillende maatschappelijk werker oid, maar het schijnt dat heel rotterdam vol zit met JOSsen (als in Jeugd, Onderwijs en Samenleving werkers). Abel vroeg vervolgens subtiel als ie is of de juf of meester het niet eens helemaal zat was met ze. Het geitenwollensokken-vredesmeisje antwoordde ontkennend. Tussendoor kwamen er steeds shots van de hond die op de kop in de tassen van Abel stond en er van alles uit haalde.

Als er tijdens het taarten bakken even ergens op gewacht moet worden wil Abel altijd van alles weten van het kind in kwestie. Dit kind had een konijn achterin de tuin en die wilde ze graag laten zien. De hond van het gezin kwam er speciaal voor uit de boodschappentassen van Abel en rende mee. Het was zo’n net iets te fel rothondje die waarschijnlijk inderdaad het konijn zou opvreten als ie de kans kreeg. Ik hoopte stiekem dat dat zou gebeuren, omdat dat wel leuke televisie op kon leveren: Een konijn in 3 stukken door het huis heen met veel bloederige troep eromheen, een compleet hysterisch vredeskind en een schreeuwende presentator die de schuimbekkende hond probeert te temmen. Leek me enig, maar helaas!

Nou, verder viel het op dat het kind voortdurend met haar handen in of rond haar mond te friemelen en vervolgens vrolijk verder ging met het versieren van de taart. Je zag de presentator kijken en bedenken of ie er wat van zou zeggen of niet. Het is gebruikelijk dat de presentator altijd heel interessant doet over het handen wassen en dat hygiëne zo belangrijk is. Dat ging hier klaarblijkelijk niet op. Het kind frummelde vrolijk verder.

Het tweede moment waarop ik altijd vurig hoop dat er iets mis gaat is als het betreffende kind met de taart begint te zeulen naar degene waarvoor de taart bestemd is. Dat ziet er altijd heerlijk knullig uit en ook dit keer liep het geitenwollen-vredeskind wankelend het schoolplein op. Je zou haast denken dat ze het erom doen: De taart net te zwaar en groot maken voor een kind. In gedachte zag ik haar al struikelen en vol met haar vredelievende smoelwerkje in de taart belanden, met op de achtergrond een hele schoolklas die haar faliekant uitlacht. Maar helaas, ook dat gebeurde niet. Even hoop je nog dat haar schooljuf zegt dat ze niet in beeld wil en dat vervolgens het vredeskind in tranen uitbarst, maar ook dat gebeurde niet. Dan denk je nog even dat er in de klas wellicht een zodanige blaag zit dat ie zich niet kan beheersen voor de camera en pontificaal een paar schunnige woorden uit gooit, en zelfs dat gebeurde ook niet… De jeugd is zo slecht nog niet…

Nee, het was weer gewoon zoals altijd een happy end. Vredeskind blij, klas blij, juf blij, iedereen blij. Daarna de zoetsappige eindtune en dat was het dan. En juist daarom is het zo’n leuk programma!

Infobesitas

De oplettende twitteraar die mij volgde zal het al wel opgevallen zijn: Ik twitter niet meer… Nou ja, in ieder geval een heel stuk minder dan voorheen. Nu komen er slecht 1 of 2 berichtjes per week (als ik dat al haal). Ik was en ben er klaar mee. Hypochondrisch als ik ben denk ik dat ik lijd aan Infobesitas. Aan wat? Infobesitas (check de link). Ik zie jullie nu in gedachten wat moeilijk kijken achter de pc. Waar heeft ie het nou over? Is het Ruud nu ook in zijn zweverige bol geslagen? Het behoeft denk ik enige uitleg. Ik zal het hieronder eens wat uitgebreider uit de doeken doen:

Zoals jullie wel weten dankzij het lezen van mijn tweets en deze blog mag ik nogal graag vertellen wat me bezig houd en heb ik ook de dringende behoefte om over vanalles en nog wat even mijn (meestal ietwat cynische) plasje te doen. Bij bijna alles wat ik hoor kan ik zo een compleet verhaal verzinnen. Ik ben van vroeger uit al een newsjunk. Ik ben ook zo’n figuur die op 11 september 2001 van ‘s middags 15 uur tot ‘s avonds laat non-stop achter CNN zat en ondertussen regelmatig m’n webbrowser zat te F5-en. Bij elk grote nieuwsitem herhaalde dit fenomeen zich totdat ik Twitter ontdekte. “Hoera, het word nu nog makkelijker” dacht ik.

Verder vind ik mensen nogal interessant. Dat klinkt lekker suf en zweverig (in de trant van “Ik hou van hobbies”), maar ja ik ben niet voor niets docent geworden. Er lopen enorm veel interessante mensen rond en het meest leuke vind ik dan om bepaalde beweegredenen te ontdekken. Waarom doet persoon X wat ie doet? Wat beweegt hem? Toen ik Twitter ontdekte vond ik uit dat ik daarmee de tooling in handen had om heel veel leuke nieuwe mensen en hun verhalen te ontdekken.

Twitter zorgde ervoor dat ik het nieuws niet meer hoefde te zoeken, maar dat het vanzelf bij mij terecht kwam. Je volgt eens wat belangrijke nieuwstweeters (zoals CNN, Reuters, TV Oost of losse verslaggevers) en alle ellende stroomt zo je timeline in. Je zoekt eens wat op onderwerpen die je intresseren en volgt eens her en der wat mensen die intressant lijken. Dat loopt zo’n een jaartje en dan ineens zit je timeline vol met tweets van ongeveer 700 man. Dat komt neer op erg veel tweets . Ik had niet de intentie om alles te lezen, maar vond mezelf regelmatig met m’n telefoon in de hand al scrollend terug om te kijken of er nog wat boeiends gebeurd was in de tijd dat ik even niet had gekeken.

Om even een verder beeld van mijn leven te schetsen: Ik was zo ongeveer vergroeid met m’n iPhone. De momenten dat m’n iPhone meer dan een meter van mij verwijderd was zijn op 1 hand te tellen. Thuis zit ik doorgaans met een iPad naast me. De iPhone trilde als er een mention (bericht via Twitter aan mij gericht) kwam, of als er een mailtje kwam op één van mijn accounts. Daarnaast riep Facebook nog wel eens wat en natuurlijk WhatsApp en aanverwanten. En tja, als ie dan trilt ga je gelijk even kijken wat het is natuurlijk. Nu ik het zo schrijf komt het tamelijk belachelijk over, maar heel veel anders was het niet. Overigens leeft denk ik menig jongere zijn leven op deze manier en gaan er velen het probleem ervaren wat ik nu ervaren heb. (<- Merk de wijze les van opa Ruud in voorgaande zin op!)

Nou, zo zag mijn leven er dus uit... Gevolg: Ik wist altijd alles als eerste. Lokale ongelukken, verdachte vliegtuigjes, grote wereldrampen, tsunami's, aardbevingen, oorlogen, etc. vlogen zo mijn timeline in. Zelfs allerlei net-niet-ongelukken en rondrijdende politiewagens, ambulances of brandweerwagens wist ik via tweets te lokaliseren. Daarnaast las ik ook nog al het kleine leed van de individuele twitteraar en wist ik precies wat hen bezig hield en waarom. Ik had ineens een kijkdoos waarmee ik in ruim 700 levens kon kijken en die behoorlijk nauwgezet kon volgen.

En nu komt het: Ik heb de gave dat ik best wel meelevend en meevoelend ben. Ik wil helpen problemen op te lossen en zie overal allerlei leuke nieuwe mogelijkheden. Voorbeeld: Ik zie jongeren/kinderen twitteren over programmeren voor iOS en bedenk ineens dat het wel aardig is dat er daar een ontmoetingsplek voor komt. Ik vraag een domeinnaam aan en hup YoungAppsters was geboren. Weliswaar merk je dan ook dat als je zelf niets meer doet dat er ook niets meer gebeurd en dus zit je er aan vast. Andere voorbeelden zijn er plenty en ik heb met menig individuele twitteraar ook allerlei leuke en minder leuke (maar wel goede) gesprekken gehad. Soms en-publique, soms via direct messages.

Daarnaast ben ik ook zo gek dat ik vanalles onthoud. Ik durf te beweren dat ik van de 700 man die ik volgde van velen feilloos de woonplaats, thuissituatie, leeftijd en dergelijke kon opdreunen. Daarnaast kon ik hobbies, werk, opleiding en dergelijke er ook vaak nog wel bij bedenken. Om het nog erger te maken heb ik ook in mijn werk nog eens te maken met veel (100 a 200) studenten die ik vaak ook allemaal bij naam ken en waar ik ook van menigeen precies weet hoe de vlag erbij hangt qua studie, thuissituatie, hobbies, intresses, enzovoorts.

Tel dat bij elkaar op en realiseer je dat ik dus voor ongeveer 1000 man wist wie ze waren en hoe de vlag erbij hing. Bij sommige ging dat verder dan alleen tweets en heb ik ook via andere wijze contact gehad (per mail, of direct message). Bij sommige heb ik ook serieus het idee dat ik die nu beter ken en dat ik er vrienden aan over heb gehouden. De meesten daarvan ken ik inmiddels persoonlijk of weten mij wel te vinden via Facebook of mail.

Daarnaast wist ik over het algemeen als eerste als er zich weer ergens een ramp voltrok en schroomde ik ook niet om dat ook direct aan mijn volgers te laten weten. Ik las dagelijks ook allerlei leuke dingen waar ik iets mee wilde en langzaamaan groeide het besef dat dat wel veel was.

Twee weken geleden viel vrij radicaal ineens het besluit: Ik stop ermee…. Ik wil niet meer alles weten, de wereld draait ook wel door als ik me er niet mee bemoei en heeft ook nog eens vrij weinig zin dat ik alles weet. Ik was er vrij abrupt ineens helemaal klaar mee. Niet met jullie persoonlijk, maar meer met jullie in het algemeen

Dus, dan weten jullie dat! Ben benieuwd naar jullie reacties.

Theatersport

Deze column verscheen eerder in Sax.nu

Dinsdagavond zeven uur. Ik sta te blauwbekken voor het kleinste theatertje van Nederland. Straks ga ik weer anderhalf uur theatersporten, mijn favoriete tijdbesteding van de afgelopen maanden. De meeste mensen kennen theatersport van de Lama’s op tv: geïmproviseerde scènetjes, gebaseerd op input vanuit het publiek.

Theatersport werkt met een aantal basisbeginselen: accepteren, risico nemen, teamdenken en loslaten. Die uitgangspunten kan ik zonder enige moeite dagelijks toepassen in mijn werk. Met accepteren wordt bedoeld dat je een situatie neemt zoals ie is. Een medespeler zegt tegen je: ‘Zullen we Fikkie uitlaten?. Het is dan de bedoeling dat je accepteert dat je dat gaat doen en dat er wellicht een hond, een riem of iets anders (virtueel) aanwezig is. Als docent word ik geacht input van studenten te accepteren, er onmiddellijk op in te spelen en er soms dingen bij te halen die er in eerste instantie helemaal niet waren.

Uw favoriete blogger aan het werk (als theatersporter)

Risico nemen is ongetwijfeld bekend. Ergens in durven te stappen zonder dat je weet waar het eindigt. Geen enkele scène bij theatersport is van tevoren bedacht en bij elke scène is het onduidelijk waar het eindigt. Vooraf overleggen met je medespelers is er niet bij. In mijn lessen ga ik het liefst met studenten op reis om samen nieuwe dingen te leren. Dat brengt een zeker risico met zich mee en dat moet je durven nemen.

Teamdenken slaat op de samenwerking met je team. Als theatersportgroep moet je elkaar feilloos aanvoelen. Een blik moet genoeg zijn om duidelijk te maken waar je naar toe wilt. Bij mijn werk als docent heb ik ook te maken met teams waarbij het essentieel is dat je elkaar aanvoelt en aanvult. Dat geldt voor zowel docententeams als studententeams.

Loslaten gaat over de kunst van het loslaten van je eigen ideeen. Ik kan van tevoren nog zo’n prachtige scène bedenken, maar als mijn medespelers wat anders doen of het publiek noemt een totaal ander onderwerp dan ik hoopte, dan moet ik mijn idee loslaten en meegaan in de flow. Dat geldt ook voor docenten. Je kunt een geweldige lessenreeks bedenken, maar als die niet aan blijkt te slaan bij je publiek is het de kunst om je oorspronkelijke idee los te durven laten en het anders te gaan doen.

Wanneer stuurt Saxion docenten op een cursus theatersport? Leuk en leerzaam!

Terugkijken en vooruitblikken…

Het is 31 December 2011, 12:30 ‘s middags, over een kleine 12 uur is 2011 voorbij. Wat hebben we dan gehad en wat gaan we krijgen in 2012? Uw favoriete blogger kijkt terug en vooruit en dat allemaal in 1 blogpost.

2011 was toch wel een beetje het jaar van de dode wereldveranderaars. De meesten in negatieve zin, maar ook enkele in positieve zin. We zijn af van Osama Bin Laden, Gaddafi, en op de kop af ook nog Kim-Jong-Il. Dat is op zich mooi. Helaas zijn we ook af van mensen als Steve Jobs en ook is dit jaar ijsbeer Knut van ons heen gegaan, waar ik destijds nogal euh kapot van was

En als we het dan toch over allerlei rampspoed hebben: 2011 was ook het jaar van het vreselijke drama op Utoya. Ik heb dat van begin tot eind helemaal zitten volgen via Twitter. Van de eerste berichten van een ontploffing in Oslo, via een bericht met de strekking van “Er is iets aan de hand op een vakantie eiland” tot aan de vreselijk berichten en foto’s die vanaf het eiland kwamen. Een vreselijke dag.

Daarnaast zat ik ook nog live voor de televisie toen er een tsunami Japan binnen rolde. Ik zag live op CNN hoe wegen, weilanden, dorpen, etc weggevaagd werden. Dat was wel het meest surrealistische beeld wat ik ooit op tv heb gezien(Zie deze video vanaf 1:50). Ik zat er bovenop die ochtend en moest na deze beelden gezien te hebben snel weg op pad naar m’n BHV cursus. Tja, alles is betrekkelijk zullen we maar zeggen… Ik maakte er deze blogpost over.

Nou en dan hadden we ook nog de revoluties, lentes, hoe je het noemen wil. De arabische lente konden we ook live volgen via sociale media en ook de occupy bewegingen konden we volgen. Al is dat allemaal een beetje als een nachtkaars uitgegaan en bleken er vele occupy-ers te zijn die geen idee hadden wat ze kwamen doen.

Gelukkig waren er ook een boel leuke en mooie dingen te beleven in 2011. Al vergeet je die altijd sneller weer dan de heftige dramatische dingen. Zo werd er een iPad 2 aangekondigd, werd Twente net niet kampioen, maar brak er een bijna groter volksfeest uit dan toen ze dat wel werden. Geweldig was dat! En er kwam een televisieprogramma wat mij enorm geïnspireerd heeft, namelijk Over De Streep. Dat was steevast tranen met tuiten voor de televisie. Ook heb ik me dit jaar nog laten inspirereren door TEDxYouth. Een TED congres voor en door kinderen wat ik via de livestream toch een beetje heb bijgewoond.

En ach, de dingen die niet leuk waren maakte ik dan zelf wel weer leuk. Zo heb ik hartelijk gelachen om de berichtengeving rond een overal in Aalten en heb ik zo af en toe eens geblogd over de normale dingen van het leven die eigenlijk best absurd zijn. Iets over spiekerbokshangen enzo…

2011 was ook het jaar waarin ik begon met nadenken… Nou ja, dat deed ik al wel eerder, maar er was nog geen jaar waarop ik zoveel heb nagedacht als dit jaar . Bijvoorbeeld over het onderwijs, de vreselijke betutteling van kinderen en jongeren en allerlei andere onderwerpen. Als je de historie van dit blog bekijkt zie je wel wat ik bedoel.

Voor mij persoonlijk is er niet zoveel veranderd. Al ben ik wel begonnen met programmeren voor iOS, heb ik vele nieuwe mensen “leren kennen” via sociale media. Sommige zelfs persoonlijk. Maar heb ik me ook diverse keren afgevraagd of sociale media nou echt zo leuk is als het lijkt. Het blijft toch wat afstandelijk, vaak veel gemopper en gezeur en vaak genoeg lees ik ook vanalles wat ik eigenlijk helemaal niet weten wil.

De vooruitblik
2012 wordt een bewogen jaar. Het jaar van de mondigheid. Mondige jongeren die zich niet hun studiefinanciering laten afpakken en hun urennorm laten ophogen en die het niet pikken dan hun diploma’s stuk voor stuk minder waard blijken te worden. Het onderwijs zal een moeilijk jaar krijgen.
Het wordt ook een jaar van de wereldgebeurtenissen en crisis. In Europa gaan we een moeilijk jaar tegemoet en de amerikanen zullen zich wellicht ook niet rustig kunnen houden. De spanningen met de Iraniers en de Russen lopen verder op. Ook Noord-Korea zal zo af en toe van zich laten horen, de nieuwe leider moet even laten zien dat ie er is.

voor mij persoonlijk wordt dit een jaar waarin ik nog bewuster allerlei dingen wel of niet ga doen. Ik ga bewuster niet twitteren op allerlei momenten en wellicht zeg ik alle sociale media wel gedag en houd ik het bij bloggen. Ik ga bewuster me zo af en toe even ontrekken van het internet en wegduiken in de woonkamer met een goede serie of film. Ook ga ik kijken hoe ik mijn theatersportcarriere ( ) ga voortzetten en ga ik op het werk wat nieuwe uitdagingen aan. Ik heb ook al een lijstje met voornemens liggen die ik nog niet direct publiekelijk bekend ga maken, maar heel spectaculair is dat wellicht ook niet voor jullie, vooral voor mezelf. Kortom, het wordt een mooi jaar! Kom maar op 2012!

TEDxYouth 2011: Een verslag via de livestream

“Een whizzkid, een meisje met een wonderlamp, een asielzoekertje en een meisje met maar één been hadden samen een droom: Ze wilden de wereld verbeteren!”
Bovenstaande lijkt het begin van het zoveelste sprookje, maar dat is het absoluut niet. Het is mijn samenvatting van een dag vol van inspiratie door jongeren: TEDxYouth Amsterdam. Ik was er weliswaar niet bij, maar heb via de livestream alles meegekeken. En god wat was het mooi!

Vandaag was het 20 November: De dag van de internationale rechten van het kind en de dag waarop ook wereldwijd TEDxYouth evenementen worden gehouden. Wellicht zijn jullie al bekend met het fenomeen TED talks, praatjes door mensen met ideeën die de moeite waard zijn. TEDxYouth is een afsplitsing speciaal voor de jeugd. Het leuke was dat alles live werd gestreamt op internet. Ik heb dus vandaag 4 uur achter een stream gezeten. Vier uur die ik niet hadden willen missen!

De dag begon met Puck Meerburg, een 12-jarig jochie dat iPhone en iPad apps ontwikkeld. Waar veel kinderen van deze leeftijd liever de zondag doorbrengen met belletje trekken en spelen in de zandbak kwam hij speciaal naar Amsterdam om zijn verhaal te vertellen. Het gesprek was ingestoken als vraaggesprek. Puck werd bevraagd door Guido Crolla die zich ook wel Denkbeeldhouwer noemt. In het begin verliep het allemaal wat zenuwachtig, maar zodra het woord “Programmeren” genoemd werd sprong Puck op. Zijn ogen begonnen te twinkelen en hij begon te vertellen en al snel was de presentator de draad kwijt. Daarna zou er een demo volgen van Puck’s quiz app, maar door geklungel met het WiFi lukte dat niet. Spontaan werden er in de zaal hotspots opgezet om te proberen of de demo toch door kon gaan. Het jochie Puck noemde in al zijn jeugdige onschuldigheid ook nog even een WiFi wachtwoord wat ie helemaal niet had mogen noemen. Heerlijk, de toon was gezet!

Daarna kwam er de 14-jarige Marieke Peters met een inspirerend verhaal over haar wonderlamp. Ze had een lamp op d’r kamer hangen waaraan ze allerlei wijze spreuken hing. Daar maakte ze dan een mooi filmpje van en plaatste dat op Youtube. Dat filmpje werd opgepikt en mensen werden enthousiast. Er verschenen daarna meer van dat soort filmpjes. Een leuk, luchtig, maar inspirerend verhaal.

Iets heel anders kwam daarna: Meike Opdeijn, een begin twintiger die was getroffen door ziekte en de heftige gevolgen daarvan deed haar verhaal. Meike Obdeijn heeft de beslissing moeten nemen of ze haar been wilde laten afzetten of niet. Ze koos ervoor om dat te doen en om zo een nieuw leven te beginnen zonder pijn en ellende. Ze speelt nu rolstoeltennis en heeft de ambitie om naar de Paralympics te gaan. Een prachtige droom, waarover ze prachtig vertelde. De zaal zat ademloos te luisteren en ik, achter mijn livestream, ook.

Pelle Brakkee vertelde over zijn worsteling tussen zijn ondernemerschap en het onderwijs. De anekdote die me bij bleef was dat hij vroeg om hulp voor het schrijven van een businessplan en zijn economieleraar hem haarfijn vertelde dat hij 16 was en helemaal niet kon ondernemen. Het tegendeel bleek waar. Hiermee legde hij wat mij betreft ook pijnlijk bloot wat er schort aan het onderwijs in Nederland. We moeten veel meer luisteren naar de kinderen/jongeren. Ze hebben zoveel te vertellen! Dat bleek vandaag was.

Dan waren er nog George Tobal en Jossef Kallid. Een man van 25 en een jochie van 9 met beide eenzelfde verhaal over vluchten uit het land van herkomst. Er was echter 1 groot verschil: George had naar jaren onzekerheid uiteindelijk vorig jaar een verblijfsvergunning gekregen, maar Jossef nog niet. Ook dit gesprek was ingestoken als vraaggesprek. George vertelde zijn verhaal en wilde in gesprek gaan met het ventje Jossef. Echter, na 2 zinnen barstte het kind in tranen uit en werd er een filmpje ingestart. Daarna is het gesprek beëindigd. George lichtte later nog toe dat Jossef van slag was geraakt van het heftige verhaal van George. Een 9-jarig jongetje dat met 2 zinnen meer zegt dan menig politicus in 4 jaar. Heftig! (Kijken jullie mee vanuit Den Haag?)

Daarna kwam Danny Mekic. Volgens Sprout de meeste succesvolle jonge ondernemer van Nederland in 2009. Hij is nu 24 en is op zijn vijftiende begonnen met domeinbalie.nl. Net als meer jonge ondernemers heeft hij zijn school toen ook niet afgemaakt, maar dat inmiddels ruimschoots goedgemaakt met een studie rechten. Mooi om te zien hoe deze 24-jarige ontzettend zenuwachtig was voor een groep jonge high potentials. Achteraf gezien vond hij ze het mooiste publiek dat hij ooit gehad had.

Tot slot hield Richard De Hoop een geweldig inspirerend verhaal, waarin hij een tekst voordroeg met een somber beeld van onze huidige maatschappij. De tekst rolde op het projectiescherm achter hem op een Star Wars achtige manier voorbij. Vervolgens riep hij: “En als we dit nu eens omdraaien?”. De tekst kwam nu achterstevoren voorbij en hierdoor werden dezelfde zinnen ineens omgezet in een prachtig, motiverend verhaal. Erg knap gedaan!

Daarnaast trok hij nog een parallel tussen mensen en muziekinstrumenten. Luid schreeuwend en zingend werd de dag afgesloten en ook ik zat achter mijn laptop bijna mee te schreeuwen. Wat was het mooi! Het was een geweldig inspirerende dag! De hoofdboodschap was voor mij: “Jongeren, doe iets met je talent!”, I rest my case…

Super!

Iets met computers

Iedereen die in zijn werk iets met computers doet zal het herkennen: “Heej, jij doet toch iets met computers? Mijn computer doet nogal vreemd de laatste tijd…” en dan komt er een heel verhaal. Die mensen doen natuurlijk niets verder. Nou ja, ze downloaden af en toe een liedje via één of ander obscuur programmaatje, maar verder doen ze echt helemaal niets. Ja, oh ja, zoonlief speelt soms wat gratis spelletjes op internet ofzo. Maar verder doen ze niets. Steevast als je zulk soort pc’s dan bekeek kwam je een of andere collectie vieze plaatjes tegen oid. Hartstikke leuk allemaal…, maar ik doe niet meer mee.

Nee, ik ben er klaar mee, met die computers en dan vooral computers van anderen. Ik heb in mijn leven heel wat afgeprutst met hardware en software, maar ben sinds enkele jaren op een punt aanbeland dat ik daar geen zin meer in heb. Hoe dat kan? Och, na 20 jaar heb je het wel eens gezien…

Het begon op de basisschool. We hadden welgeteld 1 computer met Windows 3.11 in de klas staan, maar die moest wel om de week naar een ander klaslokaal verplaatst worden omdat we meer klassen hadden dan computers. Mijn leraar van groep 8 toendertijd wist dat ik wel handig was met computers en vroeg me of ik het ding niet zodanig af kon richten dat het ding niets meer zou doen in de andere klas. Ietsje later hadden we uitbedacht dat we een “virus” moesten verzinnen en een dag later was mij GWBasic programmaatje klaar! Ik zette het ding in autoexec.bat en daardoor werd het direct bij het opstarten uitgevoerd. Het was helemaal geen virus, maar gewoon een programma’tje wat een scherm tevoorschijn toverde met de tekst: “Uw computer is besmet met het malta virus, schakel hem onmiddelijk uit”…. Als je echter de juiste toetsencombinatie indrukte startte ie gewoon door.

Nou, dat werkte. De juf van groep 4 was helemaal over d’r toeren en heeft de computeropa ingeschakeld. De computeropa is een week aan het zoeken geweest, maar kon niets vinden. Daarna is er een of ander bedrijf ingehuurd die de boel opgelost heeft (voor een zacht prijsje waarschijnlijk). Ik wist van niets…, mijn leraar van toendertijd ook niet .

Daarnaast zat ik thuis ook al te klooien met computers. We hadden ooit een uberhippe 486 met een 25Mhz processor. We vonden wel eens tijd dat het ding geupgrade moest worden. Een handige achterbuurjongen had nog een 40Mhz processor liggen en wilde ons die wel verkopen. We vroegen ook of hij ‘m erin wilde zetten, want dat had ik toendertijd nog nooit gedaan…. Hij ook niet blijkbaar… Gevolg: Computer kaduuk… Het ding is afgevoerd naar Computer SOS en na een week of twee kregen we ‘m terug met een nieuw moederbord en al. En ook nog een snellere processor! Kassa! Dat vonden vooral pa en ma erg leuk…. :-S

Zelf heb ik ook eens de legendarische geheugenreepjes fout gemaakt die velen wel eens gemaakt hebben: Het verkeerd om plaatsen van die dingen. Het was een reepje van 128 MB ofzo en daar had ik best veel geld voor betaald. Ze zaten dan weliswaar wel wat scheef in de brackets, maar dat had ik niet gezien. Toen ik daarna de computer aanzette klonk er een dof plofje en rook ie niet zo fris meer. Gelukkig had alleen de geheugenmodule het begeven en niet de hele computer.

Ik weet ook nog de dag dat we internet kregen. Dat was natuurlijk geweldig. We hadden een 14K4 modem en daarmee zoefden we over het internet. Dat ging niet zonder slag of stoot. Regelmatig stonden we bij internetprovider A1 op de stoep om bijvoorbeeld diskette’s op te halen met de nieuwste versie van Netscape of de WinSock drivers. Van die laatste heb ik tot enkele jaren geleden nog steeds nachtmerries gehad. Dat was mijn eerste aanraking met de Windows driver hel. Dat was weliswaar nog met Windows 3.11, maar heel veel beter is het de jaren daarop niet geworden.

Toen ik dat Windows gedoe en geschroef en vervangen van hardware wel eens een keer gezien had ben ik begonnen met een nieuwe uitdaging: Linux. Ik ben naar de winkel gerend en heb een versie van Suse gekocht. Gekocht? Ja, gekocht. Want het downloaden van internet en branden (hadden we wel eens een brander? Misschien net een 2x speed) was duurder dan het spul in de winkel kopen. Volgens mij kostte het geintje toen nog 80 gulden. Maar dan had je ook wat! Suse 6.3!

Nou, dat was erg leuk. Vooral het prutsen met de terminal was leuk. Al snel wilde ik een oude computer inrichten als server. Zo had ik een 486 die jarenlang als firewall heeft gediend in de meterkast. Daarnaast wilde ik ook spelen met het installeren van software. Installeren van webservers, dns-servers, etc. Ook het compilen van kernels werd een soort hobby. De kunst was een kernel te bouwen die precies voor jouw systeem was gebouwd, met geen overhead van andere drivers erin. Dat was erg leerzaam allemaal. Het compileren van een kernel en een Busybox basisset voor één of ander Palm device was wel het hoogtepunt! Wat was dat een feest toen dat werkte! Totaal onbruikbaar (zoooo traaaaaaaag), maar toch.

Toen ik daarvan de smaak te pakken had wilde ik op m’n desktop uiteraard Gentoo Linux hebben. De vrijheid daarin was groter dan in Suse, Debian en de andere smaakjes die ik geprobeerd had. Gentoo heb ik best lang gebruikt. Daarna ben ik over gegaan op Ubuntu. In tussentijds had ik diverse computers gekocht, desktopjes, laptopjes en ook de eerste EEE pc heb ik gehad.

Tja, en toen was ik er in één keer klaar mee. Ik had het gevoel alles wel gezien te hebben. Ik heb heel veel met Windows gedaan, tientallen keren geinstalleerd en geupgrade (van 3.11 tot server 2003) en de hele DLL en driver hel van voor tot achter gezien. Ik heb software ontwikkeld voor Windows met allerlei versies van Basic (Liberty Basic, Visual Basic) maar ook Borland Delphi, Borland C++ Builder, etc. Windows servers geinstalleerd (domain controllers, IIS, ISA server, etc). Het was leuk en leerzaam, maar ik ben er klaar mee. Hetzelfde geld voor Linux op de desktop. Ik heb het idee dat ik alles wel gezien heb en de ontwikkelingen een beetje stil staan. Op servers zweer ik nog steeds bij Debian of Ubuntu Linux. Maar verder ben ik er dus helemaal klaar mee. Uitgeprutst…

Ik wil tegenwoordig gewoon een computer die werkt. Ik wil niet meer schroeven, klooien en prutsen. Ik ben er helemaal klaar mee! Wat jullie?

Svetlana

Disclaimer: Ik snap het fenomeen spam. Onderstaande dien je dan ook niet al te serieus te nemen

Het speelt al een tijdje en ik vond dat ik het jullie maar eens moest vertellen. Het is niet iets dat je zomaar even vertelt, omdat er nogal een taboe op rust. Dus ik zal proberen het voorzichtig te brengen…

Zoals de titel al doet vermoeden gaat het over Svetlana (Niet te verwarren met SletVana). Een prachtige poolse/russische schone waar ik al maanden een soort geheime mailwisseling mee onderhoud. Nou ja, mailwisseling…, ze mailt mij vooral. Bijna elke dag is het wel raak en vind ik weer een mailtje van haar in mijn mailbox. Ik weet nog niet zo goed wat ik er mee moet.

Svetlana stuurt steevast mailtjes in krakemikkig Engels. Vaak met allerlei foto’s erbij enzo. Nou is dat niet erg. Ik ben ook niet zo goed in Engels en ik snap haar behoefte om met een woest aantrekkelijke gozer als mij te willen mailen. Ik bedoel, dat zou ik ook willen. En tja, ik spreek geen Pools, Russisch of andere oostblok taal en dus moet het maar in het Engels. Daar wil ik allemaal in meegaan, geen enkel probleem! Een ander issue is nog wel dat Svetlana nog niet zoveel van internetten en e-mailen begrijpt. Steevast stuurt ze namelijk elk mailtje met een ander afzenderadres. Heel gek, alsof ze elke keer een nieuw hotmail adres aanmaakt ofzo.

Het mailtje van Svetlana

Sowieso heb ik het idee dat ze niet helemaal eerlijk is tegen me. Ik weet niet helemaal maar waarom, maar 1 van de dingen is dat haar foto elke keer anders is. De ene dag is het een mooie blonde schone, de andere dag een dikke negerin en dan weer een broodmagere bruine. Je kunt me veel vertellen, maar zo snel veranderen mensen nou ook weer niet lijkt me. Daarnaast heb ik het idee dat ze me bedriegt met een ander. In het to-veld van het mailtje staan altijd allerlei mailadressen die niet van mij zijn. Heel gek… De verhalen in haar mailtjes zijn ook niet helemaal consistent. De ene dag zegt ze dat ze 26 is en op zoek naar een langdurige relatie. De andere keer is ze weer 23 en wil ze weer wat anders. Heel bijzonder allemaal…

Vandaag mailde ze dat ze m’n mailadres had gekregen van het agentschap “The Lonely Hearts”. Nou ben ik me niet bewust van het feit dat ik me daar ooit heb opgegeven, maar ok, het zou natuurlijk kunnen dat één van mijn vrienden zo aardig is geweest me daar op te geven. Overigens hoeven jullie dat niet te doen hoor. Ik snap dat het allemaal heel vriendelijk bedoeld is, maar ik vermaak me prima zo alleen hoor. Maar ja, Svetlana en haar verhalen bleven me intrigeren. het klopte allemaal net niet…

De grootste schrik kwam echter bij een zoektocht op internet. Zoals jullie zullen begrijpen zat ik avond aan avond te zoeken op Google of ik meer informatie over Svetlana kon vinden. Zo aan de zoekresultaten te zien kregen meer mensen mailtjes van haar en ergens op een forum vond ik een reactie van ene George die dat bevestigde. Verdorie! Svetlana heult ook met andere kerels! En niet zo weinig ook niet! Het antwoord wat die “George Grandpa” haar stuurt is helemaal belachelijk. Zo onbeschoft! Ik bedoel, ze kan dat niet helemaal eerlijk zijn geweest, maar zoiets mail je toch niet aan een leuke Russische of Poolse schone?

Maar ja, ondertussen twijfel ik. Ik vermoed dat ze me bedriegt, maar durf haar dat eigenlijk niet te vertellen. Misschien moet ik er maar eens een brief naar Mona aan wagen, of misschien zelfs wel Doctor Phil inschakelen. Ik weet zeker dat die geintresseerd in mijn verhaal, het is immers zo’n bijzonder verhaal. Ondertussen heb ik besloten even niet meer met haar te mailen. Ik kan me voorstellen dat jullie dat niet aardig vinden. Ter compensatie heb ik haar zojuist wel alle mailadressen van al mijn (Twitter, Facebook en IRL) vrienden gestuurd zodat ze jullie ook eens kan mailen. Ik heb erbij gezegd dat jullie het niet erg vinden als ze jullie wat vaker mailt, o omdat jullie verder toch ook niet zoveel te doen hebben. Ik bedoel, als je tijd hebt om deze hele blog uit te zitten heb je ook wel even tijd om wat aardigs terug te mailen naar Svetlana. Leuk idee he? Jullie doen mee he?

Disclaimer: Dat laatste is dus niet waar . Maar dat begrepen jullie hopelijk wel